Σε ένα από τα επεισόδια του δεύτερου κύκλου της σειράς «Ντόλτσε Βίτα», ο φαντάρος Στάθης βγαίνει στον έξω κόσμο και πάει αμέσως να δει τον «κολλητό» Αντώνη. Φυσικά, η ιστορία τον φέρνει στο εργοστάσιο, εκεί που βρίσκεται η Χριστίνα με τη Σάσα. Ο Στάθης βάζει μπρος το σύστημα φουλ επίθεση και πολιορκεί τη «Χριστίνα», που δείχνει απόλυτα διαθέσιμη. Μόνο που η γυναίκα που φλερτάρει ο Στάθης, στην πραγματικότητα είναι η Σάσα. Ο Στάθης φροντίζει να δει τον «κολλητό» Αντώνη για να καμαρώσει ότι αυτή που νομίζει ότι είναι η Χριστίνα, είναι δική του πλέον.
Ο Αντώνης αμφιβάλλει, μα στο τέλος πιστεύει πως όντως ο «κολλητός» του έκλεψε τη γυναίκα. Είναι μια από τις πολλές φορές που ο χαρακτήρας του Αντώνη Καλούδη διεκδικεί, ζηλεύει, πολιορκεί τη Χριστίνα, τη μητέρα της Ντορίτας, της γυναίκας που παραλίγο να αρραβωνιαστεί. Όταν αποκαλύπτεται το μπέρδεμα και ενώ έχει κάνει σκηνή ζυλοτυπίας στην αληθινή Χριστίνα, ο Καλούδης κάνει ότι δεν τρέχει τίποτα, η ζωή συνεχίζεται. Συγκεκριμένα, σε όλα σχεδόν τα επεισόδια της σειράς, ο Αντώνης, πνιγμένος στην ανασφάλεια, ζητά διαρκώς επιβεβαίωση από την Χριστίνα, πιστεύει ότι του αξίζει να τον αποκαταστήσει μπροστά σε όλη την οικογένεια της, να ομολογήσει εκείνη πως έχει παράλληλη σχέση με το σύντροφο της κόρης της.
Ο Αντώνης Καλούδης, ο χαρακτήρας που ερμήνευσε ο Θανάσης Ευθυμιάδης στη θρυλική κωμική σειρά «Ντόλτσε Βίτα» των Λευτέρη Παπαπέτρου - Αλέξανδρου Ρήγα, είναι ένας από τους πολλούς χαρακτήρες στις 90ς κωμωδίες που ήταν οξύθυμοι, κυκλοθυμικοί και με μια ηθική ξεκάθαρα όχι άμεμπτη. Ήταν ένας χαρακτήρας που μάθαμε να αγαπάμε ακριβώς εξαιτίας των ελαττωμάτων του.
Οι «ελαττωματικοί» των κωμωδιών
«Πέταξες το σάντουιτς μου στα σκουπίδια, ΤΟ ΣΑΝΤΟΥΙΤΣ ΜΟΥ» φώναζε ο Ρος Γκέλερ στον πρύτανη του πανεπιστημίου που εργάζεται, στα «Φιλαράκια», πίσω στο 1998, σαν ένας υπερφυσικός μπέμπης που του πήραν το φαγητό από το στόμα,. Είναι η εποχή που η τηλεόραση δημιουργείται μέσα σε πλατώ, με τρικάμερα και τετρακάμερα γυρίσματα, με ιστορίες χαρακτήρων με ατάκες εξωφρενικές, με γκάφες και παρεξηγήσεις, με ψεγάδια κραυγαλέα.
Το ίδιο συμβαίνει και στην ελληνική τηλεόραση: Στο «Της Ελλάδος τα Παιδιά» ολόκληρα επεισόδια γεννιούνται από τις γκάφες των τεσσάρων σμηνιτών και από την κακία του «Χλαπάτσα» Χρήστου Φραγκιόγλου. Στο «Οι Παντρεμένοι Έχουν Ψυχή», ο Ακάλυπτος (Παναγιώτης Καφετζόπουλος) ως αμετανόητος μύστης του φλερτ γίνεται κάτι σαν role model για μεσήλικες με επενδύσεις στο χρηματιστήριο και τυφλή πίστη πως οι γραβάτες με τον Τουίτι είναι κάτι που τους ταιριάζει πολύ. Στα «Εγκλήματα», ο Αλέκος ποθεί την Φλώρα και θα πάει μαζί της κι ας του βγει και σε κακό. Στους «Δύο Ξένους», ο Μαρκοράς λατρεύει στα κρυφά την Κουντουράτου, μπροστά της, προτιμά να την βρίζει.
Υπάρχουν τελικά σήμερα κωμωδίες;
Ο Guardian συμφωνεί πως η sitcom, η κωμωδία καταστάσεων, αν δεν είναι νεκρή, τουλάχιστον είναι λιγότερο ζωντανή και ευέλικτη από ποτέ. Η "sadcom", ένα συχνά σκοτεινό υβρίδιο δράματος και κωμωδίας (The Bear, I May Destroy You, Feel Good, This Way Up, Insecure) έχει καταφέρει να κυριαρχήσει στις πλατφόρμες streaming, αυτές που πλέον διαμορφώνουν όλο και περισσότερο τις συνήθειες θέασης. Τα συγκεκριμένα «μηχανάκια» δεν συνηθίζουν να επενδύουν σε sitcoms, καθώς οι αυτοτελείς επεισοδιακές ιστορίες τους δεν ευνοούν ιδιαίτερα το binge watching (την παρακολούθηση σειρών, την μια μετά την άλλη).
Aπό την άλλη, ορισμένες από τις πιο επιτυχημένες σειρές στις πλατφόρμες streaming είναι το "Seinfeld" (462 ώρες αναπαραγωγής μέσα στο 2025) και το "Friends" (58 δισεκατομμύρια λεπτά αναπαραγωγής μέσα στο 2025), δύο κωμικές σειρές που ξεκίνησαν να προβάλονται πριν από τρείς και τέσσερις δεκαετίες αντίστοιχα. Οι πλατφόρμες δεν θέλουν sitcoms, αλλά ορισμένα από τα κορυφαία τους προϊόντα είναι sιtcoms θρυλικές. Παλαβώσαμε κάπως;
Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στη δική μας τηλεοπτική πραγματικότητα: Κάθε χρόνο υποδεχόμαστε νέες, ενίοτε καλογυρισμένες και ενδιαφέρουσες σειρές, Όμως οι «Απαράδεκτοι», η «Ντόλτσε Βίτα», το «Κωνσταντίνου και Ελένης» και οι «Δύο Ξένοι» σε κάθε τους επανάληψη, κάνουν νούμερα τηλεθέασης-ρεκόρ. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τα 90ς, με τις αναλογικές τηλεοράσεις και το σεμεδάκι που έπεφτε πάνω στην οθόνη.
Η διαρκής κουβέντα για την πολιτική ορθότητα
Ο Τζέρι Σάινφελντ έχει δηλώσει κατά καιρούς πως «η κωμωδία πέθανε» και πως η πολιτική ορθότητα και η woke agenda την αποτελείωσε. Ο Ρίκι Ζερβέ υπερασπίζεται το δικαίωμα του να λέει αστεία για τρανς άτομα, με επιχειρήματα που συνοψίζονται στο «όταν λες ένα αστείο δεν σημαίνει ότι εκφράζεις άποψη» και «δεν υπάρχουν θέματα ταμπού στην κωμωδία». Οι αποψείς του έχουν μοιράσει το κοινό σε φίλους και εχθρούς. Το παρακάτω απόσπασμα από κείμενο του κωμικού Ρόμπιν Τραν μας δίνει μια διαφορετική οπτική των πραγμάτων:
«Το να φωνάζεις σε ένα μικρόφωνο με μοναδικό σκοπό να είσαι προκλητικός και "αιχμηρός" χωρίς σκέψη δεν είναι τέχνη. Είναι απλώς ένας τρόπος να χαϊδεύεις τον εγωισμό σου και να νιώθεις ισχυρός. Και ένα μέρος του κοινού έχει πλέον κουραστεί από αυτό.
Γνωρίζω πολλούς φίλους της κωμωδίας που διψούν για κάτι καινούργιο και διαφορετικό. Έχουν κουραστεί να ακούν ξανά και ξανά τα ίδια κλισέ και στερεότυπα. Υπάρχει ένα όριο στο πόσες φορές μπορείς να ακούσεις αστεία για τους μαύρους που κλέβουν ή για τα ετερόφυλα ραντεβού όπου «οι γυναίκες κάνουν αυτό και οι άντρες εκείνο», πριν όλα αυτά γίνουν κουραστικά, βαρετά και τελικά μη αστεία. Αυτοί οι θεατές είναι συνήθως πιο προοδευτικών αντιλήψεων και συχνά κατηγορούνται άδικα ότι δεν έχουν αίσθηση του χιούμορ.
Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που παίρνουν ορισμένα αστεία υπερβολικά προσωπικά. Όμως το να χαρακτηρίζεις συλλήβδην ολόκληρη αυτή την ομάδα ως «άτομα χωρίς χιούμορ» είναι και ανέντιμο και πνευματικά τεμπέλικο.
Το γεγονός ότι κάποιοι θεατές ζητούν κάτι νέο δεν σημαίνει ότι οι παλαιότερες μορφές κωμωδίας θα εξαφανιστούν. Υπάρχει χώρος για όλους: για την πολιτικά μη ορθή κωμωδία, την «καθαρή» κωμωδία, τη φιλελεύθερη κωμωδία, τη συντηρητική κωμωδία, την κλασική κωμωδία των comedy clubs και την εναλλακτική κωμωδία. Και αυτό είναι θετικό. Όσο περισσότερα διαφορετικά στυλ και οπτικές συνυπάρχουν, τόσο διευρύνεται το φάσμα της κωμωδίας και ανοίγουν νέοι δρόμοι για θέματα που μέχρι χθες δεν συζητιούνταν».
Στην ελληνική τηλεοπτική κωμωδία, η σύνδεση γνωστών κωμικών ηθοποιών όπως ο Πέτρος Φιλιππίδης και ο «άντρας παλαιάς κοπής» Παύλος Χαϊκάλης με επεισόδια σκληρού cancel , αλλά και το στοίχημα των ιστοριών εποχής που δείχνουν να «πουλάνε», μοιάζουν να έχουν φέρει επίσης τους κωμικογράφους σε μια αλλαγή πλεύσης, σε μια αναζήτηση για μια καλή, αστεία κωμωδία και προπάντων, ηθικά άμεμπτη.
Μια αποτίμηση
Ο Αντώνης Καλούδης δύσκολα θα γραφόταν σήμερα με τον ίδιο τρόπο. Όχι επειδή απαγορεύτηκε, ούτε επειδή το κοινό έχασε το χιούμορ του. Αλλά επειδή η τηλεόραση, οι πλατφόρμες και οι ίδιοι οι θεατές ζητούν διαφορετικά πράγματα από μια κωμωδία. Κι όμως, κάθε φορά που η "Ντόλτσε Βίτα" παίζει σε επανάληψη, χιλιάδες άνθρωποι σταματούν για λίγο ό,τι κάνουν και ξαναγελούν με τα ίδια αστεία. Ίσως αυτό να είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η sitcom δεν πέθανε ποτέ. Ίσως δεν προβάλλει πιά γραφικούς «κολλητούς» σαν το Στάθη, τον φίλο του Αντώνη. Άλλαξε, όπως όλος ο κόσμος, από τότε που έφυγε η παιδική μας ηλικία. Ακόμα και ο Αντώνης άλλαξε και έγινε οικογενειάρχης. Και ούτε καν με την Χριστίνα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
