Βρισκόμαστε στη δεκαετία του 2010, έχεις μόλις τελειώσει τα μαθήματά σου για το σχολείο και κάθεσαι στον υπολογιστή χαζεύοντας στο YouTube. Καταναλώνεις ατελείωτα video-clip, ο αλγόριθμος έχει βαρέσει κόκκινο και δεν ξέρει τι να πρωτοεμφανίσει απ΄ όλα τα μουσικά είδη που έψαξες το τελευταίο εικοσιτετράωρο. Κάπου πετάγεται μια Lady Gaga που άκουσες στο ραδιόφωνο, μετά ένας ΛΕΞ που σου είχε στείλει εκείνο το παιδί από το δίπλα τμήμα και τελικά καταλήγεις να ακούς Black Keys και Arctic Monkeys γιατί θα ήθελες πολύ να γίνεις εκείνο το ψαγμένο παιδί του λυκείου που ξέρει από μουσική.
Η Gen Z έχει κατηγορηθεί για πολλά, ένα εξ αυτών, ότι δεν ξέρει να ακούει μουσική. Ότι έμαθε καλλιτέχνες σκρολάροντας, ότι δεν έχει ακούσει ποτέ ολόκληρο ούτε έναν δίσκο και ότι κολλάει με κομμάτια απλώς επειδή γίνονται viral ή τους έφερε μπροστά το Spotify. Ποια όμως είναι η πραγματικότητα; Πόσο και τι μουσική κατανάλωναν όσοι βίωσαν την εφηβεία τους μετά το 2012;
Για να φτιάξουμε τη λίστα με τα coming of age μουσικά άλμπουμ της Gen Z, απευθυνθήκαμε στα άτομα που γεννήθηκαν μετά το 1997 προσπαθώντας να συμπεριλάβουμε άλμπουμ τόσο της ελληνικής όσο και της ξένης δισκογραφίας, τα οποία προέρχονται από όλα τα μουσικά είδη.
Τι έπαιζε λοιπόν στο τέρμα στα ακουστικά της Gen Z;
Arctic Monkeys, «A.M.»
Άρχισα να πειραματίζομαι με την μουσική και να μην ακούω μόνο ό,τι έπαιζε στο ραδιόφωνο γύρω στα 15 κάπου το 2018. Ο λόγος φυσικά και ήταν η πρώτη σοβαρή ερωτική απογοήτευση, αυτή που σίγουρα έρχεται μια φορά σε όλη σου την εφηβεία και νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος και οι γκόμενοι… Η καλύτερη μου φίλη τότε μου είχε δείξει κλασική ροκ ε και κόλλησα. Τους Arctic Monkeys τους έκραζα στην αρχή, ήταν πιο alternative για τα γούστα μου.
Που να ήξερα τότε ότι θα ήταν το άλμπουμ που συνόδευσε τόσες στιγμές. Πήγαινα σε μουσικό σχολείο και θυμάμαι τα μεγάλα διαλείμματα και τα κενά τα περνάγαμε με μια κιθάρα τραγουδώντας «R u mine» και «Arabella». Τα περισσότερα τραγούδια θυμάμαι να τα τσιρίζω στις συναυλίες που έκαναν οι μαθητικές μπάντες που έφτιαχναν οι φίλοι μου. Full circle moment όπως καταλαβαίνεις η συναυλία των Arctic στην πλατεία νερού το 2023.
Ευγενία, 22
Τζαμάλ, «Φαβέλα»
Αν είναι να διαλέξω ένα κομμάτι που με διαμόρφωσε αυτό θα ήταν σίγουρα «Τα Γέλια των Χαμένων» του Τζαμάλ από έναν καταπληκτικό δίσκο την «Φαβέλα». Εννοείται ότι το άκουγα παντού και πάντα όποτε με μεγάλη σιγουριά είναι αυτό.
Αλεξ, 20
Διαβάστε ακόμη: Nirvana, Μπρίτνεϊ και Βόρεια Αστέρια: Τα coming of age άλμπουμ της γενιάς των millennials
ΛΕΞ, «2XXX»
Το «Μπόμπαν» του ΛΕΞ ήταν το ήταν το soundtrack της δικής μου εφηβείας, σίγουρα! Θυμάμαι καταλήψεις με ηχειάκια να βαράνε στο τέρμα, καπνούς από κάτι άθλια πουράκια με γεύση κεράσι να μπλέκονται με κουτάκια μπύρας, ένα core memory. Ήταν η φάση που το τραγούδι έμοιαζε να μιλάει κατευθείαν στη δική μας εφηβεία, να μας κάνει να νιώθουμε ότι κάποιος μας καταλάβαινε. Όταν προσπαθούσα να θυμηθώ ποιο τραγούδι ήταν αυτό που έπαιζε on repeat στην εφηβεία μου, έκανα μια μίνι αναδρομή στο Facebook και το Instagram μου και επιβεβαίωσα πως το «Μπόμπαν» ανέβαινε στον τοίχο μου ανά μήνα.
Παναγιώτα, 22
Lorde, «Liability»
Νομίζω πως ο λόγος που έχω τόσο ξεχωριστή σχέση με το Melodrama είναι ότι η Lorde είναι περίπου στην ηλικία μου και πάντα ένιωθα πως μεγαλώνω μαζί της, ήδη από τότε που την ανακάλυψα στο γυμνάσιο. Υπάρχει κάτι λυτρωτικό στο να ακούς μια άλλη θηλυκότητα, από την άλλη πλευρά του πλανήτη, να εκφράζει με τέτοια ειλικρίνεια, και συνάμα λυρικότητα, την εμπειρία της ενηλικίωσης. Η αμηχανία, η σύγχυση, οι μικρές αποδοχές για την ταυτότητά μας, «ντυμένες» με καθαρτικούς φλούο ηλεκτροποπ ήχους. Το αστείο είναι ότι ενώ το άλμπουμ μιλάει έντονα για τη μοναξιά, όσο μεγάλωνα γνώριζα άτομα που το αγαπούσαν με την ίδια «τρέλα». Είναι συγκινητικό ξέρεις ότι και άλλοι/ες νιώθουν όπως εσύ και σας συνδέει το ίδιο καλλιτεχνικό έργο.
Θυμάμαι όταν την είδα live το σωτήριο 2022, και ξεκίνησε μια εισαγωγή του "Liability" πήρα μια φίλη βιντεοκλήση (που την γνώρισα χρόνια αργότερα μετά την κυκλοφορία του δίσκου) και αρχίσαμε να κλαίμε πριν καν ξεκινήσει το τραγούδι. Και πέρα από το συναισθηματικό κομμάτι, το Melodrama μου άνοιξε νέους δρόμους για το πώς να ακούω και να αναζητώ μουσική, μου έδειξε τι σημαίνει άλμπουμ με concept, με (φοβερή) παραγωγή και αφήγηση.
Μαρία, 27
Χάσμα, «Τα Χρώματα του Μίσους»
Νομίζω πως το πρώτο άλμπουμ που άρχισα ακούω ξανά και ξανά είναι το «Χρώματα του μίσους» από Χάσμα. Στην εφηβεία, αν και δεν ανήκα ποτέ σε κάποια συγκεκριμένη μουσική «φυλή», μου άρεσε πολύ να περνάω τις ώρες μου εξερευνώντας το YouTube και ανακαλύπτοντας νέα είδη μουσικής. Θυμάμαι λοιπόν ένα απόγευμα να μου προκαλεί ενδιαφέρον το εξώφυλλο και ο τίτλος του τραγουδιού κι έπειτα να ανατριχιάζω ακούγοντας τον «κλώνο».
Χρήστος, 26
Muse, «Resistance»
Το πρώτο album που αγόρασα ποτέ στη ζωή μου ήταν το «The Fame» της Lady Gaga όταν ήμουν 11. Το πρώτο album που ερωτεύτηκα όμως ήταν το «Resistance» των Muse, που άκουσα στο γυμνάσιο και σημάδεψε έκτοτε τα ακούσματα στην εφηβεία μου. Άκουγε φανατικά η κολλητή μου τότε αλλά εγώ δεν τους είχα δώσει ευκαιρία. Μια μέρα σκάλιζα τα άπειρα cd του μπαμπά μου (καταναλώνει με τα κιλά μουσική) και έπεσα πάνω στο «Resistance», οπότε είπα να βάλω να το ακούσω. Αυτό ήταν. Εκεί κόλλησα. Μου άρεσε που είχε ροκ στοιχεία και tracks κλασικής μουσικής, όλα σε έναν άλμπουμ. Μετά αγόρασα και άλλους δίσκους που μπορώ να σου πω ότι μου αρέσου ακόμα περισσότερο.
Ουσιαστικά οι Muse μου έμαθαν μουσική αλλά και κάτι πιο σημαντικό. Είναι η μπάντα που μου έμαθε πόσο σημαντικό είναι να ακούω ολόκληρο έναν δίσκο και όχι απλά να σκιπάρω και να ακούω επιλεκτικά tracks. Το όνειρο ολοκληρώθηκε όταν στα 16 μου άκουσα live το «Resistance» (και όχι μόνο) όταν ήρθαν στην Αθήνα.
Ανθή, 25
Royal Blood, «Out Of The Black»
Σταματημένοι με αλάρμ έξω από ένα ATM με πολλή - ευτυχώς - ουρά. Άλλωστε η ουρά μού έδωσε τον χρόνο να αλλάξω από τα έντεχνα της μαμάς μου, που μόλις είχε βγει από το αυτοκίνητο, σε γνωστό ροκ ραδιοφωνικό σταθμό. Τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω αν μου φαίνεται πιο τρελό ότι ελληνικό ραδιόφωνο έπαιξε καλή - και όχι προϊστορική - ροκ ή ότι πίσω από τον θηριώδη ήχο που μάγευε τα αυτιά μου για πρώτη φορά βρίσκονταν δύο (!) μόνο τύποι. Οι Royal Blood έδωσαν στον 14χρονο εαυτό μου ό,τι ακριβώς ήθελε, χωρίς να το ξέρει. Heavy riffs και μελωδικά vocals, περιτυλιγμένα με γκρουβάτα τύμπανα, pop αισθητική αλλά και ένταση σε μουσική και στίχους. That was it, που λένε και οι ίδιοι στο Μπράιτον.
Το "Out Of The Black" ως άλμπουμ καθόρισε τα φίλτρα του εφηβικού μουσικού μου γούστου. Και ως ομώνυμο κομμάτι μέχρι σήμερα τραβά το χέρι μου στο volume του ηχοσυστήματος του αυτοκινήτου. Το αμάξι παραμένει σταματημένο συνήθως, αφού η κίνηση στην Αθήνα δεν έχει πλάκα, αλλά αυτή η ενστικτώδης έλξη είναι - και θα είναι - ασταμάτητη.
Ιάσονας, 25
Madonna, «Hard Candy»
12 ετών, καλοκαίρι μαζί με την ξαδέρφη μου. Είχε φτάσει στα χέρια μας το cd της Madonna Hard Candy. Μας το είχε αγοράσει η θεία μου, μετά από πολλά παρακάλια και ακούγαμε το 4 minutes στην λούπα, αντιγράφοντας κινήσεις από την χορογραφία. Ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσει η αγάπη στην ποπ μουσική και κουλτούρα. Από αυτό το album ξεκίνησα να μαθαίνω και για άλλους pop star και να βρίσκω το στυλ μου μουσικά. Έτσι, έψαξα και παλαιότερη δισκογραφία της Madonna και είδα την πορεία της ως βασίλισσα της ποπ. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν κατά την άποψη μου είναι το Miles away και το Candy Shop!
Έλια, 27
Metallica, «Black Album»
Το δικό μου coming of age άλμπουμ είναι το Black Album των Metallica. Το βρήκα κάπου ανάμεσα σε playlists με ραπ, ποπ και ό,τι μου πρότεινε το YouTube, σαν ένα παράταιρο, μαύρο τετράγωνο μέσα σε έναν πολύχρωμο χαμό. Ήμουν γύρω στα 12, στην ηλικία που αρχίζεις να βγαίνεις μόνος σου βόλτα, αλλά δεν έχεις ιδέα ούτε ποιος είσαι, ούτε τι νιώθεις. Έβαζα τα ακουστικά, πατούσα play στο “Enter Sandman” και από εκεί και πέρα ο κόσμος χαμήλωνε την έντασή του. Οι κιθάρες, τα τύμπανα, αυτή η φωνή που ακροβατεί ανάμεσα στο θυμό και στην τρυφερότητα, έγιναν το soundtrack σε κάθε νέα αμηχανία, crush, καβγά, σιωπή στο λεωφορείο, περπάτημα μέχρι το σπίτι. Ξέρω κάθε στροφή, κάθε αλλαγή, κάθε μικρή «τσαχπινιά» του δίσκου απ’ έξω – όχι επειδή κάθισα να τις μάθω, αλλά επειδή απλά ήταν πάντα εκεί.
Την ώρα που η γενιά μου μάθαινε να κάνει skip μετά τα πρώτα 10 δευτερόλεπτα, εγώ άκουγα το Black Album από την αρχή μέχρι το τέλος, σαν να ήταν μια ταινία που δεν θες να τελειώσει. Ήταν η παρέα μου στις πιο άβολες, ωμές στιγμές που ανακάλυπτα τον κόσμο, χωρίς φίλτρα και χωρίς manual. Αν μεγαλώνεις σε μια εποχή που όλα αλλάζουν κάθε δευτερόλεπτο, έχει κάτι παρήγορο το να ξέρεις πως, ό,τι κι αν γίνει, μόλις πατήσεις play, το “Nothing Else Matters” θα σε βρει ακριβώς εκεί που σε άφησε.
Γιώργος, 26
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
