Μια παραλία της Ευρώπης ζει στο 1950: Τοίχος μέσα στη θάλασσα χωρίζει άνδρες και γυναίκες

Καλώς ήρθατε στην προοδευτική, «ανοιχτόμυαλη» Ευρώπη του 2026. Εκεί που οι Βρυξέλλες εξαντλούνται σε αναλύσεις για την κατάργηση των έμφυλων διακρίσεων και την απόλυτη συμπερίληψη, η Τεργέστη απαντά με τον πιο ειλικρινή, παραδοσιακό τρόπο: έναν λευκό τσιμεντένιο τοίχο ύψους τριών μέτρων.

Στο El Pedocin (επίσημα Bagno Comunale La Lanterna), μια παραλία-κουκίδα 250 μέτρων, η ισότητα των φύλων λύθηκε με πολεοδομικό διάταγμα. Άνδρες από τη μία, γυναίκες από την άλλη. Και το καλύτερο; Όλοι είναι απόλυτα ευτυχισμένοι με αυτό το ιδιότυπο, παραθαλάσσιο απαρτχάιντ.

Ας είμαστε ειλικρινείς. Σε έναν κανονικό κόσμο, η ύπαρξη αυτού του τοίχου θα έπρεπε να μας προκαλεί θλίψη, αν όχι γέλιο. Στον ιδανικό, εξελιγμένο κόσμο που υποτίθεται ότι χτίζουμε, όλα θα έπρεπε να είναι άψογα και φυσιολογικά.

Δεν θα έπρεπε καν να ανοίγουμε κουβέντα για «διακρίσεις των φύλων», ούτε να αναλύουμε το «ανυπόφορο ανδρικό βλέμμα» (male gaze) και τα καταπιεστικά πρότυπα ομορφιάς. Οι άνθρωποι θα έπρεπε απλώς να μοιράζονται μια παραλία με αμοιβαίο σεβασμό, χωρίς να χρειάζονται αρχιτεκτονικά αναχώματα για να νιώσουν άνετα με το σώμα τους.

Αντί όμως να φτάσουμε σε αυτό το αυτονόητο επίπεδο πολιτισμού, καταλήξαμε να βαφτίζουμε μια μπετονιέρα ως «φεμινιστικό οχυρό» και «άβατο ελευθερίας». Είναι πράγματι μια καυστική ειρωνεία: επειδή ως κοινωνία αποτύχαμε παταγωδώς να μάθουμε στους ανθρώπους να συνυπάρχουν πολιτισμένα, χρειάστηκε να υψώσουμε τρία μέτρα μπετόν αρμέ για να μπορεί μια γυναίκα να κάνει ηλιοθεραπεία χωρίς το άγχος της κριτικής.

Και το σύστημα δουλεύει ρολόι. Καθημερινά, 3.000 άνθρωποι πληρώνουν 1 ευρώ για να αυτοαπομονωθούν, αποδεικνύοντας ότι το μπετόν είναι πιο αποτελεσματικό από την κοινωνική παιδεία.

Από τις ψείρες του 1903 στο «όχι» της ελευθερίας

Η ιστορία της παραλίας αποδεικνύει ότι μερικές φορές ο συντηρητισμός, αν παλιώσει αρκετά, γίνεται cult αξιοθέατο:

Το Αυστροουγγρικό Τακτ (1903): Ο τοίχος χτίστηκε όταν η Τεργέστη ήταν ακόμα υπό την κυριαρχία της Αυστροουγγαρίας. Οι αρχές της εποχής, τρομοκρατημένες από την ιδέα ότι τα δύο φύλα θα μπορούσαν να δουν το ένα το δέρμα του άλλου, ύψωσαν το μπετόν για να αποτρέψουν «πράξεις που αντιβαίνουν στην ευπρέπεια».

Η Ιστορία της Ψείρας: Στην τοπική διάλεκτο, "pedocio" σημαίνει ψείρα. Στις αρχές του 20ού αιώνα, η παραλία έκλεινε το μεσημέρι για να πλύνουν οι στρατιώτες τα άλογα και τα μουλάρια τους που ήταν τίγκα στα παράσιτα. Τα μουλάρια χάθηκαν, αλλά το όνομα έμεινε για να θυμίζει την αίγλη της τοποθεσίας.

Το Μεγαλειώδες «Όχι» (1943): Το 1943, μέσα στη δίνη του πολέμου, οι κάτοικοι κλήθηκαν σε δημοψήφισμα για να αποφασίσουν αν έπρεπε να γκρεμιστεί ο τοίχος. Σε μια σπάνια επίδειξη κοινοτικής ομοψυχίας, οι ντόπιοι ψήφισαν ένα ηχηρό «όχι».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.