Το βιβλίο «Πατριδογνωσία: Ιστορίες ενός εμμονικού» είναι το δημιούργημα του δημοσιογράφου Τάσου Τέλλογλου, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2026 από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο. Πρόκειται για μια καταγραφή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας και της Μεταπολίτευσης μέσα από το παρασκήνιο των μεγάλων δημοσιογραφικών ερευνών του συγγραφέα.
Κι επειδή ο Τάσος Τέλλογλου και οι δημοσιογραφικές του εργασίες, όπως αυτές προβλήθηκαν μέσα από την ιδιωτική τηλεόραση της δεκαετίας του 1990, αποτέλεσαν, άτυπα έστω, ενα εγχειρίδιο για το πώς κάνουμε σωστή δημοσιογραφία στον σύγχρονο κόσμο, μακριά από κομματικές καθοδηγήσεις, τυποποιημένα κείμενα και έρευνα από την βολή του ηλεκτρονικού υπολογιστή μας, επικοινώνησα με τον δημοσιογράφο, θέτωντας κάποιες ερωτήσεις γι' αυτό το βιβλίο.
Πρόκειται για ένα βιβλίο που σίγουρα πετυχαίνει δύο πράγματα. Καταγράφει σημαντικά δημοσιογραφικά κατορθώματα του Τάσου Τέλλογλου και παράλληλα γίνεται καθρέφτης της σύγχρονης πραγματικότητας της ελληνικής κοινωνίας.
Η ιστορία του «θαύματος του Μέρεενμπεργκ» βρίσκεται στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου σας. Πέρα από την κατάταξη της βάσει χρονολογίας, υπάρχει κάποιος άλλος λόγος γι' αυτό. Είναι μια ιστορία που σας επηρέασε με κάποιο τρόπο στο να γίνετε δημοσιογράφος;
Εχει σχέση με την προσωπικότητα του παπππού μου Στρατή Αλιπράντη, γιατρού, βουλευτή Κυκλάδων που αναδείχθηκε στα δημόσια πράγματα της χώρας χάρη στη δράση του στην Κατοχή στην Πάρο με την οποία συνδέομαι στενά, καθότι τόπος καταγωγής της μητέρας μου.
Ο Στρατής Αλιπράντης είχε κεντρική ηθική κατηγορία της ζωής του τη συγγνώμη και την είχε διδαχθεί απο τον Γερμανό λοχαγό Μεερενμπεργκ και τον πατέρα Φιλόθεο σε ενα πολύ πρώιμο στάδιο της δημόσιας διαδρομής τότε που κρεμόταν σε μία κλωστή η ζωή 125 ανθρώπων, δηλαδή του συνόλου του αντρικού πληθυσμού της Μάρπησσας (σ.συντάκτη: πρόκειται για ένα «θαύμα» που έφερε την ματαίωση της εκτέλεσης 125 Παριανών, από τον στρατό της γερμανικής κατοχής, για περισσότερα, μπορείτε να ανατρέξετε στην «Πατριδογνωσία»). Για μένα είναι κατά κάποιον τρόπο ο ιδρυτικός μύθος της εμπλοκής μου στα κοινά.
«Εμείς είμαστε ένας λαός»: Για κάποιους η πτώση του τείχους του Βερολίνου ήταν το ξεκίνημα ενός νέου κόσμου, νέων ευκαιριών. Για τον Τάσο Τέλλογλου εκείνης της εποχής, τι ήταν;
Το τέλος του χωρισμού της Ευρώπης και της Γερμανίας που βρίσκεται στην καρδιά της αλλά φυσικά και μία ευκαιρία για τους λαούς της Ευρωπαικής Ανατολής να γευθούν αυτό που για μας ήταν αυτονόητο.
«Ξέρεις, δεν αξίζω τόσα»: Μετά από μια απόλυση, βρίσκεστε στα γραφεία του ομίλου Κοσκωτά και συζητάτε για μια νέα θέση, με πολύ βελτιωμένες αποδοχές, "an offer you can't refuse" όπως έλεγε ο Μάρλον Μπράντο στο "Νονο". Τι σας απωθεί, τι σας κάνει καχύποπτο και και λέτε τελικά, όχι;
Ε ηξερα απο πού είχε τα λεφτά του ο Κοσκωτάς ,τα έπαιρνε απο την Τράπεζα. Οταν είναι ξένα τα χρήματα είσαι πάντα πιο γενναιόδωρος.
Χέρμπερτ Μπρέμερ: Τι θυμάστε πιο έντονα από αυτή την γνωριμία;
Την ψαρόσουπα, το κλάμπ των ψαράδων και οτι ο Μπρέμερ ήθελε να αυτομολήσει στη Μοσάντ αλλά φοβόταν μην τον σκοτώσει η ΣΤΑΖΙ. Φυσικά θυμάμαι και την αποτυχία μου να δημοσιεύσω τη "βόμβα" που μου εδωσε οτι δηλαδή είχε "κατασκευάσει" τη δήθεν διαταγή των γερμανικών αρχών κατοχής με την οποία φαινόταν ο Μητσοτάκης ως συνεργάτης τους.
«Η υπεράσπιση της παιδικής του ηλικίας»: Έχω την αίσθηση ότι το κεφάλαιο της εργασίας σας (εμπόριο βράχων, ξυλοδαρμός αρχαιολόγου Ψαρρού) που έγινε σε νησιά, στην Πάρο, στη Μύκονο, είναι αυτό που ενδεχομένως σας πληγώνει περισσότερο.
Η εργασία μου για αυτά δεν με πληγώνει, απλά τα νησιά καταστρέφονται με ευθύνη των ντόπιων και της ελληνικής πολιτείας που είναι ανίκανη να υπερασπισθεί το τοπίο στο όνομα της αυξησης του τοπικού ΑΕΠ. Στο τέλος οι συγχωριανοί μου δεν θα εχουν τίποτα να προσφέρουν στον επισκέπτη.
«Στην Ελλάδα είμαστε αρκετά επιμελείς όταν συλλαμβάνουμε τους κάτω-κατω»: Σας το λέει ο Νίκος Ζ, το 1999, με αφορμή την υπόθεση για το λαθρεμπόριο καυσίμων. Πώς ακριβώς φτάνει σε αυτό το συμπέρασμα ο Νίκος Ζ και αν τελικά αυτό είναι μια συνθήκη στην οποία σας έχουν οδηγήσει αρκετά από τα ρεπορτάζ σας.
Ενας Θεσσαλονικιός συνάδελφος ο Κώστας Καντούρης και ο ίδιος ο δικηγόρος Νικος Ζ., μου επισήμαναν μετά την πρώτη εκδοση οτι δικηγόρος των οδηγών ηταν ο Δημήτρης Ν. και οχι ο Νίκος Ζ. στην πολύκροτη αυτή υπόθεση. Σε αυτόν ανήκει η φράση αυτή, κάτι που θα διορθώσουμε σε επόμενη εκδοση, ο Δημήτρης Ν. ηταν συνήγορος των οδηγών και φυσικά ήξερε γιατί μιλούσε, οι εταιρείες πετρελαιοειδών για αυτή την υπόθεση δεν καταδικάθηκαν, ουτε και οι προϊστάμενοι των τελωνείων.
Ήταν Untouchables οπως συχνά εχει συμβεί σε υποθέσεις που χειρίσθηκα με εξαίρεση την περίοδο των μνημονίων. Εκεί πολλοί μεγαλόσχημοι πλήρωσαν για όσα τους καταλογίσθηκαν.
-Με αφορμή την ενασχόληση σας με τα μαύρα ταμεία της Siemens ως δημοσιογράφος αλλά και ως καταθέτης στην σχετική υπόθεση, αναφέρεστε «στις δικές μου ανεπάρκειες». Θα ήθελα να αναφερθούμε λίγο εκτενέστερα σε αυτό. Γιατί «ανεπάρκειες»;
Ήμουνα μάρτυρας στη δίκη Μαντέλη. Απο τα 10 εκ που είχε πάρει ο υπάλληλος της Ζήμενς Ηλίας Γ., 9.5 εκατομμύρια εμειναν σε ενδιάμεσους λογαριασμούς κάτι που δεν γνώριζα εγώ οταν εκανα το αρχικό ρεπορτάζ με αποτέλεσμα να την "πατήσω" ως προς το ποσό.
Μάρτιος του 1997 - ταξίδι από το Αργυρόκαστρο προς την Ελλάδα. Μάλλον παίχτηκε κορώνα-γράμματα το αν θα βγάινατε ζωντανός από αυτή την αποστολή. Νιώσατε φόβο;
Οι πιο τρομακτικές ιστορίες -εκεί που παραγματικά ενιωσα φόβο -είναι οταν μεγάλα πλήθη κινούνται ξέφρενα καταστρέφοντας τυφλά. Ναι, στην Αλβανία υπήρχε αυτό οπως υπήρχε και στον Ερυθρό Σταυρό οταν με είχαν χτυπήσει και χτυπιόντουσαν αναρχικοί και ακροδεξιοί μέσα στον θάλαμο εξετάσεων.
Υπάρχει κάποια ιστορία από τη δημοσιογραφική σας διαδρομή που αμφιταλαντευτηκατε να συμπεριλάβετε στο βιβλίο ή και δεν την βάλαττε καθόλου, και γιατί;
Κάναμε μεγάλη συζητήση για το ζήτημα των υποκλοπών .Αποφασισα επειδή η ιστορία είναι ακόμα σε εξέλιξη και γνώριζα μόνο 2 απο τους 4 καταδικασθέντες οτι θα χρειαζόμουνα λίγο ακόμα χρόνο .Δέν φτάνουν έγγραφα και ανώνυμοι πληροφοριοδότες για αυτού του είδους το βιβλίο .Στην ιστορία του αξιωματούχου του Πενταγώνου που τρελάθηκε απο τα πολλά λεφτά είχα συνδέσει και το προτραίτο ενός Σουηδού που τον πλήρωσε .Γινόταν όμως πολύ μεγάλο και πολύ πολύπλοκο τεχνικά .Ένα δύο "κακούς "τους εβγαλα για να βάλω ενα δύο «καλούς» και να υπάρχει μία ισορροπία .Οι «καλοί» ηταν γυναίκες και η αντικατάσταση με βοηθούσε να τηρήσει μια στοιχειώδη ισορροπία ανάμεσα στα φύλλα .
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
