Όποιος έχει ασχοληθεί με τον αθλητισμό και ιδιαίτερα με το μπάσκετ, γνωρίζει πολύ καλά ότι η περίοδος από τέλη Απρίλη μέχρι τέλη Μαίου, είναι εκείνη που θα καθορίσει την ψυχολογία του για τον υπόλοιπο χρόνο. Για τον μέσο οπαδό του Ολυμπιακού, ο Μάιος είναι ο μήνας που η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, τα φαρμακεία ξεπουλάνε υπογλώσσια και το προσδόκιμο ζωής μειώνεται κατά τουλάχιστον πέντε χρόνια ανά δεκάλεπτο.
Αν επιβίωσες από το ψυχικό τραύμα των Playoffs -εκεί όπου κάθε κατοχή σου προκαλεί αναδρομές από τοκετούς που δεν έχεις ζήσει- συγχαρητήρια. Μόλις κέρδισες το εισιτήριο για το τελικό στάδιο της παράνοιας: την εβδομάδα του Final Four. Την πιο ψυχοφθόρα εβδομάδα όλου του έτους.
Η εβδομάδα των παθών
Η εβδομάδα ξεκινάει πάντα με μια ψευδαίσθηση ηρεμίας. Ο μέσος Ολυμπιακός προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του, το σύντροφο, τους φίλους και το αφεντικό του στη δουλειά ότι «φέτος είναι χαλαρός».
«Έλα μωρέ, σιγά, έχουμε πάει σε τόσα Final Four, πλέον ξέρουμε. Σημασία έχει το ταξίδι». Ψέμα. Μεγάλο, ξεκάθαρο, συλλογικό ψέμα. Από την Δευτέρα το πρωί, ο μέσος γαύρος ξεκινάει το ασταμάτητο σκρολάρισμα. Διαβάζει σάιτ που δεν ήξερε ότι υπάρχουν, μεταφράζει τουρκικά tweets με το Google Translate για να μάθει αν ο αντίπαλος point guard έβηξε στην προπόνηση, και αναλύει τα stats λες και θα δώσει πανελλαδικές.
Τα ανοιχτά tabs στον υπολογιστή είναι στην αρχή αυτά των mail, για το ξεχου, και μετά X, αθλητικές εκπομπές, αναλύσεις και μετα-αναλύσεις, instagram, TikTok, αναλύσεις για τα ποσοστά του Ολυμπιακού, το rotation που πρέπει να κάνει ο Μπαρτζώκας και πολλά ακόμα. Κοιτάει τον καιρό, αναλύει τη θέση των άστρων, κοιτάει αν είναι ανάδρομος ο Ερμής, ψάχνει ομοιότητες με το 2012-2013 για να δει οι πλανήτες έχουν ευθυγραμμιστεί για να έρθει το τέταρτο. Η πίεση είναι μεγαλύτερη από ποτέ.
Η μαρτυρική Παρασκευή του Final Four
Όταν ξημερώνει Παρασκευή, είναι η στιγμή που η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ο μέσος Ολυμπιακός ξυπνά με έναν κόμπο στο στομάχι -αν έχει καταφέρει να κοιμηθεί-, οριακά χειρότερο από αυτόν που είχε όταν έδινε Αρχαία Κατεύθυνσης στις Πανελλήνιες. Το φαγητό δεν κατεβαίνει. Η επικοινωνία με το περιβάλλον γίνεται με μονοσύλλαβες λέξεις. Τα «οπαδικά» τσατ έχουν πάρει φωτιά. Τηλέφωνα με φίλους σύγαυρους, αναλύσεις, ατελέιωτο διάβασμα σε αθλητικά sites και social media.
Οι ώρες που μεσολαβούν μέχρι το τζάμπολ, κυλάνε μαρτυρικά αργά. Ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι, έχουν αρχίσει να αποκτούν αρρυθμίες. Οι πιο αγχώδεις ψάχνονται από φίλους και γνωστούς μήπως παίξει κανένα ηρεμιστικό. Είναι η πιο αντιπαραγωγική ημέρα του έτους, αφού ο μέσος Ολυμπιακός αρνείται να ασχοληθεί με οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό.
Πριν την έναρξη του ματς, περπατάει τουλάχιστον 8 χιλιόμετρα μέσα στο σπίτι, για να καταφέρει κάπως να ελέγξει το στρες. Μάταια. Όταν το ματς αρχίσει, κάθεται στην άκρη του καναπέ, με τους αγκώνες στα γόνατα και με εμφανή νευρικό κλονισμό. Όταν φτάσει το τελευταίο πεντάλεπτο, τριγυρνά πάλι στο σπίτι, κοιτάζοντας την τηλεόραση με το ένα μάτι μισόκλειστο, λες και βλέπει ταινία τρόμου, ενώ οι παλμοί έχουν φτάσει σε ανησυχητικό νούμερο.
Κάθε φάση, προκαλεί κραυγές -είτε αγωνίας, είτε πανηγυρισμού- που σίγουρα ακούγονται σε όλη την πολυκατοικία. Αν έρθει η πρόκριση στον τελικό, ακολουθεί έξαλλος πανηγυρισμός, τηλέφωνα και μηνύματα σε φίλους, καζούρα στον αντίπαλο και φυσικά ύπνος στις 4 το πρωί από την υπερένταση. Αν χαθεί... η κατάθλιψη καταπίνει τα πάντα.
Η επόμενη μέρα θα εξαρτηθεί. Αν κυριαρχήσει το καλό σενάριο και ο Ολυμπιακός περάσει στον τελικό, ο μέσος φίλαθλος ξυπνάει με πονοκέφαλο, αλλά όχι από το αλκοόλ. Από το σφίξιμο των δοντιών όσο κοιμόταν.
Το Σάββατο είναι η μέρα των δεισιδαιμονιών. Ο μέσος γαύρος αναθεωρεί όλη του τη ζωή με βάση το γούρι. «Επειδή στο τρίτο δεκάλεπτο κάθισα στην πολυθρόνα και βάλαμε σερί 10-0, αύριο στον τελικό θα κάτσω εκεί από το πρώτο δευτερόλεπτο και δεν θα κουνηθώ ούτε για τουαλέτα». Και κάπως έτσι κυλά όλη η μέρα.
Η Κυριακή του τελικού
Η Κυριακή του τελικού είναι το highlight της ετήσιας υπαρξιακής κρίσης. Η πίεση έχει φτάσει σε επίπεδα μη διαχειρίσιμα. Ο μέσος Ολυμπιακός κοιτάζει το ρολόι κάθε πέντε λεπτά.
Όταν αρχίζει ο τελικός, σταματούν τα πάντα. Η Euroleague μετατρέπεται σε ζήτημα ζωής και θανάτου. Κάθε λεπτό του αγώνα, οι σφυγμοί ανεβαίνουν, τα χέρια ιδρώνουν, κάθε σφύριγμα μετράει. Αν το ματς κριθεί στα τελευταία δευτερόλεπτα -που πάντα κρίνεται, με ελάχιστες εξαιρέσεις - ο μέσος γαύρος βιώνει αυτό που λέμε καρδιακή αρρυθμία F4. Νιώθει ένα συναίσθημα παρόμοιο με αυτό που μάλλον έχεις όταν παθαίνεις κάποιο καρδιακό επεισόδιο. Η έκβαση του ματς είναι για εκείνον πιο σημαντική απ' οτιδήποτε άλλο.
Ταυτόχρονα υπόσχεται στον εαυτό του ότι «του χρόνου δεν θα ασχοληθώ, δεν κάνει καλό στην υγεία μου». Και φυσικά, τον επόμενο Οκτώβρη, στην 1η αγωνιστική της regular season, θα είναι πάλι εκεί, με το ίδιο άγχος, έτοιμος να ξαναζήσει την ίδια ακριβώς παράνοια. Γιατί, κακά τα ψέματα, χωρίς αυτό το άγχος, ο Μάιος θα ήταν απλώς ένας βαρετός μήνας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
