Δέκα χρόνια αλληλεγγύης, ανθρωπιάς και έμπρακτου εθελοντισμού. Δέκα χρόνια στήριξης ανθρώπων που βρέθηκαν σε δύσκολη οικονομική κατάσταση.
Το Κίνημα «Σε Αναμονή», από τον Νοέμβριο του 2015 έως σήμερα, έχει συνεργαστεί με περισσότερες από 2.000 επιχειρήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, προσφέροντας πάνω από 2.000.000 προϊόντα και υπηρεσίες σε περισσότερους από 100.000 συνανθρώπους μας.
Μια δράση που ξεκίνησε από μια απλή ιδέα – τον «καφέ σε αναμονή» – και εξελίχθηκε σε μια μεγάλη ανθρώπινη αλυσίδα αγάπης.
Φέτος, το κίνημα γιορτάζει τα δέκα χρόνια πορείας του με την εκδήλωση «Δέκα χρόνια Σε Αναμονή», την Κυριακή 14 Δεκεμβρίου στις 14:00 μ.μ., στη Στοά, Βίτσι 3, στην Ηλιούπολη.
Με αφορμή αυτή τη σημαντική επέτειο, συνομιλήσαμε με τον εμπνευστή του κινήματος, κ. Πανέλη, ο οποίος μας μίλησε για την καρδιά της «Αναμονής», τις πρώτες δυσκολίες και τον ενθουσιασμό, αλλά και για το μέλλον της δράσης.
Τι είναι στην καρδιά του το κίνημα “Σε Αναμονή”;
Είναι ο ορισμός των λέξεων αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Είναι το ουσιαστικό νοιάξιμο για τον “άγνωστο” διπλανό μου ο οποίος περνάει μια δύσκολη συγκυρία.
Γιατί ο καθένας μας θα μπορούσε εν δυνάμει να βρεθεί στην ίδια θέση και τι πιο όμορφο, πιο ανθρώπινο να υπάρχει μια τέτοια δράση, μια ομάδα ανθρώπων και επιχειρήσεων στη γειτονιά μας να μας πάρει αυτό το βάρος, σαν μια μεγάλη αγκαλιά που χωράει μέσα της όλους με ανιδιοτέλεια δίχως όρους και πρέπει. Αυτό είναι η “Αναμονή”.
Μία μεγάλη αγκαλιά, μία ανθρώπινη αλυσίδα αγάπης.
Πώς πραγματοποιήθηκε η πρώτη επικοινωνία με το πρώτο κατάστημα που συμμετείχε στη δράση; Τι δυσκολίες και τι ενθουσιασμό συναντήσατε σε εκείνη την αρχική προσπάθεια;
Δεν θυμάμαι την πρώτη γιατί το κύμα ήταν μαζικό. Θυμάμαι να ανεβάζω στη σελίδα στο facebook το αρχικό βίντεο που είχα φτιάξει και μετά από λίγο το κινητό μου να χτυπάει ασταμάτητα.
Ήταν εθελοντές, επιχειρήσεις, δημοσιογράφοι, άνθρωποι που ήθελαν να βοηθήσουν και να μάθουν με ποιο τρόπο λειτουργεί, σε ποιους απευθύνεται, τι όρια υπάρχουν.
Θυμάμαι να ανοίγω τα μηνύματα της σελίδας και να βλέπω φωτογραφίες από μαγαζιά που εντελώς αυθόρμητα είχαν ξεκινήσει την “Αναμονή” με δικά τους κειμενάκια, ποιήματα, ζωγραφιές, με φλυτζάνια με καρδιές και ότι μπορείς να φανταστείς!
Και εκεί δημιουργήθηκε η πρώτη δυσκολία, όταν η ιδέα από τη θεωρία έπρεπε να μπει με ομοιομορφία στην πράξη. Τα όρια που έπρεπε να μπουν για να διαφυλάξουμε την ιδέα.
Τη συγκεκριμένη διαδικασία με τους πίνακες & τις αποδείξεις, την ανάγκη δημιουργίας λογότυπου και όλα τα διαδικαστικά που ακολούθησαν για να είναι ευδιάκριτο και συγκεκριμένο σε όλους. Όλο αυτό το τεράστιο κύμα αγάπης μου έφερε ξαφνικά και ένα τεράστιο αίσθημα ευθύνης που έπρεπε άμεσα να διαχειρστώ για όλο αυτό που ξεκινούσε.
Ο ενθουσιασμός μου ήταν τεράστιος, θυμάμαι ότι το βράδυ ξάπλωνα για να κοιμηθώ και από την υπερένταση έπιανα το κινητό και συνέχιζα να απαντάω στα μηνύματα που είχαν έρθει στη σ
Το “Caffè Sospeso” γεννήθηκε στη Νάπολη στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως πράξη αλληλεγγύης. Πώς αυτή η ιδέα βρήκε έδαφος στην Ελλάδα της κρίσης και ποια στιγμή σας έπεισε ότι μπορούσε να ριζώσει εδώ;
Πράγματι όταν διάβασα τυχαία το άρθρο για τον καφέ Sospeso είπα “τι ωραία πράξη”. Με είχε συγκινήσει πολύ και βλέποντας την κατάσταση γύρω μας με τα μνημόνια, την ανεργία στα ύψη, την μετανάστευση των νέων, σκέφτηκα πως πρέπει όλοι να δράσουμε, να κάνουμε κάτι να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον.
Τότε μπήκε στο μυαλό μου η ιδέα με αφορμή τον καφέ της αναμονής, να πάμε στα είδη πρώτης ανάγκης. Έτσι λοιπόν μπήκαν σε αναμονή εστιατόρια, φούρνοι, κρεοπωλεία, μανάβικα φαρμακεία, μίνι μάρκετ, όλα τα είδη των επιχειρήσεων.
Ήμουν πλέον σίγουρος ότι η ιδέα αυτή αφορά πολλούς και ότι δεν είμαι πια μόνος. Θυμάμαι ότι τους πρώτους έξι μήνες είχαν μπει στη δράση περισσότερα από 400 μαγαζιά σε όλη την Ελλάδα.
Βλέποντας την ραγδαία ανάπτυξη σκέφτηκα ότι το επόμενο βήμα ήταν να δημιουργηθούν μικρές ομάδες εθελοντών σε όλη τη χώρα. Καπως έτσι φτιάξαμε 35 ομάδες σε Ελλάδα & Κύπρο.
Αν το κίνημα “Σε Αναμονή” είχε ένα soundtrack, ποιο μουσικό κομμάτι θα το εξέφραζε καλύτερα και γιατί;
Το 2015 τα κίτρινα ποδήλατα κυκλοφόρησαν το τραγούδι “Θα πάρω φόρα”. Λίγους μήνες αργότερα δημιούργησα το πρώτο βίντεο της “Αναμονής” και η ιδέα ξεκίνησε με μεγάλη ορμή & φόρα στην ανηφόρα που ζούσαμε!
Θυμάμαι έντονα εκείνα τα χρόνια, υπήρχε θυμός, οργή, αγανάκτιση. Ζήσαμε έντονα τις διαδηλώσεις, τα χημικά, την καταστολή.
Ένοιωθες την κοινωνία να βράζει σε κάθε βήμα. Όλη αυτή η αναταραχή & ο αναβρασμός που βιώναμε θεωρώ ότι εκφράστηκε υγιώς σε ένα βαθμό με την δημιουργία αυτών των κινημάτων αλληλεγγύης.
Το συγκεκριμένο τραγούδι λοιπόν εκφράζει σαφώς το δυναμικό ξεκίνημα της δράσης αλλά και οι επίκαιροι στίχοι του “θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω” μας θυμίζουν ακόμα και σήμερα την ανάγκη να αντιστεκόμαστε στο “σκοτάδι” δίνοντας παράλληλα την ελπίδα & την προσμονή να ζήσουμε με δικαιοσύνη & ισότητα στον έρμο τούτο τόπο που βασανίζεται ακόμα και σήμερα από τη διαφθορά και το έλλειμμα δημοκρατίας.
Υπάρχει επίσης και ένα τραγούδι που έγραψε αποκλειστικά για την δράση στο ξεκίνημά μας, ο μουσικός Κωνσταντίνος Παπασωτηρίου με τίτλο “ο καφές που περιμένει”. "Stories on hold" / "Ιστορίες σε αναμονή"
Έχοντας μοιράσει περισσότερα από 2.000.000 προϊόντα και υπηρεσίες, μπορείτε να μοιραστείτε μια ιστορία πίσω από ένα μόνο προϊόν ή υπηρεσία που άλλαξε τη ζωή ενός ανθρώπου;
Μία από τις πιο σημαντικές δράσεις μας θεωρώ πως είναι τα “μαθήματα σε αναμονή”. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι κάποιοι εθελοντές καθηγητές κάνουν εντελώς δωρεάν μαθήματα σε παιδιά οικογενειών που δεν έχουν χρήματα να τα στείλουν σε κάποιο φροντιστήριο.
Μία ιστορία που μου έρχεται πάντα πρώτη στο μυαλό είναι η ιστορία ενός μικρού κοριτσιού η οποία μεγάλωνε με την γιαγιά της διότι είχε χάσει τους γονείς της.
Ο δεσμός που είχε αναπτύξει με την καθηγήτρια που της έκανε τα μαθήματα της “αναμονής” ήταν κάτι πολύ όμορφο και μοναδικό. Έβλεπες στα μάτια ενός παιδιού ξανά το χαμόγελο, την ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα. Είναι μια ιστορία που με συγκινεί πάντα όπως και πολλές ακόμα.
Μετά από δέκα χρόνια δράσης, πώς φαντάζεστε το μέλλον του κινήματος;
Όλα αυτά τα χρόνια το κίνημα μου θυμίζει την πορεία ενός καρδιογραφήματος με τις καμπύλες άλλοτε προς τα πάνω και άλλοτε προς τα κάτω. Κάθε φορά που πέρναγε ένα τεράστιο κύμα ενθουσιασμού και τρέχαμε από πίσω του να το διαχειριστούμε μετά ακολουθούσε η ηρεμία!
Σαν το ουράνιο τόξο που φέρνει την γαλήνη και την αρμονία στον ορίζοντα ύστερα από κάτι έντονο που έχει προηγηθεί. Σαν τον χτύπο μιας καρδιάς σε έναν ζωντανό οργανισμό.
Είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος, οπότε θεωρώ πως όσο υπάρχουν άνθρωποι με ενσυναίσθηση, όσα χρόνια και αν περάσουν, ο παλμός του κινήματος θα συνεζίσει να χτυπά για να βελτιώνει τις ζωές των ανθρώπων που το έχουν ανάγκη.
Αρκεί να μην πάψουμε να ονειρευόμαστε & να προσπαθούμε για έναν κόσμο καλύτερο με δικαιοσύνη, ισότητα & ανθρωπιά. Αρκεί να μαθαίνουμε κυρίως στα παιδιά μας την δύναμη του εθελοντισμού έτσι ώστε να καλλιεργούνται από μικρή ηλικία οι έννοιες της αλληλεγγύης και της συμπαράστασης.
Όλα ξεκινούν από την παιδεία μας και εκεί έχουμε πολλή δουλειά να κάνουμε σαν κοινωνία.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
