Η ασφάλεια εντός ενός κτιρίου -εκεί όπου ο πολίτης προσέρχεται για να εξυπηρετηθεί και ο δημόσιος υπάλληλος για να κερδίσει τα προς το ζην- θα έπρεπε να θεωρείται αδιαπραγμάτευτη.
Όμως, η ιστορία του αστυνομικού ρεπορτάζ έχει καταγράψει στιγμές όπου η εργασιακή κανονικότητα συνθλίβεται από τον ήχο των πυροβολισμών ή την ψυχρότητα του ατσαλιού.
Διαβάστε ακόμα: Πυροβολισμοί σε ΕΦΚΑ: Αυτός είναι ο 89χρονος «πιστολέρο» - Τι ρούχα φορά σύμφωνα με μαρτυρίες
Οι επιθέσεις αυτές σε κλειστούς χώρους συνωστισμού είναι εξαιρετικά επικίνδυνες, καθώς δεκάδες ανυποψίαστοι άνθρωποι μετατρέπονται σε ριπή οφθαλμού σε παγιδευμένους στόχους.
Ερευνώντας το ψυχολογικό και εγκληματολογικό υπόβαθρο των δραστών, διαπιστώνει κανείς πως τα κίνητρα κινούνται συχνά σε ένα σκοτεινό εκκρεμές, από τη μία θολή, στρεβλή ανάγκη για «δικαίωση» και από την άλλη η απόλυτη απόγνωση.
Πολλές φορές, τέτοια τυφλά χτυπήματα μοιάζουν με μια βίαιη απάντηση στις κοινωνικές και οικονομικές παθογένειες, ή στην αίσθηση ενός κράτους που κωφεύει.
Η αιματοβαμμένη εφορία της Κοζάνης
Μια από τις πλέον σοκαριστικές επιθέσεις στην ιστορία της ελληνικής δημόσιας διοίκησης σημειώθηκε στην Κοζάνη. Στις 16 Ιουλίου 2020, ένας 45χρονος άνδρας πέρασε την είσοδο της ΔΟΥ Κοζάνης οπλισμένος με ένα τσεκούρι.
Κατευθύνθηκε στοχευμένα στον δεύτερο όροφο, στο τμήμα εισπράξεων και χωρίς να πει λέξη, άρχισε να χτυπά αδιακρίτως και με πρωτοφανή αγριότητα τους υπαλλήλους που βρίσκονταν μπροστά του.
Τέσσερα άτομα τραυματίστηκαν βαρύτατα. Ένας εκ των υπαλλήλων, έδωσε πολύμηνη μάχη στη ΜΕΘ, όμως τελικά υπέκυψε στα τραύματά του, μετατρέποντας την αιματηρή επίθεση σε στυγερή δολοφονία.
Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης, αποκαλύφθηκε το ψυχρό αντικρατικό μίσος του δράστη. Ο ίδιος επιχείρησε να εμφανιστεί ως «αυτόκλητος τιμωρός», επικαλούμενος αστυνομικός βία και προσωπική καταπίεση, προσπαθώντας να ντύσει με τον μανδύα της «κοινωνικής αντίδρασης» μια καθαρή εγκληματική πράξη.
Το Δικαστήριο δεν του αναγνώρισε κανένα ελαφρύ «βρασμού ψυχής», καταδικάζοντάς τον σε ισόβια κάθειρξη και επιπλέον 26 χρόνια.
Η υπόθεση αυτή στάθηκε η τραγική αφορμή για να ανοίξει επιτέλους -έστω και αργά- η συζήτηση για την παντελή έλλειψη φύλαξης και μέτρων προστασίας (security, ανιχνευτές μετάλλων) στις εφορίες όλης της χώρας, όπου οι υπάλληλοι βρίσκονταν καθημερινά στο έλεος του οποιουδήποτε.
Η «εκδίκηση της μάνας»: 15 σφαίρες στο γραφείο της ανακρίτριας
«Μετάνιωσα για ό,τι έκανα, αλλά όταν τον σκότωσα ένιωσα ανακούφιση». Με αυτά τα ανατριχιαστικά λόγια η 37χρονη Αντωνία Μουκάνη προσπάθησε να εξηγήσει στους δικαστές την απόφασή της να πάρει τον νόμο στα χέρια της, βάφοντας με αίμα τα δικαστήρια της πρώην σχολής Ευελπίδων.
Το χρονικό της βεντέτας ξεκίνησε έναν χρόνο νωρίτερα, στις 29 Οκτωβρίου του 2011, όταν μετά από συμπλοκές σε καταυλισμό, δολοφονήθηκε ο 19χρονος γιος της, Βαγγέλης.
Η μάνα έδωσε όρκο εκδίκησης. Στις 22 Οκτωβρίου 2012, γνωρίζοντας πως οι κατηγορούμενοι για τη δολοφονία του παιδιού της, θα βρεθούν στο γραφείο της ανακρίτριας για συμπληρωματική κατάθεση, αποφάσισε πως ήταν η ώρα για εκδίκηση.
Αλλάζοντας την εμφάνισή της με μια περούκα για να μην αναγνωριστεί, κατάφερε το αδιανόητο. Πέρασε οπλισμένη τον έλεγχο των δικαστηρίων. Ανέβηκε στον πρώτο όροφο του κτιρίου 9 και περίμενε.
Όταν η πόρτα άνοιξε, άδειασε 15 σφαίρες μπροστά στα μάτια της ανακρίτριας και των αστυνομικών. Σκότωσε τον 33χρονο φερόμενο ως δολοφόνο του γιου της και τραυμάτισε τον 25χρονο συγκατηγορούμενο του.
Διαβάστε ακόμα: Ο Έλληνας «Πεταλούδας» Βαγγέλης Ρωχάμης και το τελευταίο κόλπο που δεν έγινε ποτέ
«Αυτό που έχω στο μυαλό μου είναι ότι σκότωσαν το γιο μου στην αγκαλιά μου και φώναζε μανούλα... Άδειασα όλες τις σφαίρες από το πιστόλι γιατί ήθελα να πεθάνει. Όταν πυροβόλησα περίμενα να με σκοτώσουν οι αστυνομικοί» , κατέθεσε αργότερα η ίδια.
Το δικαστήριο, αναγνωρίζοντας το ελαφρύ του προτέρου εντίμου βίου και τον μειωμένο καταλογισμό λόγω της ακραίας ψυχολογικής της κατάστασης, της επέβαλε ποινή κάθειρξης 10 ετών. Η υπόθεση αυτή με κόλαφο για τα μέτρα ασφαλείας του μεγαλύτερου δικαστικού της χώρας.
Στρατοδικείο Ρουφ: Η απόγνωση όπλισε το χέρι του πατέρα
Η υπόθεση του Αθανασίου Ντρούζου αποτελεί ίσως την πιο εμβληματική και συνάμα σπαρακτική ιστορία ακραίας αυτοδικίας στα ελληνικά χρονικά. Το αιματηρό φινάλε στο Στρατοδικείο του Ρουφ είχε τις ρίζες του σε ένα πολύνεκρο τροχαίο που «ξεκλήρισε» μια νεανική παρέα.
Στις 21 Ιουλίου 1991, ένας 32χρονος υποσμηναγός της Αεροπορίας, οδηγώντας υπό την επήρεια αλκοόλ κοντά στη Χαλκίδα, παρέσυρε και σκότωσε πέντε νέα παιδιά (ηλικίας 15 έως 18 ετών), ανάμεσά τους και τον 16χρονο Κώστα Ντρούζο.
Όταν το Στρατοδικείο καταδίκασε πρωτόδικα τον οδηγό σε ποινή μόλις 4 ετών και 8 μηνών –η οποία μάλιστα μετατράπηκε σε εξαγορά προς λιγότερο από 3 ευρώ την ημέρα, αφήνει τον ελεύθερο– η οργή των οικογενειών ξεχείλισε. Η αίσθηση της πλήρους ατιμωρησίας δηλητηρίασε την κρίση της Θανάσης Ντρούζου.
Την Πρωταπριλιά του 1993, κατά την εκδίκαση της έφεσης, ο τραγικός πατέρας έβγαλε ένα πιστόλι μέσα στη δικαστική αίθουσα. Ακολούθησαν σκηνές κινηματογραφικής ομηρίας και αλλοφροσύνης. Έπιασε από τον λαιμό του συνοδηγού του μοιραίου αυτοκινήτου, αφόπλισε τον αστυφύλακα φρουρό, έδεσε τους δικηγόρους και τον κατηγορούμενο, και σε κατάσταση αμόκ απαίτησε να ομολογήσουν μεγαλόφωνα την ενοχή του υποσμηναγού.
Όταν αντιλήφθηκε την άφιξη της Άμεσης Δράσης, ο Ντρούζος άνοιξε πυρ. Δολοφόνησε εν ψυχρώ τους δύο συνηγόρους υπεράσπισης (Χρήστο Μπάκα και Δημοσθένη Αβράμη), τραυμάτισε τον συνοδηγό και, πηδώντας πάνω στην έδρα, άρχισε να πυροβολεί εναντίον των δικαστών, τραυματίζοντας τρεις στρατοδίκες.
Η αυλαία του δράματος έπεσε όταν έστρεψε το όπλο στον εαυτό του, γράφοντας με μια σφαίρα τον πιο σκοτεινό επίλογο σε μια υπόθεση που ξεκίνησε με πόνο και κατέληξε σε απόλυτο μακελειό.
Αυτές οι τρεις ιστορίες, αν και διαφορετικές στις αφετηρίες τους, συγκλίνουν σε μια σκληρή αλήθεια, όταν το αίσθημα δικαίου του πολίτη καταρρέει, ο κίνδυνος να μετατραπεί η δημόσια σφαίρα σε αρένα είναι οριακός.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
