Αν γκουγκλάρεις το όνομα της το πιο πιθανό είναι να τη δεις στο ταρτάν να κυνηγάει το επόμενο ρεκόρ, φορώντας μπλε κραγιόν, γκλίτερ ή έχοντας σχηματίσει καρδιές στα μάγουλά της. Η Αναστασία Ντραγκομίροβα είναι μια 23χρονη αθλήτρια επτάθλου, που έχει καταφέρει να ξεχωρίσει πέρα από τις επιδόσεις της, για την ικανότητα της να μην φοβάται να είναι ο εαυτός της, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς να απολογείται γι 'αυτό.
Με το που βρεθήκαμε πιάσαμε αμέσως κουβέντα. Για ζώδια, τατού, για το αγαπημένο της κινούμενο σχέδιο. Μου είπε ότι οι δικοί της την φωνάζουν Νάνσυ.
Ο στίβος μπήκε τη ζωή της από πολύ νωρίς και λειτούργησε σχεδόν λυτρωτικά για εκείνη. Βρήκε ένα μέρος που μπορούσε να εκτονώσει την ενέργεια της χωρίς να χρειάζεται να εκφράζεται με λόγια.
Μεγάλωσε χωρίς τον μπαμπά της, η μαμά της εργαζόταν ως γιατρός πολλές ώρες και οι δύο αδελφές της έμεναν στο εξωτερικό, έτσι ο αθλητισμός έγινε πολύ νωρίς ένα σταθερό κομμάτι της καθημερινότητάς της και η πρώτη φορά που αισθάνθηκε ότι ανήκει σε μια μεγάλη οικογένεια.
Όταν μου μίλαγε για τον στίβο έλαμπε ολόκληρη, φαίνεται πόσο διψάει για αυτό που κάνει - από μέσα μου σκέφτηκα πόσο χαίρομαι να γνωρίζω ανθρώπους που γουστάρουν πραγματικά τη ζωη τους. Με την ίδια αγάπη μιλάει και για τον προπονητή της, Γιώργο Μποτσκαριώβ, στον οποίο εκμυστηρεύεται τα πάντα. Για εκείνη είναι φίλος, κολλητός, μπαμπάς και κόουτς σε ένα.
Παρόλο που όταν την συναντάς, σου εκπέμπει μια αύρα ενός ανοιχτού και εξωστρεφούς κοριτσιού, γεμάτου ενέργεια, η ίδια μου λέει ότι ήταν από πάντα μοναχικός τύπο. Προτιμά να κάθεται δίπλα στην θάλασσα και να ζωγραφίζει και σιχαίνεται τα ταξίδια.
Μπορεί να ακούσει από Heavy Metal μέχρι ελληνικά και -κυρίως- Νατάσα Θεοδωρίδου, ενώ το playlist της, όπως λέει και η ίδια, μοιάζει με feed του TikTok: «ό,τι σου φέρει μετά».
Όταν την ρώτησα πώς φαντάζεται τον εαυτό της σε 10 χρόνια, στα 33 της, αμέσως μου απάντησε ότι θα ήθελε να κατακτήσει ένα ολυμπιακό μετάλλιο, να φτάσει το πανελλήνιο ρεκόρ σε ένα σημείο που την αντιπροσωπεύει. Θα ήθελε επίσης να έχει κάνει δική της οικογένεια, μαζί και ένα παιδί, συγκεκριμένα αγόρι.
Στο σημερινό επεισόδιο του Normal Πίπολ, η Αναστασία Ντραγκομίροβα αφηγείται στο Reader την ιστορία της, από τα παιδικά χρόνια, μέχρι την εφηβεία και την ενηλικίωση, και αναλύει από πως το βιώνει την αναγνωρισιμότητα από τα social media, μέχρι το πως και γιατί ξεκίνησε να βάφεται στους αγώνες της.
Η Αναστασία Ντραγκομίροβα στο Normal Πίπολ
Μέσα από τα δικά της λόγια
Προτιμώ να με φωνάζετε Νάνσυ. Μεγάλωσα στη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής ως παιδί ήμουν πάρα πολύ ήσυχη. Δεν έκανα ούτε σκανταλιές, ούτε φασαρία, αλλά δεν μπορούσα να κάτσω σε ένα σημείο με τίποτα.
Πάντα κάτι θα έκανα, θα ήμουν από εδώ, θα ήμουν από εκεί. Ποτέ όμως δεν γύρισα αργά, ποτέ δεν έκανα φασαρία. Ποτέ δεν υπήρξε κάποιο παράπονο από το σχολείο για τη συμπεριφορά μου. Αλλά ήμουν το παιδί που όταν έβρισκε θρανίο το είχε βάψει από πάνω μέχρι κάτω. Άλλαζα θρανίο μόνο και μόνο για να βάψω το επόμενο.
Οι δάσκαλοι μου είχαν καταλάβει από πολύ νωρίς ότι θα ασχοληθώ με τον αθλητισμό και δεν είχαν μεγάλες απαιτήσεις. Μπορεί να μην ήμουν η τέλεια μαθήτρια, αλλά επειδή δεν έκανα φασαρία ήμουν η αγαπημένη τους.
Ο στίβος μπήκε στη ζωή μου το καλοκαίρι που θα πήγαινα πέμπτη δημοτικού. Ήμασταν εγώ, η Νικολέττα και ο Νίκος, τα παιδιά που έκανα παρέα, στην πιλοτή. Πήγαν τα δύο παιδιά στο στίβο και για να μην μείνω κι εγώ μόνη μου στην πιλοτή μπήκα κι εγώ μέσα στο αμάξι και πήγα να δω και εγώ τι είναι αυτό που έκαναν τα παιδιά. Εγώ έμεινα, κόλλησα, ενώ τα παιδιά σταμάτησαν μετά από μερικά χρόνια.
Ποτέ δεν είπα ότι τώρα παίρνω την απόφαση και το βλέπω επαγγελματικά. Απλά ακολουθούσα αυτό που θα μου πει ο προπονητής μου. Μετά από την πρώτη μου προπόνηση, παρότι ήταν πολύ κουραστική, ένιωσα πως για πρώτη φορά εξάντλησα την ενέργειά μου και ότι μετά θα πάω σπίτι και θα κοιμηθώ. Για κάποιο λόγο αυτό για μένα ήταν σωτήριο, λες και έψαχνα κάπου να εκτονωθώ, χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω, γιατί μου ήταν πάρα πολύ δύσκολο να μιλήσω, να πω αυτό που θέλω.
Εμένα ο μπαμπάς μου είχε αφήσει και είχε γυρίσει στη Βουλγαρία, πριν ξεκινήσω το στίβο. Οπότε δεν έμαθε ποτέ ότι κάνω στίβο. Από την άλλη, η μαμά μου άργησε να το καταλάβει, γιατί στην αρχή μάζευα από το χαρτζιλίκι μου για να πληρώσω τον στίβο. Όταν ήρθαν οι πρώτες διακρίσεις, μπορώ να πω ότι το κατάλαβε. Ήταν γιατρός και είχε πολλά στο κεφάλι της. Τη μεγαλύτερη στήριξη την είχα από τις αδελφές μου.
Η αλήθεια είναι ότι καθώς μεγάλωνα δεν ένιωσα ακριβώς κάτι να μου λείπει. Γιατί ερωτεύτηκα τόσο πολύ όλο αυτό που έκανα. Έγινα τόσο γρήγορα ένα με αυτό που κάνω που απλά ήθελα να κάνω μόνο αυτό. Ξυπνούσα πριν το σχολείο κάποιες χρονιές και έτρεχα. Πήγαινα στο σχολείο, γυρνούσα σπίτι, έτρωγα, έφευγα και επέστρεφα 10 το βράδυ από την προπόνηση.
Διαβάστε Επίσης: Τζανής Πολυκανδριώτης: «Στον σεισμό του '99 έμεινα 24 ώρες κάτω από τα χαλάσματα του σπιτιού μου»
Αν είχα προπόνηση αντί για τις 3 στις 6 και έπρεπε να κάτσω σπίτι και να περιμένω, έκλαιγα γιατί ήθελα να πάω προπόνηση. Ήταν ο κόσμος μου. Ήταν μια ζωή που χρειαζόμουν, που ήμουν εγώ. Γι' αυτό ζούσα και γι' αυτό ζω. Δεν με ένοιαζαν όλα τα υπόλοιπα.
Η αγαπημένη μου ανάμνηση είναι όταν πηγαίναμε στους πρώτους μας αγώνες, που πηγαίναμε όλοι μαζί. Ήταν τόσο τέλειο που ήμασταν όλοι μαζί, γιατί εγώ δεν είχα ζήσει τόσο την οικογένεια. Εκεί πέρα ένιωσα οικογένεια. Δεν τους ένοιαζε πώς είσαι, αν είσαι σκουρόχρωμος, ψηλός, είσαι αγόρι, είσαι κορίτσι. Ό,τι και να είσαι. Σε αγκάλιαζε τόσο ωραία η οικογένεια που έχει φτιάξει ο κόουτς..
Τον προπονητή μου τον γνώρισα από την πρώτη μέρα, όταν πήγα με τον Νίκο και την Νικολέττα εκεί πέρα που κάνει προπόνηση, που είναι ένας χώρος πάρκινγκ. Το έκανε ο ίδιος γήπεδο. Έβαλε ταρτάν με λεφτά από την τσέπη του, όργωσε, έβαλε τσιμέντο, έβαλε πράγματα, αγόρασε όργανα, έφτιαξε έναν σύλλογο από το μηδέν. Έτσι γνωριστήκαμε. Ο κόουτς είναι πολλά μαζί για μένα. Είναι από μπαμπάς, από φίλος, από κολλητός. Δεν υπάρχει κάτι που δεν μπορώ να του πω.
Όταν τραυματίστηκα, το 2020 και δεν μπορούσα να κάνω προπονήσεις, κατάλαβα την απώλεια του μπαμπά μου. Έκατσα και είπα αρκετές φορές τώρα εγώ γιατί το έπαθα αυτό σε αυτή τη στιγμή. Όχι γιατί σε εμένα αλλά γιατί σε αυτή τη στιγμή. Γιατί παράλληλα δεν έχω και τον μπαμπά μου; Γιατί δεν ενδιαφέρθηκε; Είχα πολλά ερωτήματα να με βασανίζουν γιατί πολύ απλά είχα πολύ χρόνο.
Τότε μου έλεγαν ότι δεν θα τα καταφέρω. Τώρα σχολιάζουν το βάψιμο, το βάρος μου, πάντα θα έχουν κάτι να πουν. Δεν με ένοιαξε ποτέ η γνώμη τους, ο κόουτς με είχε προϊδεάσει για όλα. Μου είχε πει μην ακούς κανέναν, για αυτούς θα είσαι πάντα ξένη, η Βουλγάρα. Στα καλά θα σου σου πουν ένα μπράβο αλλά μέχρι εκεί.
Περίμενα ότι θα έχω μια αναγνωρισιμότητα από τις επιδόσεις μου, αλλά είμαι πολύ χαρούμενη που έχει γίνει πιο πολύ για τον χαρακτήρα μου. Ήμουν ένα τόσο κλειστό παιδί που τα κατάπινε όλα μέσα του, δεν ήξερε πώς να τα διατυπώσει, δεν ήξερε να γράφει μια έκθεση και τώρα βλέπω τόσο κόσμο να ταυτίζεται μαζί μου και να με υποστηρίζει, χωρίς να με ξέρει. Μπορώ να σου πω ότι με έβγαλαν και από μία κατάθλιψη τα social media.
Για την ανάρτηση που έγινε όλος αυτός ο χαμός δεν το περίμενα καθόλου. Εγώ στην αρχή έκανα ένα story και μετά από ήδη δύο-τρία δημοσιεύματα που είδα, το έκανα και post στο Facebook. Δεν το περίμενα και πήρε λίγο μία λάθος χροιά. Δεν το έκανα επειδή όντως άκουσα κάτι. Το έκανα πριν ακούσω το οτιδήποτε γιατί όντως δεν με αφορά καθόλου το τι θα πει ο κόσμος.
Η δουλειά μου είναι αυτή και θα την κάνω όπως θέλω εγώ να την κάνω, από τη στιγμή που δεν έχω κάποιον περιορισμό από την Εθνική. Δεν ήταν το θέμα μου να πάρει πρόβολη αυτό που είπα αλλά να ακούσει ο κόσμος ότι «κάνε ό,τι θέλεις. Θες να βαφτείς, βάψου. Θες να κάνεις τατουάζ, κάντα. Θες να κάνεις τα μαλλιά σου παρδαλά, κάντα. Μην χάσεις τη ζωή σου επειδή ο κόσμος θα πει πράγματα».
Δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει όλα αυτά που κάνει τώρα. Έβλεπα τα καλλυντικά της μάνας μου και έλεγα τι είναι αυτά. Ακόμα δεν ξέρω να βάφομαι. Απλά ό,τι βρίσκω, τα κάνω μία σύνθεση δικιά μου και βγαίνει κάτι. Γι' αυτό είναι 100% εγώ.
Πλέον έχω παρατηρήσει ότι πολλοί το επιζητούν και εγώ δεν θέλω να σου δείξω ότι το κάνω επειδή το ζητάς. Το κάνω για μένα. Υπάρχουν φορές που μου ζητάνε και σε συνεντεύξεις και καμιά φορά προσπαθώ να το αποφύγω. Γιατί έχω δηλώσει ότι αυτό το κάνω για να μην αγχώνομαι. Σιγά σιγά μπορεί να σταματήσω να βάφομαι για αυτόν τον λόγο.
Θα ήθελα σε 10 χρόνια, στα 33 μου να έχω σίγουρα ένα Ολυμπιακό μετάλλιο και να φτάσω το Πανελλήνιο ρεκόρ σε ένα σημείο που με αντιπροσωπεύει. Θα ήθελα ιδανικά να έχω και μια οικογένεια, να έχω ένα αγοράκι και να με φωνάζει μαμά. Σκέψου μια δεύτερη τρελή σαν εμένα..κρίμα είναι.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
