Διονύσης Σαββόπουλος: Τα εθνικά σύμβολα, όσο ζουν, κάποιον θα προδώσουν

Ήταν Πρωτοχρονιά του 2000 και ο παππούς μου ήταν έξαλλος με τον Σαββόπουλο. Τότε ο Σαββόπουλος είχε κλειστεί για καιρό στον εαυτό του για να βγάλει ένα αριστούργημα για τη νέα δεκαετία. Τελικά, έβγαλε το “Πρώτη του 2000” που στο σήμερα μάλλον εντάσσεται στον ορίζοντα του cult. Σίγουρα, πάντως, όχι σε αυτό των αριστουργημάτων.

Για τον παππού μου που είχε βγάλει τη ζωή του στο μεροκάματο, αυτή η αποτυχία ήταν δυσβάσταχτη. Αν έχεις μπροστά σου τόσο ελεύθερο χρόνο ως καλλιτέχνης, το λιγότερο που πρέπει να κάνεις είναι ένα αριστούργημα. Και ο Σαββόπουλος δεν έφτασε ούτε κοντά στο να το πετύχει. 

Αυτή η κοροϊδία του παππού μου είναι μία από τις πρώτες στιβαρές εικόνες που έχω για τον Σαββόπουλο. Κατά μία έννοια, λοιπόν, πρώτη εντύπωση που είχα για τον Σαββόπουλο ήταν η άρση μίας προσδοκίας. Αυτής που είχε ο παππούς μου, που ελάχιστα μίλαγε για μουσική.

Ταυτόχρονα, στη μουσική κάναμε τη “Συννεφούλα”. Κάποιος σημαντικός θα ήταν αυτός ο τύπος για να τον τραγουδάμε. Το σύμβολο και η απογοήτευση.

Ο Σαββόπουλος και η διαρκής άρση των προσδοκιών

Στη συνέχεια, όταν μεγάλωνα και άρχιζα να έχω μία πιο συγκεκριμένη εικόνα για τον κόσμο, αυτή η απογοήτευση ήταν πανταχού παρούσα. Όντας γεννημένος το 1990, προφανώς και δεν είχα προλάβει να απογοητευτώ ή να προδωθώ σε προσωπικό επίπεδο από τον Σαββόπουλο. Είχα πάρει όμως έτοιμη την πίκρα από τους προηγούμενους.

Για να είμαι ειλικρινής, ωστόσο, ποτέ δεν την ένιωσα πραγματικά στο πετσί μου. Ποτέ δεν με εκνεύρισε ο Σαββόπουλος. Τον πρώιμο εαυτό του δεν το προλάβαμε. Όταν γεννήθηκα, ο Σαββόπουλος είχε κάνει ήδη τη στροφή του. Είχε γίνει ένα ζωντανό παράδειγμα της ήττας της αριστεράς και όλων των συμβόλων της.

Οι απέναντι τον κράδαιναν σαν τους οπαδούς που βάζουν ανάποδα το πανό της μισητής αντιπάλου. Ναι, οκ, εθνική συμφιλίωση αλλά να θυμόμαστε ποιοι είναι οι νικητές και ποιοι οι χαμένοι. Να κρατήσουν οι χοροί αλλά να θυμόμαστε ποιος θα δίνει τον ρυθμό.

Ένα εθνικό σύμβολο με σάρκα και οστά

Και κάπως έτσι άρχισε να στήνεται ένα εθνικό σύμβολο. Μόνο που σε αντίθεση με τα περισσότερα εθνικά σύμβολο, αυτό εδώ ανέπνεε, μίλαγε, έτρωγε, γιόρταζε τα γενέθλιά του, τσακωνόταν. Και αυτό είναι ένα βασικό πρόβλημα αν είσαι σύμβολο.

Βλέπεις, αυτοί που γίνονται εθνικά σύμβολα όσα ακόμα ζουν, όχι ως παγερά μάρμαρα αλλά ως άνθρωποι με φλέβες και κόκκαλα, είναι αναγκαστικό να δημιουργήσουν προδοσία. Έχουν φορτωμένες πάνω τους όλες τις προσδοκίες του κόσμου. Ποτέ δεν θα τις ικανοποιήσουν όλες.

Χθες το βράδυ, την ώρα που στη Βουλή παλεύανε για ένα άλλο εθνικό σύμβολο (από μάρμαρα αυτό), ο Διονύσης Σαββόπουλος εγκατέλειψε τα εγκόσμια. Ο άνθρωπος έφυγε, μάς έμεινε το σύμβολο. Καθείς πλέον μπορεί να φορτώσει πάνω του ό,τι θέλει χωρίς τον φόβο ότι αυτό θα ματαιωθεί στο επόμενο λεπτό, στην επόμενη δήλωση, στο επόμενο τραγούδι.

Και αυτό έχει σίγουρα το ενδιαφέρον του. Αυτή είναι εξάλλου η λειτουργία των συμβόλων. Προς το παρόν όμως ας μείνουμε στον άνθρωπο. Εν προκειμένω στον μουσικό.

Από χθες ακούω πολλή από τη μουσική του. Αποφάσισα ότι, μουσικά τουλάχιστον, το αγαπημένο μου τραγούδι του Σαββόπουλου είναι μία ωδή σε έναν ήρωα του '21 αλλά τελικά στον Τσε Γκεβάρα. Θες να φύγεις από τα σύμβολα αλλά έρχονται και σε βρίσκουν από μόνα τους.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.