Η πρώτη φορά που ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος άρχισε να γίνεται λίγο πιο γνωστός σε μαζικότερα κοινά της ελληνικής κοινωνίας ήταν ως σχολιαστής σε μία απογευματινή εκπομπή του ΣΚΑΪ με παρουσιάστρια την Εύα Αντωνοπούλου. Το μάτι σου έπεφτε στο κάπως περίεργο ντύσιμο που συνδύαζε τα πάνινα με τα κοστούμι. Ίσως και από το πολύ άνετο -ίσως αντιτηλεοπτικό για την εποχή- τρόπο που άραζε στον καναπέ.
Η παρουσία του νεαρού τότε Κωνσταντίνου Μπογδάνου είχε κάτι έξυπνο από άποψη brand awareness. Ένας εκπρόσωπος της φιλελεύθερης δεξιάς με απόψεις που κάποιες φορές τέμνονταν με το προοδευτικό κέντρο, κυρίως σε ζητήματα δικαιωμάτων. Μαζί και έναν φιλελεύθερον τω τρόπω εθνικισμό. Μιλάμε πάντα για τη δεκαετία του 2010, οπότε αυτή η στάση του Μπογδάνου ήταν συναρπαστική για μία ελληνική κοινωνία που έβλεπε την πολιτική μέσα από το μονοδιάστατο φάσμα αριστεράς-δεξιάς.
Με κάποιον τρόπο, εκείνος έμοιαζε να συγκεντρώνει πράγματα από δεξιά και αριστερά και να εντάσσεται στο φάσμα του αναδυόμενου φιλελευθερισμού, που νωρίτερα, σε μαζικά κοινά τουλάχιστον, ταυτιζόταν σχεδόν αποκλειστικά με την πολιτική παρουσία του Μάνου και του Ανδριανόπουλου.
Αυτή η αναδυόμενη πολιτική ταυτότητα, λοιπόν, εκφραζόταν και στιλιστικά. Το κοστούμι ή έστω το σακάκι, ένδυμα ταιριαστό σε έναν μετέχοντα στη ΔΑΠ-ΝΔΦΚ από τη μία, και από την άλλη τα πάνινα, σύμβολα μίας alternative ταυτότητας η οποία σε εκείνη τη φάση της ιστορίας είχε συνδεθεί με τα πιο νεανικά και πιο προοδευτικά κοινά.
Η πρόκληση ως τρόπος επιβίωσης
Το προβοκάρισμα ήταν πάντα ένας τρόπος να γεννάει συζήτηση γύρω από το όνομά του. Έτσι, σταδιακά και χωρίς κρότο, άρχισε να καθιερώνεται στον ΣΚΑΪ. Τον Οκτώβριο του 2012 ξεκινάει την εκπομπή “Ευθέως” με πρώτο του καλεσμένο τον Νίκο Μιχαλολιάκο, αρχηγό της Χρυσής Αυγής. Προσπάθησε πεισματικά να τον εκθέσει παίζοντας όμως τελικά μπάλα στο δικό του γήπεδο. Τα αποτελέσματα ήταν μάλλον οικτρά. Ο Μιχαλολιάκος κέρδισε παρά έχασε από εκείνο τον διάλογο-τσακωμό.
Λίγες ημέρες και πολλές προκλητικές δηλώσεις αργότερα, εκδίδει την ποιητική συλλογή “On” η οποία προκάλεσε έντονη διαδικτυακή χλεύη. Για να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, όποια ποίηση και αν εξέδιδε ο Μπογδάνος εκείνη την περίοδο, η χλεύη θα ήταν η ίδια.
Η ακμή της δημοσιογραφικής του καριέρας συνέπεσε με τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Ο ποιητής, μουσικός και δημοσιογράφος Μπογδάνος μπήκε στο άρμα της εν εξάλλω δεξιάς η οποία βρισκόταν στην αντιπολίτευση. Στο δημοψήφισμα υποστήριξε ανοιχτά το «ΝΑΙ». Το κλάμα του σε ρεπορτάζ ξένου μέσου, έγινε meme που καλά κρατεί μέχρι και σήμερα.
Μία κάπως ακραία άποψη που έλεγε ότι οι τρομοκράτες που έβαλαν βόμβα στον Λουκά Παπαδήμο ήταν «πρώην σύντροφοι» του τότε Πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα τού στέρησε τη θέση. Σύμφωνα με όσα αναφέρει ο ίδιος και μετά από τηλέφωνο που είχε κάνει το Μαξίμου.
Όλο αυτό το προβοκάρισμα και φυσικά η καθημερινή του παρουσία στα ΜΜΕ του έδωσε αρκετή διασημότητα με αποτέλεσμα να ενταχθεί στη Νέα Δημοκρατία και λίγο αργότερα να εκλεγεί βουλευτής στην Α’ Αθηνών με περισσότερους από 25.000 σταυρούς. Διόλου ευκαταφρόνητο επίτευγμα για έναν αλεξιπτωτιστή που μπαίνει στην πιο παραδοσιακά δεξιά περιφέρεια της Νέας Δημοκρατίας.
Η παρουσία του προφανώς και δημιούργησε εσωτερικούς ανταγωνισμούς στο κόμμα και στην παραδοσιακή βάση του. Ταυτόχρονα, με τα τότε δεδομένα, έμοιαζε απίθανο η Νέα Δημοκρατία να εκλέξει και στις επόμενες εκλογές τόσο πολλούς βουλευτές. Η θέση του ήταν ιδιαιτέρως επισφαλής.
Στροφή στην εθνικοφροσύνη και την alt-right
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, λοιπόν, άρχισε να αντιλαμβάνεται ότι είναι ότι το ψωμάκι του δεν θα μπορούσε να το βγάζει από τη light εκδοχή της Νέας Δημοκρατίας όπου θα είχε να ανταγωνιστεί στελέχη του κόμματός του αλλά και ένα σωρό δυνάμεις που κοιτάνε προς το κέντρο. Το ψωμάκι θα έβγαινε από τα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας.
Έτσι για αρκετό καιρό προκαλούσε από κανάλια και Βουλή με ένα σωρό δηλώσεις. Για ένα διάστημα έμοιαζε σαν να επιθυμεί διακαώς να διαγραφεί. Σε μία από αυτές, τέτοιες ημέρες του 2021, ο Μπογδάνος ανέφερε μία ατάκα του Γρίβα από το βήμα της Βουλής: «Ο Γρίβας έλεγε έχουμε τρεις εχθρούς. Τους Άγγλους, τους Τούρκους και τους κομμουνιστές. Ο μεγαλύτερος μας πονοκέφαλος ήταν οι κομμουνιστές».
Ο Νίκος Δένδιας, ως κατεξοχήν εκπρόσωπος μίας πιο συναινετικής Νέας Δημοκρατίας, το πήρε πάνω του και καταδίκασε όσα είπε από το βήμα της Βουλής με εντυπωσιακά έντονο ύφος. Η διαγραφή του βουλευτή από την ΚΟ ήταν πια ζήτημα ωρών.
Σε αντίθεση με άλλους διαγραφέντες από το κόμμα οι οποίοι σώπαιναν για λίγο και μετά επέστρεφαν στο μαντρί, που έλεγε και ο Αβέρωφ, ο Μπογδάνος ακολούθησε μία άλλη στρατηγική. Επέμεινε στην ιδέα ότι ο χώρος για να κινηθεί βρισκόταν στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, στη μη ναζιστική ακροδεξιά. Τα All-Star ήταν πια παρελθόν.
Η ιδέα γενικά ήταν καλή, όπως αποδείχθηκε αργότερα. Ο Μπογδάνος, που αντιμετωπιζόταν ως το poster boy της επελαύνουσας alt-right είχε διαβλέψει ότι η Ευρώπη κατά βάση στρέφεται προς τη μαυρίλα και τη συντήρηση. Εκείνος είχε πάρει τη σανίδα του σερφ και περίμενε να έρθει το κύμα για να το καβαλήσει.
Και ενώ προετοιμαζόταν το έδαφος για μία θεσμική ακροδεξιά με λογικοφανή επιχειρήματα, εμφανίστηκε από το πουθενά η Λατινοπούλου και πήρε όλο το μαρούλι. Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος ομολογουμένως τραβάει το βλέμμα. Το πρόβλημα για τον ίδιο είναι ότι τα αριστερά account αγαπούν να τον μισούν αλλά τα ακροδεξιά δεν τον αγαπούν να τα αγαπάνε και τόσο πολύ.
Ο ίδιος χαώθηκε κάπου στην εξωκοινοβουλευτική ακροδεξιά. Έμπλεξε με τους φύλαρχους του χώρου (πρώτα με τον Φαήλο και τον Τζήμερο, αργότερα με τον Εμφιετζόγλου). Απέτυχε παταγωδώς, ενώ την ίδια ώρα έβλεπε τη Λατινοπούλου με πενιχρά μέσα και επιχειρήματα να τον ξεπερνά και μάλιστα να μπαίνει στην Ευρωβουλή. Ο ίδιος είναι σίγουρα πιο διαβασμένος από εκείνη αλλά αυτό ίσως να είναι και μειονέκτημα για τον χώρο που θέλει να εκπροσωπήσει.
Για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα χάθηκε ουσιαστικά από τους προβολείς, παρότι καθόλου δεν το επιθυμούσε. Ανασύρθηκε και πάλι πολύ πρόσφατα όταν το OPEN είχε την ιδέα να τον εντάξει σε μία πολιτικού τύπου εκπομπή με αέρα μεσημεριανάδικου. Συνεχίζοντας το προβοκάρισμα προσπάθησε και παραδόξως πέτυχε να δημιουργήσει ντόρο γύρω από το όνομά του που έφερε την απόλυση του Πάρη Ρούπου.
Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος και η επόμενη μέρα
Δεν γνωρίζω καθόλου τα πλάνα του Μπογδάνου. Δεν ξέρω δηλαδή αν η επιστροφή του στην τηλεόραση θα είναι ένα όχημα για επιστροφή του στην πολιτική. Με τις παρούσες συνθήκες, σε μία παράδοξη τροπή της ιστορίας, ο μόνος σχηματισμός στον οποίο θα μπορούσε να ενταχθεί είναι αυτός της Ελληνικής Λύσης. Διαφορετικής κατέυθυνσης λόγος αλλά δεν είναι ότι δεν μας έχει συνηθίσει σε αλλαγές ύφους και ρητορικής.
Προφανώς, μόνο η ιστορία θα δείξει κατά πόσο ο Μπογδάνος θα καταφέρει να μπει στην ψυχή της σύγχρονης εθνικοφροσύνης. Μία εκπομπή σαν αυτή στην οποία συμμετέχει είναι προνομιακό πεδίο. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα.
Εκείνη η εικόνα του φιλελεύθερου νεαρού με τα All-Star και τα κουστούμια, είναι απείρως μακρινή αλλά όχι ξεχασμένη. Αυτό είναι πρόβλημα γιατί κάποιες φορές, οι ψηφοφόροι συγκεκριμένων χώρων επιθυμούν και προμοατάρουν τη συνέπεια. Αν κάνεις διαρκή redirections στη ρητορική σου, είναι πολύ πιθανό ο αλγόριθμος να μην τσιμπήσει.
Ίσως, τελικά, έχουμε μία κλασική περίπτωση performative εθνικοφροσύνης που θα φορεθεί πολύ αυτή τη σεζόν.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
