Παγκόσμια Ημέρα Ανδρών: Μια γιορτή που δεν γιορτάζεται

Σήμερα, 19 Νοεμβρίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ανδρών. Κι όμως, πόσοι από εμάς το γνωρίζουμε; Πόσοι το θυμόμαστε; 

Η αλήθεια είναι πως η ημέρα αυτή περνά σχεδόν απαρατήρητη, σε αντίθεση με την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας που έχει κατακτήσει χώρο στη δημόσια συζήτηση, στους δρόμους, στις πλατείες, στα πρωτοσέλιδα. Γιατί άραγε;

Ίσως γιατί ο κόσμος, όπως έχει δομηθεί, είναι φτιαγμένος από άνδρες για άνδρες. Η πατριαρχία έχει διαμορφώσει κοινωνίες, θεσμούς, νόμους και αντιλήψεις, τόσο βαθιά που ακόμη και οι ίδιοι οι άνδρες δεν αντιλαμβάνονται πόσο τους επηρεάζει.

Δεν χρειάστηκε να δώσουν αγώνες απελευθέρωσης, δεν χρειάστηκε να διεκδικήσουν το αυτονόητο δικαίωμα στην ισότητα. Το είχαν ήδη.

Κι όμως, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι οι άνδρες έχουν προσφέρει πολλά. Έχτισαν κοινωνίες, δημιούργησαν θεσμούς, στήριξαν οικογένειες. Είναι πατέρες, σύζυγοι, φίλοι, αδερφοί, εργοδότες. 

Υπάρχουν άνδρες που αλλάζουν πεζοδρόμιο το βράδυ για να μη φοβηθούμε ότι μας ακολουθούν και εκείνοι που παλεύουν να δώσουν αξία στα «όχι» μας, που προσπαθούν να κάνουν τον κόσμο πιο βατό, πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο. Πώς να μην τους γιορτάσεις αυτούς;

Αλλά η Παγκόσμια Ημέρα Ανδρών δεν γιορτάζεται γιατί δεν έχει πίσω της μια ιστορία αγώνα. Δεν έχει το βάρος της καταπίεσης, της στέρησης δικαιωμάτων, της βίας που έπρεπε να ξεπεραστεί. Δεν έχει το αίμα και τον ιδρώτα των γυναικών ή των μειονοτήτων που πάλεψαν για να σταθούν ισότιμα απέναντι σε μια κοινωνία που τους ήθελε σιωπηλούς.

Κι έτσι, η ημέρα αυτή μοιάζει περισσότερο με μια υπενθύμιση παρά με γιορτή. Υπενθύμιση ότι οι άνδρες δεν είναι όλοι ίδιοι. Ότι υπάρχουν εκείνοι που αγαπούν, που λυγίζουν, που στέκονται δίπλα μας όχι ως κυρίαρχοι αλλά ως συνοδοιπόροι. Ότι η ανδρική ταυτότητα μπορεί να είναι κάτι πέρα από την πατριαρχία, πέρα από την εξουσία, πέρα από την επιβολή.
 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.