Οι χαμηλωμένες κάλτσες του Βιθέντε Ταμπόρδα

Υπάρχει κάποια στιγμή, μάλλον όταν περνάς τα 30 σου, που ένα μόνιμο φίλτρο της καθημερινότητάς σου είναι το: «Εγώ γέρασα ή τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα;». Αυτό το ερώτημα με ακολουθεί όταν πάω στο θέατρο, όταν βγαίνω για ποτό, όταν παρακολουθώ τις ειδήσεις και φυσικά όταν βλέπω ποδόσφαιρο.

Συνήθως, η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι ότι συμβαίνουν και τα δύο. Στο ποδόσφαιρo, ωστόσο, ίσως βαραίνει λίγο το δεύτερο. Ναι, προφανώς έχω μεγαλώσει και νοσταλγώ τη σχέση που είχα με το ποδόσφαιρο ως παιδί. Ταυτόχρονα όμως, τα πράγματα έχουν γίνει (πολύ) χειρότερα. Και υπάρχουν διάφοροι λόγοι γι’ αυτό.

Να κάνω ένα disclaimer: Προφανώς, δεν λέω ότι οι ομάδες και οι ποδοσφαιριστές είναι καλύτεροι τώρα. Αν γινόταν να γυρίσουμε πίσω στον χρόνο και η καλύτερη ομάδα των 90ς έπαιζε στα prime της εναντίον της καλύτερης ομάδας του 2026, θεωρώ πως το αποτέλεσμα θα ήταν πολλά με λίγα, υπέρ της ομάδας του 2026.

Αυτό όμως δεν κάνει καλύτερο το ποδόσφαιρο.

Ποδόσφαιρο χωρίς καμία έκπληξη

Στη συγκλονιστική ταινία του Αλφόνσο Κουαρόν, το “Children of Men”, η βασική πλοκή είναι ότι σε ένα δυστοπικό μέλλον, όλες οι γυναίκες του πλανήτη έχουν με κάποιον μυστηριώδη τρόπο στειρωθεί και, επομένως, δεν γεννιέται κανείς νέος άνθρωπος. Μία μικρή μεταφορά για το πώς ο σύγχρονος τρόπος παραγωγής σκοτώνει οτιδήποτε πρωτότυπο, δημιουργικό και νέο.

Το ποδόσφαιρο έχει μπει εδώ και πολλά χρόνια σε αυτή τη λογική της τυποποίησης. Υπάρχει μία μεγάλη αντίφαση εδώ: Όσο αυξάνεται η εξειδίκευση στο ποδόσφαιρο, όσο κάθε παίκτης κάνει εξατομικευμένες προπονήσεις, παίρνει συγκεκριμένους ρόλους στο γήπεδο, τόσο - στη μεγάλη εικόνα - όλοι οι ποδοσφαιριστές μοιάζουν να παίζουν ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Μέσα σε αυτό το πλήρως επαγγελματικό αλλά μαζί και στείρο περιβάλλον, στον Παναθηναϊκό, είδαμε κάτι που έμοιαζε να βγήκε από χρονομηχανή: Τον Βιθέντε Ταμπόρδα, έναν τύπο που εμφανίστηκε στον Παναθηναϊκό ως το κλασικό δεκάρι από την Αργεντινή και αμέσως μετά εξαφανίστηκε.

Το μυστήριο του Βιθέντε Ταμπόρδα

Μέχρι τα Χριστούγεννα, το όνομά του συνδέθηκε με ένα μυστήριο. Για ποιον λόγο ένας ποδοσφαιριστής, που κόστισε τόσο ακριβά, δεν είχε εμφανιστεί πουθενά; Έχει τραυματιστεί; Δεν ξέρει ελληνικά; Έχει πάθει ψυχολογικά; Του λείπει η κοπέλα του; Δεν έχει φίλους; Τον επιβουλεύονται σκοτεινές δυνάμεις;

Κάπου εκεί, εμφανίστηκε σιγά-σιγά σε διάφορα ματς. Και ενώ για άλλους ποδοσφαιριστές, όλοι εμείς οι πτυχιούχοι προπονητές της εξέδρας, είχαμε γνώμη από το πρώτο πεντάλεπτο, γι' αυτό εδώ τον τύπο δεν μπορείς να μιλήσεις ξεκάθαρα. Ακριβώς γιατί αυτό το πράγμα που παίζει είναι τελείως διαφορετικό από όσα έχεις συνηθίσει μέχρι τώρα.

Μπαίνει στο γήπεδο, σαν παιδί από τους Ατρόμητους που μεγάλωσε, με χαμηλωμένη την κάλτσα. Νιώθεις ότι είναι έτοιμος να τον πάρει ο άνεμος. Παρόλα αυτά, βάζει τα πόδια στη φωτιά, τρέχει, ρισκάρει. Σαν να προσπαθεί δύο φορές περισσότερο από τους άλλους να ταιριάξει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Το βασικότερο όμως είναι ότι ξέρει αδιανόητη μπάλα. Δεν είναι τα γκολ που έχει πετύχει. Είναι ότι αποτελεί κέντρο αναφοράς. Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να δω στον Παναθηναϊκό έναν ποδοσφαιριστή που να ανυπομονώ να πάρει την μπάλα για να δω τι θα κάνει. Θα δώσει πάσα με τη μία, θα κάνει μία κλειστή ντρίπλα, θα τον καταπιεί σαν παιδί Δημοτικού το αθλητικό μπακ του απέναντι, τον οποίο μπορεί να ξεφτιλίσει στην αμέσως επόμενη φάση. Απεριόριστος ορίζοντας πιθανοτήτων.

Δεν χρειάζεται να σκεφτείς πολλά για να καταλάβεις πόσο άβολα νιώθει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Κάθε φορά που βάζει γκολ, και έχει βάλει πολλά και πολύ σημαντικά γκολ, νιώθεις ότι δεν ξέρει πώς ακριβώς να τα πανηγυρίσει. Βασικά, βλέπεις να χοροπηδάει πάνω-κάτω και θυμάσαι τα βίντεο που έβλεπες από τα Μουντιάλ του 1980.

Το κατά πόσο η συμμετοχή του Ταμπόρδα στην 11άδα είναι κάτι που ευνοεί τον Παναθηναϊκό, δεν θα το κρίνω εγώ. Θα το κρίνουν άνθρωποι που είναι πιο γνώστες από εμένα σε θέματα συστημάτων και τακτικής. 

Αυτό που γνωρίζω σίγουρα είναι ότι πάνω που είχα αρχίσει να βαριέμαι το ποδόσφαιρο ως θέαμα, εμφανίστηκε από το πουθενά ένας τύπος που μου θύμισε πώς είναι όταν το πιο δημοφιλές σπορ του πλανήτη, μοιάζει λίγο απρόβλεπτο. Όχι στα σκορ και στα αποτελέσματά του. Απλά σε μία σκοτωμένη φάση που γίνεται στο κέντρο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.