Ολοκληρώνονται σιγά-σιγά οι προετοιμασίες των ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου, αυτές που συνήθως γίνονται σε κάποια παραμυθένια χωριά της κεντρικής Ευρώπης, στην Ολλανδία, στην Αυστρία, στην Γερμανία. Επίσης, αυτές οι προετοιμασίες έγιναν και η αφορμή για να μάθουμε τοποθεσίες της ελληνικής ενδοχώρας, όπως τα Τρία Πέντε Πηγάδια, προορισμός συνήθως, για μεσαίες ομάδες της Α'Εθνικής.
Αυτή την φορά τολμήσαμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό, να δώσουμε τη σκηνή σε τέσσερις δημοσιογράφους που ασχολούνται με το ρεπορτάζ των τεσσάρων μεγαλύτερων ομάδων του ελληνικού ποδοσφαίρου και να μας αφηγηθούν ιστορίες που έχουν ζήσει στις προετοιμασίες τους. Είναι ο Δημήτρης Τομαράς, ρεπόρτερ του Ολυμπιακού και ο Σταύρος Σουντουλίδης του ΠΑΟΚ,ο Κώστας Κετσετζόγλου της ΑΕΚ και ο Νίκος Αθανασίου του Παναθηναϊκού. Τους ευχαριστούμε πολύ.
'Όταν ο Δημήτρης Τομαράς έγινε Δημήτρης Σιόβας
του Δημήτρη Τομαρά
Δημήτρης Τομαράς: «Από πλευράς προετοιμασιών προσωπικά έχω ζήσει 3 διαφορετικούς προπονητές και 2 προετοιμασίες με τον ίδιο προπονητή: τον απόλυτο σταρ Μίτσελ. Μοναδική και τεράστια εμπειρία γενικά. Μέγας ατακαδόρος, έξυπνος, σταρ, επικοινωνιακός και γενικά μία κατηγορία μόνος του.
Και επειδή δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε μία πολύ δύσκολη στιγμή που έχω βιώσει σε ερυθρόλευκη προετοιμασία, προτιμώντας να θυμηθώ κάτι πιο ευχάριστο, θα επιλέξω το story με τον κόουτς Μίτσελ. Εκείνες τις χρονιές με τις 2 προετοιμασίες του Μίτσελ είχαμε την... ατυχία να παίξουμε 2 φορές ως ομάδα δημοσιογράφων με εκείνη του προπονητικού επιτελείου.
Στην πρώτη χρονιά αγωνιζόταν και ο Μίτσελ ενώ στην 2η ανέλαβε ρόλο ρέφερι: ευτυχώς για εμάς ως ένα σημείο βέβαια γιατί τότε είχαμε να κάνουμε με ομάδες με Νικοπολίδη μέσα, Ισά και όχι μόνο. Όπως μπορεί να γίνει εύκολα αντιληπτό όσο και να παλέψαμε ήμασταν αρκετά εύκολη... λεία για την ομάδα του Μίτσελ. Υπάρχει πάντως μία φάση χαϊλάϊτ που τα έχουμε δώσει όλα και κόβουμε το ένα σουτ πίσω από το άλλο. Υπάρχουν άλλωστε και τα σχετικά στιγμιότυπα περί σχετικής επιβεβαίωσης.
Έχουμε να κάνουμε πάντως με έναν Μίτσελ ο οποίος δεν δίσταζε να κάνει τον χαβαλέ του όποτε μπορούσε και βέβαια με ανθρώπους που ένιωθε οικεία στο να το κάνει. Υπήρξε λοιπόν ένα διάστημα που επειδή είχα ένα μουσάκι με φώναζε... Σιόβα. Ναι τον γνωστό Δημήτρη Σιόβα, που μπορεί σωματοδομικά να μην είχαμε σχέση - αλλά και γενικότερα φυσικά όταν μιλάμε για έναν επαγγελματία αθλητή - αλλά βλέποντας το πρόσωπό μου ήταν σαν να τον παρέπεμπα στον άλλοτε διεθνή στόπερ που έπαιξε σε Πανιώνιο, Ολυμπιακό αλλά και στην Ευρώπη.
Εκτός των παραπάνω παραμέτρων υπήρξε και σεζόν που ο Μίτσελ έβαζε 3 προπονήσεις την ημέρα στην πιο μεγάλη διάρκεια της εβδομάδας. Σπάζοντας το κάθε κομμάτι που ήθελε να δουλέψει (προπόνηση με μπάλα, χωρίς, κ.λ.π.). Εκεί να δείτε... ξεθέωμα για τους παίκτες σε μία εποχή που υπήρχε ακόμα χωριστό πρόγραμμα με τρέξιμο και εμείς να... μετράμε τα γκρουπάκια. Γυρίζοντας γενικότερα τον χρόνο πίσω ο Μίτσελ ήταν για μένα ένας από τους πιο καλούς ανθρώπους που πέρασαν ποτέ από τον πάγκο του Ολυμπιακού, στον οποίο σημειωτέον έκανε και σπουδαίες ευρωπαϊκές νίκες».
Όταν ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έζησε ένα θρίλερ
Του Νίκου Αθανασίου
Νίκος Αθανασίου: «Μετά από δεκατέσσερις προετοιμασίες στο πλευρό του Παναθηναϊκού το να διηγηθείς μία και μόνο ιστορία είναι κάτι που δεν μπορεί να συμβεί. Είναι αδύνατο. Ολλανδία, Αυστρία, Πολωνία, Κύπρος.
Οι δύο πρώτες έχουν την μερίδα του λέοντος, η Πολωνία ήταν μία έκπληξη το 2014 που δεν επαναλήφθηκε ποτέ ενώ στη Μεγαλόνησο μπορούσες λόγω του Παγκοσμίου Κυπέλλου στο Κατάρ το 2022 να βιώσεις και μια χειμερινή (στη θεωρία καθώς στη Κύπρο τον Δεκέμβριο είχε 30 βαθμούς) pre season κατάσταση. Πολλοί και διαφορετικοί προπονητές, εκατοντάδες ποδοσφαιριστές, άπειρες ιστορίες εντός και εκτός γηπέδων. Σε αυτό το σημείωμα θα σταθούμε σε δύο: Μία ευχάριστη και μία που παραλίγο να ήταν δυσάρεστη.
Το καλοκαίρι του 2023 στην Αυστρία, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται στο Μπαντ Έρλαχ. Ένα γραφικό χωριό περίπου μία ώρα από την Βιέννη. Στον δρόμο για το προπονητικό υπήρχε μια διάβαση, στην οποία κανείς δεν έδινε σημασία, θεωρώντας πως τις ώρες που περνούν τα τρένα, υπάρχει η προστατευτική μπάρα. Ούτε καν.
Μετά από δέκα ημέρες ανέμελης(στα όρια του εγκλήματος) προσπέρασης της διάβασης, το αυτοκίνητο που επέβαινε ο προπονητής του συλλόγου, Ιβάν Γιοβάνοβιτς επέστρεφε προς το ξενοδοχείο που είχε καταλύσει η αποστολή. Λίγα μέτρα πριν την διάβαση και έτοιμο να ξεκινήσει. Όντας ένα αυτοκίνητο πίσω, παρατηρούσες τους περαστικούς να ουρλιάζουν, να δείχνουν τις ράγες, να προσπαθούν να γλιτώσουν τον κόουτς από το κακό που παραμόνευε. ''Μα καλά τι έπαθαν αυτοί και κάνουν έτσι ξαφνικά'' ήταν η ερώτηση made in Greece.
Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και πριν καταλάβει κανείς τι ''έπαιζε'', ένα επιβατικό τρένο με μεγάλη ταχύτητα πέρασε προς τον προορισμό και λίγα, πραγματικά λίγα μέτρα μακριά από το αυτοκίνητο του Γιοβάνοβιτς. Ο σηματοδότης ήταν κρυμμένος ανάμεσα σε δέντρα, δεν υπήρχε ορατότητα από καμία πλευρά του δρόμου και για κλάσματα του δευτερολέπτου θα μπορούσε να είχε γίνει το κακό. Η άμεση αντίδραση, όμως, του οδηγού που φρέναρε την ώρα που πήγαινε να ξεκινήσει, έκανε την διαφορά.
Πάμε και στα ευχάριστα. Πρώτη προετοιμασία. Καλοκαίρι 2011. Προπονητής Ζεσουάλδο Φερέιρα. Στο πραγματικά μαγευτικό Κιτζμπούχελ, το οποίο αποτελεί τον νούμερο 1 χειμερινό προορισμό στην Αυστρία.
Ένα χωριό ας πούμε σαν την Αράχωβα και ας προσθέσουμε κι ένα καζίνο στα 200 μέτρα από το ξενοδοχείο, στο πιο κεντρικό πεζόδρομο, ο οποίος παραπέμπει σε παραμύθι χάρη στα υπέροχα και χρωματιστά κτιριά του. Όπως υπέροχο και παραμυθένιο ήταν το τελευταίο βράδυ πριν την επιστροφή στην Αθήνα λόγω της επίσκεψης στο συγκεκριμένο... ίδρυμα ψυχαγωγίας και ''αθλητισμού''.
Ολόκληρη η αποστολή του ελληνικού Τύπου έδωσε το παρών. Δεν υπήρχε κανείς, μα πραγματικά κανείς που να μην έφυγε με... δωράκι για την επιστροφή. Από μερικές εκατοντάδες ευρώ μέχρι μερικές χιλιάδες για κάποιους άλλους πιο τολμηρούς, το καζίνο του Κιτζμπούχελ σημαδεύτηκε από την ελληνική παρουσία που ήταν ανίκητη, σε ένα βράδυ πραγματικά μοναδικό».
Ο ΠΑΟΚ και η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ!
Του Σταύρου Σουντουλίδη
Σταύρος Σουντουλίδης: Θέλει και ερώτημα για το ποιος είναι ο αγαπημένος καλοκαιρινός προορισμός του ΠΑΟΚ.; Όχι! Βλέπετε, αυτή θα είναι η δέκατη έκτη φορά τα τελευταία δεκαεννιά καλοκαίρια που ο «Δικέφαλος» βρέθηκε από τις 29/6 έως τις 12/7 στη «χώρα της τουλίπας» για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας. Μια «σχέση» σχεδόν μαζοχιστική, λες και συνωμοτεί το σύμπαν για να υπάρχει στο πρόγραμμα ολλανδικό άρωμα. Προσωπικά καλύπτω για λογαριασμό του Gazzetta ανελλιπώς από το 2016 μέχρι και τώρα την καλοκαιρινή προετοιμασία του ΠΑΟΚ, ενώ νωρίτερα είχα βρεθεί στην Ολλανδία ως μέλος του γραφείου Τύπου της «ασπρόμαυρης» ΠΑΕ.
Εχουν δει τα μάτια μου πολλά… Το 2008 μετά από ένα φιλικό απέναντι στην Πόρτο, το οποίο οι Πορτογάλοι κέρδισαν με 1-0, οι απεσταλμένοι σκάρωσαν μια πλάκα στον φωτογράφο της αποστολής, Βασίλη Βερβερίδη. Με το τέλος του αγώνα του ζήτησαν "το γκολ του Μπακαγιόκο, που ισοφάρισε σε 1-1"! Φυσικά, ποτέ ο συμπαθής Ιμπραχίμα δεν είχε σκοράρει, αντιθέτως είχε αστοχήσει σε πέναλτι. Στην αρχή, ο φωτογράφος, έμπειρος από άλλες προετοιμασίες και ανάλογα περιστατικά, δείχνει να μην το πιστεύει. Ελα, όμως, που στο κόλπο είναι και οι συντάκτες ύλης δύο αθλητικών εφημερίδων, οι οποίοι του ζητούσαν τη φωτογραφία με το γκολ!
Ένα χρόνο αργότερα, οι διαπραγματεύσεις με την Πόρτο τράβηξαν πολύ, έφτασαν μέσα Ιουλίου, γι’ αυτό κι όταν ο Βιεϊρίνια πήγε στην Ολλανδία, όπου βρισκόντουσαν οι «ασπρόμαυροι» για το βασικό στάδιο της προετοιμασίας, ήταν σχεδόν 80 κιλά και έμοιαζε με… έγκυο! Το θυμάται ακόμη και γελάει. Ο Αντρέ έφτασε στις 14 Ιουλίου, ανήμερα του φιλικού αγώνα κόντρα στην Ναϊμέγκεν.
Η πρώτη φράση του μίστερ Σάντος ήταν “θέλεις να ζυγιστείς τώρα ή μετά το φαγητό”, του λέω “ας το κάνουμε τώρα, γιατί μετά το φαγητό μπορεί να με βγάλει και δύο κιλά παραπάνω, ακόμη θα έτρεχα γύρω γύρω από το ξενοδοχείο". Το 2012 οι απεσταλμένοι είδαν ξαφνικά τον Πάμπλο Γκαρσία να κατεβαίνει στο λόμπι του ξενοδοχείου, με το σάκο της αποστολής στην πλάτη. Σοκ! Όλοι έλεγαν «φεύγει ο Γκαρσία από την ομάδα». Μετά από λίγα λεπτά διαπιστώθηκε, ότι ο Ουρουγουανός είχε κατέβει στο λόμπι με τα πράγματά του γιατί στον όροφό, που ήταν το δωμάτιο του, δεν μπορούσε να κοιμηθεί από τις φωνές.
Θα κλείσω με έναν μύθο. Το καλοκαίρι του 2014, με προπονητή τον Άγγελο Αναστασιάδη, ο ΠΑΟΚ διέμενε, για πρώτη φορά σε ξενοδοχείο της αλυσίδας «De Bilderberg», όμως το ξενοδοχείο στο Οστεμπέεργκ είχε τη δική του ιστορία. Ένα ξενοδοχείο πασίγνωστο για το μυστήριο που κρύβουν οι ιστορίες συνωμοσίας που αναπτύσσονται πίσω από τις κλειστές πόρτες του όποτε συνεδριάζει η διάσημη λέσχη Μπίλντερμπεργκ.
Πίσω από κλειστές πόρτες συνεδριάζουν οι «αρχιερείς» της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης και της διεθνούς οικονομικοπολιτικής εξουσίας για να αποφασίσουν το μέλλον του κόσμου. Μεγιστάνες, ολιγάρχες, διευθύνοντες σύμβουλοι πολυεθνικών εταιρειών, πανίσχυροι τραπεζίτες, ασκούν τις δικές τους πολιτικές, αφού ξέρουν πολύ καλά να χρησιμοποιούν πολιτικούς σαν πιόνια, αποφασίζουν για ηγέτες και κυβερνήσεις ανά την υφήλιο. Σε κάθε συνεδρίαση εδώ και 66 χρόνια που υφίσταται ως θεσμός η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, ικανή και αναγκαία συνθήκη για τη συμμετοχή του προσκεκλημένου είναι η σιωπή του. «Ο,τι θα συζητηθεί στην Μπίλντερμπεργκ θα μείνει στην Μπίλντερμπεργκ». Η φράση στέκεται ως άτυπο μότο για το κλαμπ που βαφτίστηκε από το ομώνυμο ξενοδοχείο στο Οστερμπεκ της Ολλανδίας, όπου έλαβε χώρα η πρώτη συνεδρίαση 29 με 31 Μαΐου 1954.
Μια γυναίκα με γαλάζια μπούρκα μέσα στην βραδινή ερημία του Άρνεμ, τι μπορεί να πουλάει;
Του Κώστα Κετσετζόγλου
«Η καλοκαιρινή προετοιμασία των ομάδων είναι σύμφωνα με τα κλισέ η πιο σημαντική περίοδος για μια ομάδα. Επίσης στο μυαλό πάρα πολλών ο παίκτης που έρχεται με μεταγραφή αν δεν κάνει προετοιμασία είναι σαν να χάνει όλη τη… σεζόν. Μύθος εννοείται, ιδίως τα τελευταία 25 - 30 χρόνια που οι προετοιμασίες τύπου Γιάτσεκ Γκμοχ αποτελούν παρελθόν και η φυσική κατάσταση χτίζεται και ενισχύεται προοδευτικά μέσα στην σεζόν. Μυθικές είναι και κάποιες από τις ιστορίες που έχουν να διηγηθούν οι δημοσιογράφοι που ακολουθούν τις ομάδες σε αυτό το σημαντικό σε κάθε περίπτωση στάδιο της σεζόν και σίγουρα το μεγαλύτερο διάστημα που μπορεί κάποιος να πάει δημοσιογραφική αποστολή με μια ομάδα. Ήμουν από τις τυχερούς που έχω παρακολουθήσει προετοιμασίες της ΑΕΚ.
Η πρώτη ήταν το 2001, την πρώτη σεζόν του Φερνάντο Σαντος και ήμουν τυχερός γιατί τότε ο Φερνάντο ήταν πολύ μπροστά από την εποχή. Πολλές είναι οι ιστορίες εντός και εκτός προπονήσεων. Διαφορετικές χώρες, διαφορετικές συνθήκες αυτές τις 15-20 μέρες που θες-δεν θες μπαίνεις στον τρόπο ζωής μια άλλης χωράς και συνήθως ενός… χωριού μιας άλλης χώρας. Αυτό που μάθαμε με τον… δύσκολο τρόπο την πρώτη φορά στην Ολλανδία, σε ένα χωριό έξω από το Αρνεμ, είναι πως το βράδυ… λιμοκτονείς.
Στις 8 το απόγευμα, πριν τελειώσει η απογευματινή προπόνηση, έκλεινε το 2007 η κουζίνα στο πιο… after εστιατόριο του χωριού. Ενα κινέζικο στο οποίο ο κολλητός μου, στις προετοιμασίες, Γιώργος Κοσμας παραλίγο να προκαλέσει διπλωματικό επεισόδιο με ξένη δύναμη σε ουδέτερο εδαφος όταν το μόνο απόγευμα που προλάβαμε να μπούμε νωρις ο κινεζος μετρ μας πληροφόρησε πως η κουζίνα κλείνει μεν στις 8 αλλά η ώρα ήταν 7.30 και σύμφωνα με τον χρόνο που χρειαζόταν η παραγγελία μας θα ξεπερνούσε το ωράριο!!
Επενέβησαν οι ψυχραιμότεροι, εγώ, και αποχωρήσαμε με σούπερ μπινελικια δυστυχώς όχι σε… πιάτα. Ετσι πήγε χαμένο το μόνο απογευματινό ρεπό. Ομως υπήρξε συνέχεια. Έχοντας υποστεί το σοκ της κινεζικής απανθρωπιάς την επόμενη μέρα οργανωθήκαμε. Έχοντας κάνει κονέ με τον αρχινταραβερτζη του ξενοδοχείου μας υποσχέθηκε πως θα μας κρατήσει δύο πιάτα και σαλάτα παρότι η κουζίνα έκλεινε μια ώρα πριν το τέλος της προπόνησης και δύο πριν τελειώσουμε το βραδινό γράψιμο. Ενθουσιασμένοι με την ιδέα μας και με ύφος θριαμβευτή κατεβήκαμε από τα δωμάτια και τελικά χάσαμε περίπου όπως η ΑΕΚ έχασε το πρωτάθλημα εκείνης της σεζόν. Ναι μεν πήραμε το… πρωτάθλημα έξυπνης ιδέας όμως στα χαρτιά η ολλανδική λιμοκτονία πανηγύρισε πάλι.
Για να μας ικανοποιήσει η άκρη μας επέλεξε ένα παραδοσιακό Ολλανδικό πιάτο με ελληνικό touch. Με καμάρι μας παρουσίασε λοιπόν κάτι που δεν καταλάβαμε τι είναι αλλά δυστυχώς μας… εξήγησε! Ξερά σύκα (τύπου Κυμης για τους γνώστες) τυλιγμένα με φιλέτο… παστής ρέγκας! Ναι! Ενα μείγμα ελληνικής και ολλανδικής κουζίνας που πήγε κατευθείαν στο καλάθι μαζί με το παράπλευρο θύμα. Την σαλάτα… Τότε λοιπόν πήρα μια απόφαση που ευτυχώς δεν μου κόστισε τελικά. Πήρα το αυτοκίνητο που είχαμε νοικιάσει μόνος και χωρίς gps, Google Maps και οδηγό πόλης, μιλάμε για καλοκαίρι 2007, έφυγα μέσα στη νύχτα για το Αρνεμ. Ο Γιώργος έμεινε πίσω να περιμένει όπως οι συνάνθρωποι μας μετά από φυσική καταστροφή την ανθρωπιστική βοήθεια. Μεγάλη πόλη σκέφτηκα, άφθονες οι επιλογές!
Τότε ανακάλυψα πως και το Αρνεμ υποστήριζε την υγιεινή διατροφή. Στις 8 το βράδυ τελευταία μπουκιά. Και η ώρα ήταν 10.30! Ερημιά! Ολα κλειστά! Πραγματικά η πείνα σε συνδυασμό με το σοκ της κακιάς στιγμής (σύκο-Ρέγγα) με είχε φέρει σε σημείο να φοβάμαι μην κάνω κάποια τρελά. Και την έκανα! Ως πολυμήχανος Έλληνας που θα έλεγε 7 χρόνια μετά ο Αλέξης Σπυροπουλος όταν ο Σαμαράς, «Ολλανδός» κι αυτός, έστειλε μέσα το πέναλτι, ακολούθησα μια πινακίδα προς σταθμό τρένου. Σκέφτηκα πως αν υπάρχει κάτι θα είναι εκεί. Και ναι!! Δικαιώθηκα. Η ταμπέλα ήταν στα αραβικά αλλά η φωτογραφία του λαχματζουν δεν άφηνε καμία αμφιβολία.
Έντεκα χρόνια μετά όταν μου επετράπη χωρίς προβλήματα η είσοδος στο κράτος του Ισραήλ, για την πρώτη μου φορά στην Ιερουσαλήμ για τον αγώνα της Βασίλισσας με την Χάποελ, βεβαιώθηκα πως δεν είχα φάει στο υποκατάστημα της Αλ Καιντα στο Αρνεμ. Δεν αποτελούσα person of interest για την Μοσαντ. Στο μαγαζί που επέλεξα από τη… μία επιλογή που είχα υπήρχε μέσα γυναίκα με γαλάζια μπουρκα(!!) που δεν εργαζόταν αλλά κοίταζε, άντρες με μούσι αλλά χωρίς μουστάκι (ψαχτείτε), μουσική που θύμιζε καψουροτραγουδο αλλά οι στίχοι μπορεί να έλεγαν οτιδήποτε όπως κατάλαβα αργότερα παρακολουθώντας στο YouTube εκδηλώσεις του… ISIS και εννοειται μυρωδιές που τώρα θα με έκαναν να φύγω τρέχοντας αλλά εκείνη την στιγμή έδινα για πλάκα μόνο για αυτές τρία αστέρια Michelin!
Με άριστη συνεννόηση στη νοηματική, λογαριασμό με δάχτυλα να πηγαίνουν μπρος πίσω και να γράφουν δεκαυερα και σχεδόν αγκαλιές στο τέλος έφυγα με μια σακούλα γεμάτη φαγώσιμα που δεν ήξερα τι ήταν. Σε μια επίδειξη αλτρουισμού και συντροφικότητας δεν έφαγα τίποτα μόλις μπήκα στο αμάξι. Έφυγα σφαίρα για το χωριό μας. Το ξενοδοχείο μας. Ο Γιώργος, true story, περίμενε στην είσοδο. Μόνος. Φάγαμε. Το καλύτερο δείπνο της ζωής μας. Το πρωί ξυπνήσαμε υγιέστατοι. Καθόλου ποδοσφαιρική η ιστορία αλλά η αγαπημένη μου. Ευχαριστώ!».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
