Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου 1999, ώρα 14:56 το μεσημέρι. Για όλους εμάς, που ζούσαμε μακριά από την Αθήνα ήταν ένα ακόμη «κανονικό» μεσημέρι. Για όσους βρίσκονταν στην πρωτεύουσα, ήταν ένα μεσημέρι που δεν θα ξεχάσουν ποτέ. 15 δευτερόλεπτα χάραξαν μέσα τους μνήμες που δεν θα ξεθωριάσουν - όσες σελίδες κι αν γυρίσουμε στο ημερολόγιο. Ο φονικός σεισμός του ‘99 στην Πάρνηθα στέρησε ζωές, προκάλεσε καταστροφές, έσπειρε τον φόβο, παραλύοντας σε ελάχιστο χρόνο ολόκληρη την πόλη.
Μέσα στο χαοτικό σκηνικό και τα γεμάτα τρόμο βλέμματα που ξημεροβραδιάζονταν στις πλατείες, υπήρξε και μια χαραμάδα χαράς, μια φωτεινή νότα, μια απόδειξη πως ό,τι κι αν συμβαίνει, η ζωή πάντα συνεχίζεται. Η ιστορία της Αλεξάνδρας Παυλάκη αποτελεί την επιβεβαίωση. Εκείνο το πρωινό της 7ης Σεπτεμβρίου του ‘99, ξύπνησε, πήγε κανονικά στη δουλειά της και είχε μια τυπική ημέρα, όπως ήταν όλες οι άλλες. Ούσα οκτώ μηνών έγκυος μετρούσε αντίστροφα για να φέρει στον κόσμο το τρίτο παιδί της.
Διαβάστε περισσότερα στο jenny.gr
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
