Είναι Μεγάλο Σάββατο, 14 Απριλίου 1990. Οι μυρωδιές της άνοιξης μπλέκονται με το λιβάνι και οι κάτοικοι στο γραφικό Νέο Οίτυλο Λακωνίας ετοιμάζονται για το «Χριστός Ανέστη».
Όμως, για μια οικογένεια, οι καμπάνες δεν θα χτυπήσουν χαρμόσυνα. Θα σημάνουν την αρχή ενός πραγματικού εφιάλτη, σε ένα από τα πιο σκοτεινά αστυνομικά μυστήρια που γνώρισε ποτέ η Ελλάδα.
Γύρω στις 9 το βράδυ, τα φώτα σβήνουν πρόωρα και βίαια για τον 58χρονο αγροφύλακα Παύλο (Πούλο) Κατσαφαρέα και την 57χρονη σύζυγό του, Κανέλλα. Μέσα στο ίδιο τους το σπίτι, πέφτουν νεκροί από τις σφαίρες αδίστακτων εκτελεστών.
Το επόμενο πρωί, ανήμερα του Πάσχα, η 37χρονη κόρη τους, Σταυρούλα, αντικρίζει το απόλυτο σκοτάδι: τους γονείς της μέσα σε μια λίμνη αίματος. Η Αστυνομία φτάνει στο σημείο και εντοπίζει κάλυκες από δύο διαφορετικά όπλα -ένα 45άρι πιστόλι και ένα 38άρι περίστροφο. Το γεγονός αυτό μαρτυρά πως οι δράστες ήταν τουλάχιστον δύο. Όλα δείχνουν μια ψυχρή, επαγγελματική εκτέλεση. Αλλά η έρευνα γρήγορα παίρνει άλλη, πολύ πιο βολική τροπή.
«Βολική» ενοχή σε ένα χωριό που ψιθύριζε
Όπως συμβαίνει συχνά στα εγκλήματα μικρών, κλειστών κοινωνιών, οι Αρχές δεν κοιτάζουν μακριά. Οι ψίθυροι στο χωριό κάνουν λόγο για κληρονομικές διαφορές.
Ένα ακίνητο με μια ταβέρνα στο ισόγειο, κάποιοι καθημερινοί μικροκαβγάδες μεταξύ μάνας και κόρης, στοιχεία που φαντάζουν ασήμαντα, αλλά στα μάτια της Αστυνομίας παίρνουν τη μορφή ακλόνητου κινήτρου.
Η Σταυρούλα υποστηρίζει απεγνωσμένα πως την ώρα του φονικού βρισκόταν στην Αρεόπολη, κάνοντας Ανάσταση με την αδελφή της και τον γαμπρό της. Δεν την πιστεύουν. Το αφήγημα χτίζεται γρήγορα από τοπικούς παράγοντες και συγγενείς: «Η άπληστη κόρη που σκότωσε τους γονείς της». Ο φάκελος κλείνει βιαστικά και η γυναίκα βρίσκεται κατηγορούμενη, φορτωμένη με ένα βάρος που δεν της αναλογεί.
Διαβάστε ακόμα: Η «βίβλος» της τρομοκρατίας - Πώς ένα βιβλίο επηρέασε καθοριστικά τη «17 Νοέμβρη»
Τον Νοέμβριο του 1991, στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Τρίπολης, η ατμόσφαιρα είναι πνιγηρή.
Στο εδώλιο, η Σταυρούλα Κατσαφαρέα προσπαθεί να πείσει δικαστές και ενόρκους: «Αγαπούσα τους γονείς μου. Δεν είχα λόγο να τους σκοτώσω, ούτε ξέρω από όπλα. Είμαι αθώα, μακάρι να ήξερα τους δολοφόνους».
Η φωνή της χάνεται μέσα στις μαρτυρίες -και ψευδομαρτυρίες συγγενών- που έστησαν το σκηνικό της ενοχής της. Το δικαστήριο είναι καταπέλτης και την κρίνει ένοχη, επιβάλλοντάς της τη βαρύτερη των ποινών: Δύο φορές ισόβια. Η Σταυρούλα περνά την πύλη των φυλακών Κορυδαλλού, ένα αθώο θύμα που θυσιάστηκε στον βωμό της ταχείας «απονομής δικαιοσύνης».
Το θέατρο του παραλόγου και οι σκιές της «νύχτας»
Ο χρόνος περνά και η Σταυρούλα μαραζώνει πίσω από τα κάγκελα. Μέχρι που, μερικά χρόνια αργότερα, τα θεμέλια του εγκληματικού υποκόσμου της Αθήνας σείονται.
Η Ελληνική Αστυνομία αρχίζει να ξετυλίγει το κουβάρι του περιβόητου «Συνδικάτου του Εγκλήματος», μιας ομάδας αδίστακτων εκτελεστών.
Μέσα από τις αποκαλύψεις για τη δράση της μαφίας, σκάει η βόμβα που αλλάζει τα πάντα: Η διπλή δολοφονία στο Οίτυλο δεν ήταν ποτέ ένα ενδοοικογενειακό δράμα. Ήταν ξεκάθαρο συμβόλαιο θανάτου.
Ως φυσικός αυτουργός κατονομάζεται ο Βασίλης Σούφλας, μέλος του Συνδικάτου, ο οποίος όμως στο μεταξύ είχε βρεθεί δολοφονημένος από τους ίδιους του τους συνεργούς.
Διαβάστε ακόμα: Οι αποτυχίες γύρω από τη 17 Νοέμβρη και οι απόρρητες εκθέσεις της ΚΥΠ
Το ποιος πλήρωσε για να κλείσει τα στόματα του ζεύγους Κατσαφαρέα παραμένει μέχρι και σήμερα ένα σκοτεινό μυστικό. Το μόνο που φωτίστηκε, επιτέλους, ήταν η αλήθεια για την κόρη τους.
Ελεύθερη, αλλά με ισόβιες πληγές
Το 1995, το Εφετείο την κρίνει ομόφωνα αθώα. Ωστόσο, εξαιτίας νομικών κωλυμάτων και αναιρέσεων, χρειάστηκε να φτάσουμε στο 1997 για να καθαρίσει οριστικά το όνομά της. Η Σταυρούλα έμεινε περίπου πέντε χρόνια στη φυλακή για κάτι που δεν έκανε ποτέ.
Το κράτος τής έκλεψε τη ζωή, τη στιγματίστηκε ανελέητα, κι όμως, όταν εκείνη ζήτησε αποζημίωση για την πρωτοφανή αυτή δικαστική πλάνη, το δικαστήριο έκρινε πως δεν τη δικαιούταν. Βγήκε στον κόσμο ελεύθερη, αλλά οικονομικά και ηθικά εξοντωμένη, προσπαθώντας να μαζέψει τα κομμάτια μιας ζωής που άλλοι διέλυσαν.
Μια ανατριχιαστική υπενθύμιση πως, καμιά φορά, τα αληθινά τέρατα δεν κρύβονται στον υπόκοσμο, αλλά στην ευκολία με την οποία η κοινωνία είναι έτοιμη να καταδικάσει έναν αθώο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
