Οι αποτυχίες γύρω από τη 17 Νοέμβρη και οι απόρρητες εκθέσεις της ΚΥΠ

Μέχρι και την εξάρθρωση της οργάνωσης, η «17 Νοέμβρη» ακροβατούσε μεταξύ θρύλου και πραγματικότητας. Σε αυτό, δεν συνέτεινε μόνο ο τρόπος λειτουργίας της αλλά και οι κλασικές αποτυχίες των αρχών για μια συντονισμένη προσπάθεια. Αν το συνδυάσουμε αυτό με τις χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους, παθογένειες που ρίχνουν τη σκιά τους στον τρόπο λειτουργίας της αστυνομίας εκείνα τα χρόνια, μπορούμε να καταλάβουμε πολλά. Εκτός αυτών, ένα πέπλο μυστηρίου κάλυπτε τη μεγαλύτερη τρομοκρατική οργάνωση που έδρασε στην ελληνική επικράτεια.

Οι θεωρίες (συνωμοσίας) γύρω από την οργάνωση

Ήδη από την πρώτη ενέργεια της οργάνωσης, τη δολοφονία του Ρίτσαρντ Γουέλς, ο Τύπος της εποχής προχωρούσε σε διάφορες υποθέσεις, απηχώντας (ή και επηρεάζοντας;) τις διωκτικές αρχές για το ποιόν των μελών της «17 Νοέμβρη». Η αστυνομία άργησε να καταλάβει με τι ακριβώς είχε να κάνει και τι ανθρώπους είχε να αντιμετωπίσει. Υπήρχαν διάφορες εικασίες, μέχρι και τη δεκαετία του '80. Για τους μεν, τα μέλη της οργάνωσης είχαν σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, για τους δε, ήταν παρακλάδι μιας διεθνούς οργάνωσης (αγνώστου προελεύσεως) που κατά πάσα πιθανότητα συνδεόταν με τη Σοβιετική Ένωση.

Διαβάστε ακόμη: Φάκελος 17 Νοέμβρη: Πώς έφθασαν οι Αρχές στα ίχνη του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου

Υπήρχαν και εκείνοι που θεωρούσαν πως η αδυναμία των αρχών να ανταποκριθούν στο προφανές, ήταν μάλλον κυβερνητική εντολή. Η κορυφαία όλων των θεωριών αφορούσε τη σχέση του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου με την οργάνωση. Και εδώ υπήρχαν διαβαθμίσεις παράνοιας. Η μία θεωρία (που θα ήταν ψέμα να μην παραδεχθούμε πως αναπαράχθηκε από δημοσιογράφους) έλεγε πως ο Παπανδρέου ανήκε στα ιδρυτικά στελέχη της οργάνωσης. Οι υπόλοιπες συνήθως τόνιζαν πως τα εν λόγω στελέχη προέρχονταν από κάποιον πυρήνα του ΠΑΚ, της αντιδικτατορικής οργάνωσης που είχε ιδρύσει ο Παπανδρέου.

Τι έλεγαν οι απόρρητες εκθέσεις της ΚΥΠ

Σε ένα θρυλικό βιβλίο για το λεγόμενο αντάρτικο πόλης («Το ελληνικό αντάρτικο των πόλεων, 1974 - 1985»), ο δημοσιογράφος Γιώργος Καράμπελας σκιαγραφεί τις οργανώσεις που έδρασαν μέχρι το 1985. Με μια ενδελεχή έρευνα, φέρνει στο φως απόρρητες εκθέσεις της υπηρεσίας πληροφοριών.  Σε μια από αυτές, υπάρχει ακόμη και λίστα με ονόματα υπόπτων που είχαν κατά νου οι αξιωματικοί της ΚΥΠ μαζί με εκείνους της ΥΠΕΑ (Υπηρεσία Εθνικής Ασφάλειας). 

Σε ένα τέτοιο απόρρητο έγγραφο, οι κρατικοί αξιωματούχοι επιχειρούν να σκιαγραφήσουν το τοπίο. Αναφέρονται στη λεγόμενη «Νέα Αριστερά», έναν όρο που έχουν επινοήσει για να ξεχωρίσουν τις οργανώσεις από τα κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς. Οι συμμετέχοντες στις οργανώσεις αυτές χαρακτηρίζονται ως αριστεριστές, οπαδοί της ένοπλης βίας. Η κινητοποίηση των εν λόγω αξιωματούχων για εξεύρευση λύσεων τους οδηγεί στις χώρες της Δυτικής Ευρώπης. Λίγο πολύ, το συμπέρασμα που εξάγουν από τις συνομιλίες με τους Ευρωπαίους συναδέλφους τους είναι πως η Αθήνα και τα νησιά του Αιγαίου θεωρούνται κέντρα διεθνούς τρομοκρατίας.

Σε ένα αντίστοιχο έγγραφο, υπάρχει η λίστα με τα ονόματα των βασικών υπόπτων. Πρόκειται για ανθρώπους που προέρχονται από τον χώρο της Αριστεράς και ορισμένοι από τον αντιδικτατορικό αγώνα. Η λίστα φαίνεται να δημιουργήθηκε το 1980 και παραδόθηκε στον πρωθυπουργό Γεώργιο Ράλλη. Ο ίδιος το διέψευσε πανηγυρικά. Σε κάθε περίπτωση, στη λίστα υπόπτων δεν αναγράφεται ούτε ένα από τα μέλη της οργάνωσης! Όλο το υλικό που καταγράφει ο Γιώργος Καράμπελας αποδεικνύει με τρόπο περίτρανο το επιχειρησιακό χάος που επικρατούσε στις αρχές που αντί να κυνηγούν τα μέλη της οργάνωσης, κυνηγούσαν την ουρά τους...

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.