Πιστός στο «ραντεβού» με την ιστορία και τη μνήμη, ο σπουδαίος φωτορεπόρτερ Αριστοτέλης Σαρρηκώστας βρέθηκε και φέτος στον χώρο του Πολυτεχνείου, προκειμένου να αποτίσει φόρο τιμής στους φοιτητές και τους απλούς πολίτες που σκοτώθηκαν στις 17 Νοεμβρίου από τη Χούντα.
Ο φακός της Eurokinissi «έπιασε» τον Αριστοτέλη Σαρρηκώστα μέσα στο Πολυτεχνείο στην οδό Πατησίων, εκεί όπου με τη φωτογραφία του με το τανκς να σπάει την πύλη του εκπαιδευτικού ιδρύματος, κατέγραψε ιστορία.
Ο φωτορεπόρτερ που εκείνο το βράδυ «έκανε απλά τη δουλειά του» και αποτύπωσε με τον καλύτερο τρόπο το «μαύρο πρόσωπο» της Δικτατορίας, είχε μιλήσει στο Reader για το ιστορικό του κλικ.
Μερικά από τα πράγματα που είχε πει ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας στο Reader
Ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, ως φωτορεπόρτερ, πλέον, πήρε το βάπτισμα του πυρός σε εμπόλεμες περιοχές, στον Πόλεμο των Έξι Ημερών, στη Μέση Ανατολή. Ακολούθησαν δεκάδες αποστολές που τον μετέτρεψαν σε έναν από τους πλέον έμπειρους φωτορεπόρτερ του AP. «Είναι άλλο, όμως, να καλύπτεις έναν πόλεμο στο εξωτερικό και άλλο να καλύπτεις μια αιματοχυσία στη χώρα σου. Στην πόλη σου. Εκεί μου μεγάλωσες. Το φορτίο είναι μεγαλύτερο» μου λέει.
Και κάπως έτσι φτάσαμε στον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973. Οι ψιχάλες είχαν σταματήσει. Ο ουρανός είχε ανοίξει. Δεν άκουγα τίποτε άλλο πέρα από αυτόν. Σα να έπαψε κάθε άλλος θόρυβος. Ούτε αυτοκίνητα υπήρχαν, ούτε άνθρωποι. «Εκείνες τις ημέρες αρκούσε μια βόλτα στο κέντρο της Αθήνας για να ''βγάλεις'' ένα καλό θέμα. Η ένταση ήταν τεράστια» μου λέει και ξεκινάει την αφήγηση.
Διαβάστε ακόμη: Το νεότερο θύμα του Πολυτεχνείου ήταν μόλις 5 ετών - Ο πατέρας του βρισκόταν στο μπαλκόνι
«Στις 15 Νοέμβρη, το πρωί, μαθαίνουμε πως κάτι γίνεται στο Πολυτεχνείο. Παίρνω τις κάμερες μου, γεμίζω την τσάντα μου με τα φιλμ και φεύγω για κάτω. Τα γραφεία του AP ήταν τότε στην οδό Ακαδημίας 27, κοντά στη συμβολή με τη βασιλίσσης Σοφίας. Ήμουν δίπλα. Πήγα και είδα τους φοιτητές να είναι κρεμασμένοι στα κάγκελα. Να φωνάζουν συνθήματα. Όσο η ώρα περνούσε τόσο ο κόσμος γινόταν περισσότερος. Και δεν ήταν μόνο φοιτητές. Ήταν και οικοδόμοι, εργάτες, υπάλληλοι κλπ. Οι φοιτητές διαμαρτύρονταν αρχικά για τον Νόμο 1347 περί υποχρεωτικής επιστράτευσης. Ουσιαστικά η Χούντα προσπαθούσε να ''σπάσει'' το φοιτητικό κίνημα. Στη συνέχεια προστέθηκε το αίτημα για ελεύθερες εκλογές στα Πανεπιστήμια. Μετά μπήκε και αυτό για την πτώση της Χούντας. Οι φοιτητές ήταν αποφασισμένοι. Το έβλεπες. Ήθελαν να το πάνε μέχρι τέλους» μου λέει και συνεχίζει με την ένταση στη φωνή του να ανεβαίνει διαρκώς.
«Μπήκαμε μέσα στο Πολυτεχνείο. Μου έκανε τρομερή εντύπωση η οργάνωση που υπήρχε ήδη από τις πρώτες ώρες. Έφτιαξαν τον ραδιοφωνικό σταθμό, το φαρμακείο κ.α. Έξω η αστυνομία είχε αρχίσει να χτυπάει με πλαστικές σφαίρες. Είδα πολλά παιδιά τραυματισμένα, μπροστά στα μάτια μου».
Όλη αυτή την ώρα, εκείνη την πρώτη ημέρα της ιστορικής κατάληψης, ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας δε σταματούσε να φωτογραφίζει τα όσα γίνονταν γύρω του. Στη συνέχεια επέστρεψε στα γραφεία του AP και άρχισε να εμφανίζει τις φωτογραφίες. Η επόμενη ημέρα, η 16η Νοέμβρη, τον βρήκε και πάλι εκεί. Αυτή τη φορά οι φοιτητές είχαν καλέσει δημοσιογράφους και φωτορεπόρτερ προκειμένου να τους δείξουν πως λειτουργεί η κατάληψη του ΕΜΠ. «Η Χούντα είχε βγάλει τον στρατό στο δρόμο. Πυροβολούσαν, πλέον, στο ψαχνό. Υπήρχαν ακροβολισμένοι στις ταράτσες γύρω από το Πολυτεχνείο αλλά και στην Ομόνοια, στο Σύνταγμα, στο Μοναστηράκι. Υπήρχαν επεισόδια σε διάφορα σημεία του κέντρου. Οι φοιτητές έξω από το Πολυτεχνείο έγραφαν συνθήματα πάνω σε λεωφορεία και αμάξια, μοίραζαν προκηρύξεις που τύπωναν μέσα στο ΕΜΠ. Εγώ, όμως, κάποια στιγμή έπρεπε να φύγω. Να επιστρέψω στο γραφείο μου για να τυπώσω τις φωτογραφίες της ημέρας» αναφέρει και αντιλαμβάνομαι πως αν του δινόταν η ευκαιρία να τυπώνει και ταυτόχρονα να μη σταματάει ούτε λεπτό να τραβάει νέες φωτογραφίες, θα το έκανε.
Οι ώρες, όμως, κυλούν, η νύχτα, που πλέον έχει πέσει για τα καλά, επιτρέπει στις σκιές να κυκλοφορούν. Ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας βρίσκεται στο γραφείο του, όταν ακούει έναν γνώριμο θόρυβο. Ακούει πιο προσεκτικά. Ναι. Ακούγονται οι ερπύστριες. Τα τανκς είναι στους δρόμους ξανά. «Ειδοποιώ τον διευθυντή μου, τον Phil Dopoulos, του λέω ''Άκου. Άκου προσεκτικά''. Εκείνος ακούει και τρομαγμένος μου λέει ''Shit man! Είναι τανκς. Πάρε τις μηχανές σου και πήγαινε''. Εγώ, όμως, φοβόμουν να πάω μόνος μου. Ήθελα να έχω παρέα. Του λέω ''εγώ θα τραβάω αλλά κάποιος πρέπει να είναι εκεί, μαζί μου, για να γράψει το στόρι''. Τον πείθω να πάμε μαζί και τελικά μπαίνουμε στο αυτοκίνητό του, μια λαδί Τζάγκουαρ και μαζί αρχίζουμε να κατεβαίνουμε την Πανεπιστημίου. Μπροστά μας υπήρχε μια φάλαγγα από άρματα μάχης. Καταφέρνουμε να μπούμε ανάμεσά τους. Δεν ήθελα να ξεχωρίζουμε. Ήθελα να είμαστε μέρος της φάλαγγας. Κάποια στιγμή, από την πλευρά του συνοδηγού ήρθε ένα αυτοκίνητο της Ασφάλειας. Με προτεταμένο το όπλο του και βρίζοντας ο οδηγός μας είπε να βγούμε από τη φάλαγγα. Μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου έπρεπε να κάνω κάτι. Έφερα το δείκτη του χεριού μου μπροστά στα χείλη μου και του έκανα ένα μακρόσυρτο ''σσσσσσσσ''. Πρέπει να τον ψάρωσα! Κάτι γύρισε και είπε στον συνοδηγό του και στη συνέχεια έστριψαν δεξιά και μας άφησαν να συνεχίσουμε την πορεία μας. Σίγουρα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι Αγγλικές πινακίδες που είχε στο αυτοκίνητό του ο Phil. Θα μας πέρασε για ξένους πράκτορες. Θα μας πέρασε για δικούς του».
«Στις 02:55 το τανκ γυρνάει τον πυργίσκο αντίθετα από το Πολυτεχνείο. Ένιωσα μια μικρή ανακούφιση γιατί σκέφτηκα πως θα φύγει. Γελάστηκα. Ο οδηγός μάρσαρε, δυνατά, το άρμα έβγαλε ένα μεγάλο σύννεφο καπνού και ετοιμάστηκε να πέσει πάνω στην πύλη του Πολυτεχνείου. Είχα διαβάσει κάποια στιγμή μια συνέντευξή του (σσ: εννοεί του στρατιώτη των τεθωρακισμένων A. Σκευοφύλαξ, που ήταν ο οδηγός του τανκ) και είπε ότι πήγε σίγα – σιγά. Ψέματα. Πήγε με ταχύτητα. Και έπεσε στην πύλη δυο φορές. Όχι μία. Μετά την πρώτη φορά έκανε λίγο όπισθεν για να πάρει φόρα και ξαναέπεσε. Έλιωσε τα κάγκελα και ένα αυτοκίνητο, που αργότερα έμαθα ότι ήταν η μερσεντές του Πρύτανη, και μπήκε στον προαύλιο χώρο. Ήμουν σοκαρισμένος αλλά όταν κρατάς στα χέρια σου τη φωτογραφική μηχανή πρέπει να παραμερίζεις τα συναισθήματά σου. Οι φοιτητές που ήταν πάνω στα κάγκελα έπεφταν στο έδαφος όπως πέφτουν τα πορτοκάλια όταν τινάζεις μια πορτοκαλιά. Δεν ξέρω αν σκοτώθηκαν κάποιοι εκεί. Με ρωτάνε συνέχεια. Δε θέλω να λέω ψέματα. Εγώ νεκρό δεν είδα. Άκουγα όμως εκατοντάδες πυροβολισμούς και άκουγα και βογκητά».
Μέσα στον χαμό ο Αριστοτέλης Σαρρηκώστας φεύγει από τη θέση του και φτάνει μέχρι τη μέση της Πατησίων. Εκεί τραβάει ίσως την πιο σημαντική φωτογραφία. Το άρμα μάχης είναι μέσα στο προαύλιο και εξέχει μόνο το κανόνι του. Είναι η απόδειξη πως το τανκ που είχε φωτογραφίσει πριν είχε ρίξει την πύλη.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
