Το «στοιχειωμένο» σπίτι στο Παγκράτι: Όταν κάθε βράδυ την ίδια ώρα η διαφυγή ήταν η μόνη λύση

Αύγουστος του 1930 και το Παγκράτι βρίσκεται αντιμέτωπο με σκηνές πραγματικού τρόμου. Στην οδό Αστυδάμαντος 39, στην οικία του Γιάννη Τομπόπουλου, εκτυλίσσονται ανεξήγητα και ανησυχητικά γεγονότα, που οδηγούν τους κατοίκους στο μοναδικό συμπέρασμα πως για να σωθούν πρέπει να φύγουν.

Όπως κατέθεσαν δεκάδες ένοικοι και περίοικοι, κάθε βράδυ μετά τις 9:30, το σπίτι δεχόταν αλλεπάλληλες και εκκωφαντικές επιθέσεις με πέτρες, τούβλα και μεγάλες κοτρώνες. Η επικρατούσα εκδοχή της εποχής, έκανε λόγο για την παρουσία ενός άγριου και εχθρικού πνεύματος, το οποίο επιχειρούσε με κάθε τρόπο να εκδιώξει όσους διέμεναν εκεί.

Το παράξενο φαινόμενο είχε προκαλέσει τέτοια αναστάτωση στη γειτονιά, ώστε πολλοί κάτοικοι των γύρω σπιτιών, κάθε βράδυ λίγο πριν τις 9:00, ανέβαιναν σε ταράτσες, μπαλκόνια και παράθυρα. Έτσι θα μπορούσαν να δουν τι πραγματικά συνέβαινε στην αυλή του σπιτιού που είχε γίνει τόσος ντόρος.

Το χρονοδιάγραμμα των επιθέσεων 

Δημοσιογράφοι της εποχής επισκέφθηκαν το σπίτι και συνάντησαν τον ενοικιαστή του, Β. Κωττούλια, ο οποίος φαινόταν να είναι το μόνο θύμα της επίθεσης του μυστηριώδους φαινομένου. Ο ίδιος, εμφανώς ταραγμένος, ανέφερε πως οι επιθέσεις ακολουθούσαν ένα σταθερό «χρονοδιάγραμμα»: επαναλαμβάνονταν για τρία συνεχόμενα βράδια, από τις 9:30 περίπου έως τα μεσάνυχτα, οπότε και σταματούσαν απότομα και ανεξήγητα.

Στόχος τους, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, ήταν μια μεγάλη γλάστρα στην είσοδο του σπιτιού, αλλά και το τραπέζι όπου ο Τομπόπουλος δειπνούσε με την οικογένειά του, γεγονός που ενίσχυε τη μυστηριώδη και σχεδόν ειρωνική διάσταση του φαινομένου.

Στη συνέχεια, ο Κωττούλιας υπέδειξε στους δημοσιογράφους μια στοίβα από πέτρες που είχε συγκεντρωθεί μέσα σε τρεις ημέρες, επισημαίνοντας ότι έμοιαζαν με εκείνες που βρίσκονταν κοντά σε παρακείμενα ερείπια. Ωστόσο, είχαν ένα χαρακτηριστικό που δεν μπορούσε να εξηγηθεί: έπεφταν καυτές, σαν να είχαν μόλις βγει από κάποιο ηφαίστειο. Παράλληλα, έδειξε το διπλανό οικόπεδο, απ’ όπου οι πέτρες φαίνονταν να εκτοξεύονται με δύναμη.

Το αόρατο χέρι

Η υπόθεση δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 8 Αυγούστου 1930 και προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον. Στο σημείο έσπευσαν έως και 20 αστυνομικοί, θεωρώντας αρχικά πως επρόκειτο για καλοστημένη φάρσα. Παρά τις έρευνες, κανείς δεν εντοπίστηκε, ενώ οι πέτρες συνέχιζαν να πέφτουν ασταμάτητα, σαν να εκτοξεύονταν από αόρατο χέρι.

Μία ακόμη ένοικος, η Γ. Νουχάγιερ, περιέγραψε με τρόμο την εμπειρία της: «Αυτό που ζούμε είναι φρικτό. Δεν ξέρουμε πού να σταθούμε και τι να κάνουμε… Είναι σαν οι πέτρες να ξεπηδούν μέσα από τη γη. Είναι ζεστές, καίνε, δεν αγγίζονται».

Ακόμη και οι δημοσιογράφοι αποχώρησαν έντρομοι και σταυροκοπούμενοι, ενημερώνοντας τον Άγγελο Ταναγρα, πρόεδρο της Εταιρίας Ψυχικών Ερευνών, προκειμένου να αναλάβει τη διερεύνηση αυτού του ανεξήγητου φαινομένου, που έμεινε στην ιστορία ως το περίφημο «πολτεργκάιστ του Παγκρατίου».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.