Το θαλασσινό αλάτι «καταβροχθίζει» το γλυκό νερό στη Χαλκιδική - Ο κίνδυνος της υφαλμύρωσης

Ένα ανησυχητικό φαινόμενο γίνεται όλο και πιο έκδηλο στη Χαλκιδική, όπου το θαλασσινό αλάτι έχει αρχίσει να απειλεί τον υδροφόρο ορίζοντα της περιοχής, μέσω του φαινομένου της υφαλμύρωσης.

Όπως σημειώνει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, εδώ και χρόνια το αλάτι της θάλασσας «καταβροχθίζει» το γλυκό νερό στην περιοχή, και γι' αυτό δεν ευθύνεται κάποιο μεμονωμένο φαινόμενο.

Η Χαλκιδική, που έχει ούτως ή άλλως πρόβλημα με την ύδρευση για διάφορους λόγους, αντιμετωπίζει ολοένα εντονότερα το λεγόμενο «θηρίο» της υφαλμύρωσης.

Υφαλμύρωση: Ο λόγος που το αλάτι απειλεί τη Χαλκιδική

Η υφαλμύρωση συνιστά φαινόμενο που σχετίζεται με την υπεράντληση υδάτων στις παράκτιες περιοχές για την κάλυψη των αναγκών της γεωργίας, αλλά σε μικρότερο βαθμό και του τουρισμού και της οικιστικής ανάπτυξης.

Το πρόβλημα είναι πολύπλευρο. Οι χιλιάδες γεωτρήσεις, νόμιμες και παράνομες, λειτουργούν «στο φουλ» τους θερινούς μήνες. Παράλληλα, είναι κοινό μυστικό πως το έδαφος της Χαλκιδικής «οργώνεται» εδώ και δεκαετίες από παράνομα δίκτυα, φτιαγμένα από ιδιώτες.

Η αλόγιστη χρήση του νερού, αλλά και η κλιματική αλλαγή, που σε πολλές περιοχές έχει ρίξει τη στάθμη του υδροφόρου ορίζοντα ακόμα και κατά 10 μέτρα, συνεισφέρουν στο φαινόμενο της υφαλμύρωσης.

Πώς συνδέεται η πτώση της στάθμης με την υφαλμύρωση

Εξηγείται πως το γλυκό νερό λειτουργεί σαν ένα είδος «φράγματος» για το θαλασσινό. Όταν λοιπόν η στάθμη του πέσει πολύ, το θαλασσινό νερό διεισδύει προς την ενδοχώρα, καθώς το φράγμα αυτό «πέφτει», γιατί αναστρέφεται η φυσική υδραυλική βαθμίδα προς τη θάλασσα.

Το πρόβλημα δεν είναι κάτι το πρόσφατο, απλά επιδεινώνεται και γίνεται πιο αισθητό με την πάροδο του χρόνου.

«Αντιμετωπίζουμε την υφαλμύρωση χρόνια τώρα. Η πολύ ραγδαία ανάπτυξη της εντατικής καλλιέργειας της ελιάς στην περιοχή μας, ιδίως μετά το τέλος της δεκαετίας του ΄90, σε συνδυασμό με την έλλειψη βροχοπτώσεων και τους παρατεταμένους καύσωνες, που αυξάνουν τις ανάγκες άρδευσης, επιτείνουν το πρόβλημα» δήλωσε ο δήμαρχος Πολυγύρου, Γεώργιος Εμμανουήλ.

Εξηγεί ακόμα πως «Η πόλη του Πολυγύρου υδροδοτείτο με νερό από τον κάμπο στις Καλύβες, που βρίσκονται κοντά στον ποταμό Ολύνθιο».

«Ωστόσο, τα τελευταία 20 χρόνια, η ελαιοκαλλιέργεια αναπτύσσεται ολοένα και περισσότερο και κάθε χρόνο φυτεύονται χιλιάδες νέα δέντρα, με αποτέλεσμα να αυξάνονται αντίστοιχα και οι ανάγκες άρδευσης».

«Παράλληλα, μεταφέρεται παράτυπα νερό από τις γεωτρήσεις σε πολύ μεγάλες αποστάσεις, ακόμα και χιλιομέτρων, για άρδευση χωραφιών. Μια γεώτρηση σταθερή, με απόδοση 10 κυβικών, μπορεί να αρδεύσει 100 στρέμματα, μια των 100 κυβικών, 1000».

«Όταν λοιπόν το νερό περισσεύει, μεταφέρεται αλλού. Νόμιμα μπορεί να μεταφερθεί σε απόσταση έως 800 μέτρων, αλλά είναι κοινό μυστικό, μια πρακτική δεκαετιών, ότι το νερό συχνά διανύει χιλιόμετρα, μεταφερόμενο μέσω παράνομων δικτύων, φτιαγμένων από ιδιώτες».

«Δεν μπορούμε να βάλουμε τους αγρότες απέναντι και να τους πυροβολούμε. Χρειάζονται αντιθέτως σοβαρές επενδύσεις στην έξυπνη γεωργία, η οποία μπορεί να περιορίσει την άσκοπη σπατάλη νερού, αλλά και πιο ορθολογική χρήση των υδάτων», σημειώνει ο δήμαρχος.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.