Τα θύματα του καταραμένου μπλε διαμαντιού της Μαρίας Αντουανέτας

Επί αιώνες τα διαμάντια δεν έχουν πάψει να συναρπάζουν την ανθρωπότητα, δημιουργώντας μύθους για την καλή, μα κυρίως την κακή τύχη, που φέρνουν σε αυτούς που θα κατορθώσουν να τα αποκτήσουν.

Ίσως το πιο πολυσυζητημένο από αυτά είναι το «Διαμάντι της Ελπίδας», ένας όμορφος μπλε πολύτιμος λίθος, 45 περίπου καρατίων. Με μέγεθος καρυδιού και ινδική προέλευση, η τιμή του υπολογίζεται πως ξεπερνά τα 250 εκατομμύρια δολάρια.

Αν σας πέρασε από το μυαλό να το αποκτήσετε, ίσως πρέπει να το… ξανασκεφτείτε, μιας και η ιστορία το συνδέει με μια αλυσίδα αλλόκοτων περιστατικών βίας, που δένει πολλούς από τους προσωρινούς ιδιοκτήτες του με μία κατάρα εκατοντάδων χρόνων.

Το άγαλμα, η ινδουιστική κατάρα και τα… άγρια σκυλιά

Ο μύθος ξεκινάει πίσω στο 1666. Ο Jean-Baptiste Tavernier, γάλλος έμπορος διαμαντιών, κλέβει το μπλε διαμάντι από το μάτι ενός αγάλματος ινδουιστικής θεότητας. Τότε είναι ακόμη άκοπο και υπολογίζεται σε 115 καράτια.

Όταν οι μοναχοί αντιλαμβάνονται την εξαφάνισή του, καταριούνται όποιον έχει στα χέρια του τον θησαυρό τους.

Το 1673 ο Tavernier πουλάει το απόκτημά του στον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ’ της Γαλλίας, το οποίο κόβεται και γίνεται πλέον γνωστό ως «Μπλε Διαμάντι του Στέμματος» ή «Γαλλικό Μπλε». Λίγο αργότερα, ο γάλλος πρώτος ιδιοκτήτης του κατασπαράζεται από μία αγέλη άγριων σκυλιών!

Ο Λουδοβίκος ΙΔ’, από την άλλη, πεθαίνει από γάγγραινα, ενώ όλα τα νόμιμα παιδιά του - εκτός από ένα - πεθαίνουν στη γέννα.

Ο «Άνδρας με τη Σιδερένια Μάσκα» και η Μαρία Αντουανέτα

Καλύτερη δεν ήταν η τύχη όμως και του Nicholas Fouquet, έμπιστου του βασιλιά, πριν εκπέσει και καταδικαστεί σε ισόβια φυλάκιση στο οχυρό Pignerol. Στις καλές ακόμη μέρες, είχε θεαθεί σε εξαιρετικές περιπτώσεις να φοράει το πολύτιμο κόσμημα του Λουδοβίκου. Η κατάρα τον οδήγησε να γίνει… «ο Άνδρας με τη Σιδερένια Μάσκα».

Για τον Λουδοβίκο ΙΣΤ’, στην κατοχή του οποίου περιήλθε στη συνέχεια το «Γαλλικό Μπλε», και τη Μαρία Αντουανέτα, που φέρεται ότι το φόρεσε, δεν χρειάζονται συστάσεις. Η ιστορία είναι γνωστή. Αμφότεροι οδηγήθηκαν στη γκιλοτίνα. Πιθανότατα το τέλος τους θα ήταν το ίδιο, ακόμη και χωρίς την απόκτηση του καταραμένου διαμαντιού, ο μύθος, ωστόσο, συνέχισε να ταξιδεύει με ακόμη δύο θύματα στη μακριά λίστα του.

Λιγότερη γνωστή - και περισσότερο τραγική - είναι η ιστορία της Marie-Louise, πριγκίπισσας της Lamballe. Η στενή φίλη της Μαρίας Αντουανέτας βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από το εξαγριωμένο πλήθος, ενώ το κεφάλι της καρφώθηκε σε πάσαλο και μεταφέρθηκε έξω από το παράθυρο του κελιού της αγαπημένης βασίλισσάς της.

Το «Διαμάντι της Ελπίδας» και δύο ακόμη οικογενειακές τραγωδίες

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, και συγκεκριμένα το 1792, το «Μπλε Διαμάντι του Στέμματος» θα κλαπεί, με αποτέλεσμα τα ίχνη του να εξαφανιστούν για μερικές δεκαετίες.

Θα κάνει την εμφάνιση του ξανά το 1839 στα χέρια του Henry Thomas Hope. Τότε είναι που θα πάρει το όνομα με το οποίο θα μείνει γνωστό μέχρι σήμερα, αν και η τύχη του δεν θα αλλάξει ποτέ. Ο Hope, άλλωστε, θα αναγκαστεί γρήγορα να το πουλήσει για να τακτοποιήσει τα τεράστια χρέη που θα αποκτήσει στον τζόγο.

Η κατάρα θα χτυπήσει, στη συνέχεια, τον ολλανδό κοσμηματοπώλη, Wilhelm Fals, ο οποίος - λίγο αφού κόψει για μία ακόμη φορά το διαμάντι - θα δολοφονηθεί από τον ίδιο του τον γιο.

Τραγικό τέλος, όμως, θα έχει και ο ελληνικής καταγωγής έμπορος πολύτιμων λίθων, Simon Maoncharides. Λίγο αφότου βρέθηκε στην κατοχή του το «Διαμάντι της Ελπίδας», ο άτυχος άνδρας έριξε το αυτοκίνητό του στο γκρεμό, σκοτώνοντας τον ίδιο, τη σύζυγο και το παιδί του.

Η ιδιόρρυθμη κληρονόμος και τα 5 χτυπήματα της μοίρας

Φτάνουμε αισίως - ή και όχι - στο 1911. Το καταραμένο διαμάντι βρίσκεται στα χέρια του ξακουστού εμπόρου Pierre Cartier, ο οποίος προσπαθεί να το πουλήσει στην αμερικανίδα κληρονόμο μιας αμύθητης περιουσίας, την Evelyn McLean.

Το πολύτιμο πετράδι ήταν μάλλον αδιάφορο στην McLean. Ο Cartier, όμως, ήξερε πως η υποψήφια πελάτης του πίστευε πως τα αντικείμενα, που έφερναν κακή τύχη στους υπόλοιπους, είχαν την ακριβώς αντίθετη επίδραση στην ίδια.

Δεν ήταν δύσκολο για εκείνον, λοιπόν, να φτιάξει μια ιστορία που θα ικανοποιούσε τα… περίεργα γούστα της. Δεδομένου του τραγικού τέλους πολλών εκ των προηγούμενων ιδιοκτητών του, ο Cartier πρόσθεσε απλά μια πινελιά εξωτισμού, με εκθρονισμένους σουλτάνους και Ρώσους μεγιστάνες που έχασαν τις περιουσίες τους.

Το κόλπο του έπιασε και η McLean αγόρασε το διαμάντι έναντι 180 χιλιάδων δολαρίων, το οποίο και φρόντισε να φορά επιδεικτικά σε κάθε κοινωνική εκδήλωση που μετείχε. Και τότε ήταν που ξεκίνησαν οι τραγωδίες:

Πρώτα πέθανε η πεθερά της, ενώ ακολούθησε ο χαμός του 9χρονου γιου της. Σύντομα, ο σύζυγός της την εγκατέλειψε για μία άλλη γυναίκα, πριν καταλήξει να νοσηλεύεται σε ψυχιατρική κλινική.

Λίγο αργότερα, ακολούθησε ο θάνατος της 25χρονης κόρης της από υπερβολική δόση ναρκωτικών, ενώ στο τέλος ήρθε και η απόλυτη οικονομική καταστροφή της. Αναγκάστηκε να πουλήσει την εφημερίδα της - την Washington Post - με αποτέλεσμα να πεθάνει σε πλήρη ένδεια.

Το τελευταίο και πλέον αθώο θύμα της κατάρας

Μετά το θάνατο της, το καταραμένο διαμάντι, μαζί με την υπόλοιπη περιουσία της, πέρασε στα χέρια του Harry Winston, ο οποίος αποφάσισε να το δωρίσει εξαιτίας της σπάνιας φύσης του στο Smithsonian Institute.

Λέγεται πως ο ταχυδρόμος που το μετέφερε εκεί είναι και το τελευταίο θύμα της κατάρας: Λίγο μετά την παράδοση το πόδι του διαλύθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, η γυναίκα του πέθανε και το σπίτι του κάηκε συθέμελα…

Με πληροφορίες από livescience.com, mentalfloss.com, ripleys.com

Φωτογραφίες: Wikimedia, Smithsonian Institution

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.