Δεν μου αρέσουν ιδιαίτερα οι αποθεωτικές εισαγωγές στις συνεντεύξεις. Ποτέ δεν έβλεπα τη συνέντευξη ως μία προσπάθεια αποθέωσης του συνεντευξιαζόμενου αλλά μάλλον ως μία ευκαιρία να ακούσω την ιστορία του. Σκέφτομαι τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές πόσο δύσκολο είναι να μην γίνει αποθεωτική αυτή η εισαγωγή.
H πορεία του Χρήστου Δημόπουλου συνδέθηκε με το “Ουράνιο Τόξο”. Το “Ουράνιο Τόξο”, πάλι, συνδέθηκε με την παιδική μας ηλικία. Η αλληλεπίδρασή του με τα παιδιά που πήγαιναν στην εκπομπή, συνόδευε συνήθως το μεσημεριανό μετά το σχολείο. Ιερή ώρα της ημέρας. Και η αλήθεια είναι ότι το έκανε με έναν καταπληκτικό τρόπο.
Η συνύπαρξη μαζί τους έχει γεννήσει ατάκες που έχουν γίνει memes. «Έκλαψα λίγο αλλά έκατσα», «όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω νυχτερίδα» και πολλά ακόμα. Ατάκες που οι 30άρηδες πλέον τις επαναλαμβάνουν στις παρέες τους.
Αυτή την ξεχωριστή αλληλεπίδραση με τα παιδιά την απέκτησε κατά την προσπάθεια που έκανε να κερδίσει την κόρη του, την κόρη της γυναίκας του, την οποία βρήκε στα 3 της χρόνια, έχοντας γλυτώσει, όπως λέει αστειευόμενος, πάνες και ξυπνήματα.
Χάρη σε αυτή αλλά σταδιακά και χάρη στην εμπειρία που αποκτούσε από την εκπομπή, εφτιαξε μία δική του γλώσσα επικοινωνίας, μία γλώσσα που βλέπει τα παιδιά ισότιμα, σαν να ήταν φιλαράκια που πάνε μαζί για πορτοκαλάδα.
Πλέον τον σταματούν ταξιτζήδες και τροχονόμοι, στα 20 και στα 25 τους, και τον χαιρετούν φωνάζοντάς του «με εσάς μεγαλώσαμε». Λίγοι άνθρωποι έχουν αυτό το προνόμιο όταν περπατούν στον δρόμο.
Σε αυτό το Personas, ο Χρήστος Δημόπουλος μάς υποδέχτηκε γεμάτος ευγένεια και χιούμορ, στο σπίτι του στον Χολαργό. Κι αν υπάρχουν κάτι κλισέ του τύπου «ποτέ μη γνωρίζεις τους παιδικούς σου ήρωες», υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις τους. Αυτή ήταν μία από αυτές.
Ο Χρήστος Δημόπουλος στο Personas του Reader
Με δικά του λόγια
«H δική μου παιδική ηλικία ήταν πολύ μοναχική. Οι γονείς μου χώρισαν λίγο πριν γεννηθώ, οπότε δεν έμεινα ποτέ με τον πατέρα μου. Τον έβλεπα φυσικά τον πατέρα μου αλλά με τη μάνα μου ήμουν κολλητός. Πήγαινα όπου είχε πρόβες. Έτσι, την παιδική μου ηλικία την πέρασα κυρίως στο σπίτι αλλά την πέρασα και στα παρασκήνια του Εθνικού Θεάτρου και στα πλατό των γυρισμάτων του Φίνου».
«Τώρα που το βλέπω, σχεδόν μισό αιώνα μετά, έκανα πολλές δραματικές σχολές μαζί. Σαν να πήγαινα να σπουδάσω αλλά χωρίς να σπουδάζω. Έτσι πήρα το μικρόβιο και ήθελα να γίνω ηθοποιός. Μπορεί να μην έγινα, αλλά έκανα τηλεόραση».
«Το 2000, με παίρνουν ένα τηλέφωνο από την ΕΡΤ, ο Μάνος Ευστρατιάδης που τότε ήταν Γενικός Διευθυντής. Μου είπε ότι ήθελαν να ξαναρχίσουν το Ουράνιο Τόξο. Εγώ ήμουν λίγο διστακτικός, “βρε Μάνο, είμαι πολύ μεγάλος για να κάνω παιδικό πρόγραμμα”. Τελικά, πείστηκα, το προσπαθήσαμε και βγήκε σε καλό. Εκεί ξεκίνησε η χρυσή περίοδος του Ουράνιου Τόξου με τις βραβεύσεις και την τηλεθέαση».
Διαβάστε Επίσης: Ερρίκος Λίτσης: «Φοράω πάντα αυτό το δαχτυλίδι, ως φόρο τιμής στον πόθο του πατέρα μου»
«Είχε διαφορετικές ζώνες ώρες. Κάποια στιγμή μάλιστα, για έναν χρόνο, το Ουράνιο Τόξο προβαλλόταν στις 8:30 το πρωί. Τότε, ω του θαύματος, η εκπομπή απέκτησε και ένα νέο κοινό. Εκείνη την ώρα δεν το έβλεπαν πια τα παιδιά, το έβλεπαν οι νοικοκυρές που ήταν στο σπίτι, νέα παιδιά που ήταν ελεύθεροι επαγγελματίες, φοιτητές και φοιτήτριες. Στο δρόμο δεν με σταματούσαν πια παιδάκια αλλά μεγάλοι άνθρωποι».
«Εγώ παιδιά δεν έχω. Την κόρη μου, τη λέω κόρη μου γιατί είναι παιδί της γυναίκας μου, τη συνάντησα όταν ήταν τριών ετών. Bρήκα ένα παιδί ομιλητικό, κινητικό, έξυπνο. Άρχισα να μιλάω μαζί της, κάναμε τα παιχνίδια μας. Προσπαθούσα να την κερδίσω, ήταν κόρη της γυναίκας μου. Αυτή μου έμαθε να μιλάω στα παιδιά, αυτή λείανε τα αγκάθια που είχα στον τρόπο επικοινωνίας μου με τα παιδιά».
«Με μάγεψε αυτή η συνθήκη. Να μιλάς με ένα παιδάκι που βλέπει τα πράγματα πολύ πιο καθαρά, πολύ πιο αγνά και συχνά να σε επαναφέρει στην τάξη. Αυτό που άλλοι το θεωρούσαν δουλειά, για εμένα ήταν χαρά και ευτυχία».
«Τα παιδιά είναι μεγάλοι και έτσι πρέπει να τους μιλάς. Σαν να είναι φίλοι σου και πάτε μαζί να πιείτε μία πορτοκαλάδα».
«Είχε έρθει ένα παιδάκι που το έφεραν οι γονείς του για να βγει στην εκπομπή αλλά είχε καρκίνο. Ένα μικρό κοριτσάκι με μία μπαντάνα στο κεφάλι, γιατί έκανε τις χημειοθεραπείες του και είχε χάσει τα μαλλάκια του. Το κάθισα το παιδί δίπλα μου και δεν είχα καμία ανταπόκριση. Κάποια στιγμή, σκέφτομαι και πέφτω δήθεν κάτω από την καρέκλα και το παιδάκι άρχισε να χαμογελάει. Εκεί έσπασε ο πάγος, κάναμε συζήτηση και πήγε καλά. Όταν τελειώσαμε πήγα σε μία γωνία και έκλαιγα με λυγμούς 20 λεπτά».
«Ένα παιδί που έχει μείνει πολύ έντονα δεν ήταν ένα παιδί που είχα στο στούντιο αλλά ένα παιδί που μου είχε γράψει ένα γράμμα. Έλεγε: “οι γονείς μου έχουν χωρίσει αλλά όταν σας βλέπω το ξεχνάω”. Εκεί εγώ έγινα λιώμα και σκέφτηκα ότι κάπου αξίζει όλο αυτό, δεν το κάνω για το τίποτα»
«Τα παιδιά θέλουν αγάπη και επαφή. Το έβλεπα και στην πορεία του Ουράνιου Τόξου. Τα παιδιά που έρχονταν πια στην τελευταία περίοδο, στα “Χίλια Χρώματα του Χρήστου”, μετά το μαύρο στην ΕΡΤ, ήταν παιδιά πολύ μόνα, πολύ προβληματισμένα».
«Είχαν φάει στο κεφάλι όλη την κρίση και τα προβλήματα που κουβαλάνε οι γονείς στο σπίτι. Τα παιδιά αυτά επειδή ήταν μόνα ήταν και μαζεμένα, φοβισμένα. Δεν μπορώ να κατηγορήσω και τους γονείς 100% γιατί υπέφεραν τα πάνδεινα με την κρίση».
«Αν έχεις αγάπη και σου περισσεύει, πρέπει να τη δώσεις στο παιδί. Ακόμα και αν έχεις ελάχιστο χρόνο, φρόντισε αυτά τα 5 λεπτά και τα 10 λεπτά να είναι ποιοτικά: Πιάσ’το από το χέρι, πες του μία καλή κουβέντα, πάτε μία βόλτα μαζί, διαβάστε του ένα παραμυθάκι. Κάτι να αισθανθεί ότι δεν είναι μόνο του γιατί αυτός ο κόσμος είναι πολύ άγριος».
Διαβάστε Επίσης: Παύλος Παυλίδης: «Ονειρεύομαι το επόμενο τραγούδι, ότι θα κάνω κάτι που δεν έχω καταφέρει ακόμα»
«Δεν περίμενα ποτέ ότι η εκπομπή θα έχει τόσο πολλές προβολές στα social media, ότι θα πάρει μία νέα ζωή. Με σταματάνε στον δρόμο ταξιτζήδες, αστυνομικοί και μου λένε “εσείς δεν είστε ο κύριος Χρήστος; Μαζί σας μεγάλωσα”. Αυτά τα παιδιά ήταν κάποτε μικρούλια και τώρα μεγάλωσαν και είναι σε παραγωγικές ηλικίες».
«Όταν έπεσε το μαύρο στην ΕΡΤ, αποφάσισα να γράψω για τα παιδιά. Ήξερα ότι μπορώ να γράψω, είχα και μία αγάπη για την ελληνική γλώσσα, οπότε το πήρα απόφαση. Η πρώτη λογική προσπάθεια ήταν να κάνω κάτι που είχε σχέση με το Ουράνιο Τόξο, γι’ αυτό το πρώτο μου βιβλίο ήταν κατασκευές από την εκπομπή»
«Εγώ ένιωσα αυτό που λένε ότι “του παιδιού σου το παιδί, είναι δύο φορές δικό σου”. Όχι ότι δεν αγαπώ την κόρη μου. Είναι και η ηλικία. Άλλο να είσαι 40 και να έχεις μία κόρη και άλλο να είσαι 60 και να έχεις μία εγγονούλα.
«Έχουμε μία απίστευτη σχέση με τις εγγόνες μου. Έχουμε ένα σπιτάκι μικρό στην Τζία με ένα μεγάλο μπαλκόνι. Έρχονται κάθε καλοκαίρι εκεί, τους αρέσει πολύ το νησί. Καθόμαστε το βράδυ και κάνουμε συζητήσεις κάτω από τα αστέρια. Παλιά λέγαμε παραμυθάκια. Τώρα, ειδικά με τη μεγάλη που είναι 17, λέμε για τους φίλους της, για τα οικονομικά, για την κατάσταση τη διεθνή».
«Το παιδί που έχω μέσα μου είναι ακόμα λίγο μπερδεμένο, γιατί δεν ξέρει τι θα γίνει όταν μεγαλώσει. Είμαι 70 και έχω χρόνο ακόμα, νομίζω, να κάνω και άλλα πράγματα»
«Έκανα ένα μικρούλι τατουάζ, ναι. Το έκανα όταν έκλεισα τα 67 και βγήκα στη σύνταξη. Ως νέος δεν ήθελα να κάνω τατουάζ, δεν ήταν και σωστό. Είναι ένα μικρό καραβάκι από αυτά που κάναμε στις κατασκευές του Ουράνιου Τόξου. Το βρήκα πολύ ωραίο γιατί συμβολίζει 2-3 πράγματα: Την αθωότητα της παιδικής μας ηλικίας, συμβολίζει την ανάγκη για το ταξίδι και συμβολίζει και την ομορφιά της απλότητας. Το έκανα για το κέφι μου. Τώρα που βγήκα στη σύνταξη, δικαιούμαι να κάνω και μία τρέλα».
«Τα παιδιά μου δίδαξαν έναν τρόπο να βλέπω τον κόσμο μέσα τα δικά τους μάτια και να απεκδύομαι όλες αυτές τις φιοριτούρες που έχουμε εμείς οι μεγάλοι και αυτολογοκρινόμαστε και φοβόμαστε και θέλουμε να είμαστε πολίτικαλι κορέκτ. Αυτό που μου έμαθαν τα παιδιά είναι να πατάω λίγο φρένο, να προσπαθώ να δω τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση και έτσι να βρίσκω μία μεγαλύτερη ψυχική ηρεμία που βρίσκεται σε όλους μας».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
