Έπεσε στα χέρια μου μια αρχειακή φωτογραφία από τις αρχές του 2002. Από εκείνες τις ξεχασμένες λήψεις που τις κοιτάς και σε πιάνει μια γλυκόπικρη μελαγχολία, γιατί ναι μεν αναπολείς το τότε, αλλά ξέρεις πως φτάσαμε στο σήμερα.
Είναι τραβηγμένη σε ένα τυχαίο βενζινάδικο, στην καρδιά της περιβόητης περιόδου της «διπλής κυκλοφορίας». Τότε που ρώταγες «πόσο κάνει αυτό και σε δραχμές και σε ευρώ;»
Κοίτα, που το ίδιο ερώτημα μας αποσχολεί και σήμερα. Από τη μια η δραχμούλα, το εθνικό μας τέως καταφύγιο, κι από την άλλη το ευρώ, το φρεσκοσιδερωμένο ευρωπαϊκό κοστούμι που μας φόρεσαν για να μοιάζουμε με τραπεζίτες.
Ήταν η εποχή που ο Σημίτης μας ανακοίνωνε πανηγυρικά ότι μπαίνουμε στο κλαμπ των ισχυρών. Μόνο που ξέχασαν να μας διευκρινήσουν ότι σε αυτό το κλαμπ,εμείς μάλλον ταιριάζαμε περισσότερο ως «σερβιτόροι». Η δραχμή έφευγε, το ευρώ ερχόταν και οι Έλληνες μάθανε να κυκλοφορούν με κομπιουτεράκι, μετατρέπωντας τα χιλιάρικα σε σεντς.
Και κάπου εκεί, η κάμερα εστιάζει στην αριθμητική της αντλίας. Βλέπουμε -καθαρά και ξάστερα- απλή βενζίνη 230 δραχμές το λίτρο ή 0,67 ευρώ. Η Super στα 250 δραχματάκια, μόλις 0,73 ευρώ.
Αν κάνεις την αναγωγή σε ένα μέσο ντεπόζιτο των 45-50 λίτρων, για να πεις εκείνο το ιστορικό «φουλαρέ το» -που πλέον ακούγεται σαν αρχαίο ελληνικό ρητό- οι υπολογισμοί προκαλούν εγκεφαλικά:
- Για την απλή βενζίνη (230 Δρχ. / 0,67 €): Τα 45 λίτρα στοίχιζαν 10.350 δραχμές ή 30,15 €. Τα 50 λίτρα έφταναν τις 11.500 δραχμές ή 33,50 €.
- Για τη super bενζίνη (250 Δρχ. / 0,73 €): Τα 45 λίτρα έβγαιναν στις 11.250 δραχμές ή 32,85 €. Τα 50 λίτρα σταματούσαν στις 12.500 δραχμές ή 36,50 €.
Έδινες στον βενζινά, λοιπόν, ένα δεκάρικο με τον Παπανικολάου, συμπλήρωνες και 2 καφετί με τον Κολοκοτρώνη, και το αυτοκίνητο σε πήγαινε μέχρι την άκρη του κόσμου. Εντάξει, όχι δεν σε πήγαινε, αλλά πιστέψαμε τόσα άλλα ανά τα χρόνια. Σε ευρώ με ένα τριαντάρι ήσουν άρχοντας!
Θυμάστε εκείνο το επικό, όλο εμβληματική εγχώρια άνεση, «δύο χιλιάρικα σούπερ, μάστορα» που πετούσαμε στον βενζινά της γειτονιάς;
Ξεχάστε το, πέθανε. Σήμερα, πλησιάζεις την αντλία με το βλέμμα χαμηλωμένο και ψιθυρίζεις σαν αμαρτωλός σε εξομολογητήριο: «βάλε ένα εικοσάρικο». Μόνο που με αυτό το εικοσάρικο του 2026, τις μισές μέρες της εβδομάδας θα τις περάσεις κάνοντας κοινωνική κριτική μέσα στο μετρό και το λεωφορείο.
Διαβάστε ακόμα: 2 αποδείξεις από το «Βρώμικο '89»: Πόσες δραχμές θέλαμε για ένα τραπέζι στις διακοπές και μπεργκεράκι;
Με 30 ευρώ στην αντλία, το λαμπάκι της ρεζέρβας απλώς σβήνει για δέκα λεπτά. Σου κάνει μια ευγενική χορηγία, βρε παιδί μου, ίσα-ίσα για να ξεχάσεις για λίγο τη μιζέρια σου μέχρι το επόμενο φανάρι.
Η διαβόητη «στρογγυλοποίηση» της εποχής
Μέσα σε λίγους μήνες, η διαβόητη «στρουγγυλοποίηση» δεν έγινε με μαθηματικούς όρους αλλά με όρους οικονομικού κανιβαλισμού. Το εικοσάρικο της δραχμής, με το οποίο έπαιρνες μια τσίχλα, μια εφημερίδα, μετατράπηκε εν ψυχρώ σε πενηντάλεπτο του ευρώ. Δηλαδή, σε 170 δραχμές.
Μια αυθαίρετη, βίαιη αύξηση εκατοντάδων τοις εκατό, την οποία πλήρωσε μεχρι τελευταίο σεντ ο μισθωτός. Γιατί; Για να χρηματοδοτηθεί το μεγάλο, εγχώριο πάρτι των εργολάβων των Ολυμπιακών Αγώνων, των τραπεζών που μοίραζαν διακοποδάνεια με το κιλό, και των εισαγωγέων γερμανικών SUV που γέμισαν την επαρχία.
Το σωτήριο έτος 2026 και το «πράσινο» καπέλο
Δείτε παρακάτω τις τιμές της βενζίνης στα πρατήρια της Ελλάδας, πατήστε ΟΚ:
πατήστε ΟΚ
Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο σήμερα. Στο σωτήριο έτος 2026. Για να φουλάρεις το ίδιο ντεπόζιτο των 50 λίτρων, με την τιμή της αμόλυβδης να φλερτάρει σταθερά γύρω στα 1,85 με 2 ευρώ, χρειάζεσαι ένα ολόκληρο, πράσινο -αυτή τη φορά- κατοστάρικο. Εκεί που το 2002 ήθελες ένα τριαντάευρω, τώρα απαιτείται μια μικρή περιουσία για την ίδια ακριβώς διαδρομή.
Φυσικά, αν ανοίξεις την τηλεόραση, οι οικονομικοί αναλυτές θα σου κουνήσουν το δάχτυλο, θα σου πουν ότι η σύγκριση είναι «ανισότιμη» και «λαϊκίστικη».
Διαβάστε ακόμα: Μία απόδειξη σούπερμαρκετ από το 2000: Αστείες τιμές για γάλα, μακαρόνια και σκυλοτροφή
Και, μεταξύ μας, έχουν κάπως δίκιο. Το 2002 ο πλανήτης σε τόσο μεγάλη γεωπολιτική παράνοια, δεν μεσολαβούσαν οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, ούτε οι θαλάσσιες εμπορικές οδοί της Ερυθράς Θάλασσας είχαν μετατραπεί σε πεδίο βολής. Θα σου μιλήσουν για την «πράσινη μετάβαση» και τους φόρους ρύπων.
Είτε φταίει ο πόλεμος στην άλλη άκρη της υδρογείου, είτε τα αδιαφανή, απυρόβλητα καρτέλ των διυλιστηρίων που καταγράφουν κέρδη-ρεκόρ με τις ευλογίες του κράτους, το αποτέλεσμα στην αντλία παραμένει σκληρά και κυνικά ταξικό.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
