2 αποδείξεις από το «Βρώμικο '89»: Πόσες δραχμές θέλαμε για ένα τραπέζι στις διακοπές και μπεργκεράκι;

Το 1989 δεν ήταν απλώς η χρονιά του σκανδάλου Κοσκωτά και των αλλεπάλληλων εκλογών. Ήταν η χρονιά που η χώρα που η τσέπη του Έλληνα ζούσε το δικό της, ανεξάρτητο πάρτι. Βρήκαμε, λοιπόν, δύο αποδείξεις από εκείνη την χρονιά.Αν διαβάσεις τις αποδείξεις εκείνης της εποχής, δεν βλέπεις καμία νοσταλγία.

Σήμερα δεν θα κάνουμε μνημόσυνο στη δραχμή, ούτε θα λιβανίσουμε το ευρώ. Θα μιλήσουμε για το μόνο πράγμα που δεν ξέρει να λέει ψέματα, γιατί πολύ απλά στερείται φαντασίας: τον λογαριασμό.

2 αποδείξεις από το 1989

24 Μαρτίου,Goody’s Γαλατσίου. Πίσω στο 1989, το fast food ήταν η απόλυτη δυτικοευρωπαϊκή φαντασίωση της μεταπολιτευτικής νεολαίας.
 

Δύο cheeseburgers - χτυπημένα στην ταμειακή ως «τσημπου»- 170 δραχμές το ένα.

Πατάτες: 75 δραχμές.

Κουβέρ 5 δραχμές.

Ναι, κουβέρ σε φαστφουντάδικο. Πλήρωνες  5 δραχμές για το πλαστικό τραπεζάκι, μια πρώιμη μορφή φόρου υπέρ αγνώστων που σε προετοίμαζε ψυχολογικά για τον ΕΝΦΙΑ δεκαετίες αργότερα.

Σύνολο: 425 δραχμές. (Με την ισοτιμία: 1,25 ευρώ)

Διαβάστε ακόμα: Αυτά ήταν χρόνια για διασκέδαση: Πόσο κόστιζαν 5 must ποτά στα 90s

Καλοκαίρι 1989, ταβέρνα στη Θάσο.

Τρεις μερίδες κοτόπουλο, πατάτες, τυροσαλάτα, σαλάτα, τρεις κόκες και ψωμί.

Σύνολο: 1.850 δραχμές. Δηλαδή 5,43 ευρώ για τρία άτομα.

Αν πας σήμερα στη Θάσο με 5,43 ευρώ, στην καλύτερη περίπτωση ο ταβερνιάρης σου επιτρέπει να μυρίσεις την τυροσαλάτα. Και με το 1,25 ευρώ των Goody's, ούτε το χάρτινο καλαμάκι δεν αγοράζεις.

Πληθωριστικά χιλιάρικα ή ευρωπαϊκά σεντς

Οι ανατιμήσεις αυτές δεν είναι θεωρία συνωμοσίας. Είναι απλά μαθηματικά που αποδεικνύουν ότι το χρήμα, είτε έχει πάνω του τη μορφή του Κολοκοτρώνη είτε τη γεωμετρία των Βρυξελλών, παραμένει μια ρευστή ψευδαίσθηση.

Διαβάστε ακόμα: Μία απόδειξη σούπερμαρκετ από το 2000: Αστείες τιμές για γάλα, μακαρόνια και σκυλοτροφή

Στην εποχή της δραχμής νιώθαμε πλούσιοι με χιλιάρικα που έχαναν την αξία τους λόγω πληθωρισμού πριν προλάβεις να τα διπλώσεις στην τσέπη. Στην εποχή του ευρώ νιώθουμε «Ευρωπαίοι», μετρώντας μίζερα τα δεκάλεπτα στο ράφι του σούπερ μάρκετ. Απλώς περάσαμε από την εποχή που αγοράζαμε τον αέρα κοπανιστό με χρωματιστά χαρτάκια, στην εποχή που τον πληρώνουμε με σκληρό, ανθεκτικό, ευρωπαϊκό μέταλλο.

Το συμπέρασμα δεν είναι αν τότε ήμασταν ευτυχισμένοι και τώρα είμαστε μίζεροι. Τότε ζούσαμε με τον δανεικό αέρα μιας ανάπτυξης που έτρεχε με ταχύτητα πληθωρισμού, και τώρα μετράμε τα ψίχουλα μιας σταθερότητας που μας κρατά σε μόνιμη δίαιτα.

Το αν προτιμάς να σε κλέβουν σε πληθωριστικά χιλιάρικα ή σε ευρωπαϊκά σεντς είναι καθαρά δικό σου, βαθύ, ψυχαναλυτικό ζήτημα. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.