«Βελανίδια κανείς;» | Χούντα, Κύπρος, και στο βάθος Μεταπολίτευση

Στις 20 Ιουλίου πάνω από τη Λευκωσία θα ξημέρωνε άλλη μια καλοκαιρινή, καυτή μέρα. Οι παραλίες του νησιού, όπως συνέβαινε τους καλοκαιρινούς μήνες, κατακλύζονταν από ντόπιους και τουρίστες που απολάμβαναν τη θάλασσα και τον καυτό ήλιο. Το καλοκαίρι στην Κύπρο ήταν όνειρο για πολλούς. Εκείνη τη μέρα, πριν ακόμη ξημερώσει το φως της μέρας, θα γινόταν για πάντα εφιάλτης. 

Το ραδιόφωνο, που ελεγχόταν από τις μαριονέτες της χούντας των Αθηνών, μετέδιδε σαν να μην συμβαίνει τίποτα εκκλησιαστικές ψαλμωδίες. Ήδη όμως από τις 4:45 ο εκκωφαντικός κρότος που έκαναν οι τουρκικές βόμβες σήμαινε το τέλος της ειρήνης. Οι κάτοικοι της Λευκωσίας ήταν εκείνοι που το αντιλήφθηκαν πρώτοι. Η στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Κύπρου, προιόν των θλιβερών κινήσεων της ελληνικής χούντας, ήταν σε απόλυτο πανικό. 

Περίπου 2 ώρες μετά, οι πρώτοι τούρκοι αλεξιπτωτιστές έφτασαν στην κυπριακή γη και παρά την  θαρραλέα αντίσταση που συνάντησαν, συνέχισαν την προέλασή τους ουσιαστικά ασταμάτητοι. Πίσω στην Αθήνα, η χούντα του Δημήτριου Ιωαννίδη είχε χάσει πλέον κάθε νομιμοποίηση και ανοχή. Εξαπατήθηκε από τις δηλώσεις των Αμερικανών. 

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της ελληνικής ιστορίας του 20ου αιώνα, ο ελληνισμός βρέθηκε ακέφαλος. Η εύθραυστη πραγματικότητα της Κύπρου είχε σπάσει σε δεκάδες χιλιάδες κομμάτια, αφήνοντας πίσω νεκρούς, πρόσφυγες, συντρίμμια και το τέλος μιας χούντας.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.