Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: εγώ με τον Άγιο Βαλεντίνο δεν έχω τσακωθεί - απλώς δεν μιλάμε. Δεν είναι προσωπικό, είναι θεσμικό. Η μέρα αυτή, με τις καρδούλες, τα ροζ νέφη και τα σοκολατάκια-ομολογίες, έχει μια τάση να μας πουλάει έναν έρωτα αποστειρωμένο, γυαλισμένο, έτοιμο για βιτρίνα. Κι εγώ, όταν βλέπω βιτρίνα, ψάχνω πάντα τι κρύβεται από πίσω.
Γιατί αν κάτι μάθαμε από την ελληνική τηλεόραση -αυτή τη μεγάλη σχολή συναισθηματικής υπερβολής- είναι ότι οι σχέσεις που κάποτε εξιδανικεύσαμε, σήμερα θα μας έστελναν κατευθείαν για ψυχοθεραπεία.
Ζευγάρια που τότε μας φαίνονταν παθιασμένα, «μοιραία», «γραμμένα», με τα χρόνια αποκαλύφθηκαν για αυτό που ήταν: τοξικά, εξουθενωτικά, και συχνά επικίνδυνα για την ψυχική υγεία οποιουδήποτε εμπλεκόμενου.
Διαβάστε ακόμα: 10 σειρές της παλιάς ελληνικής τηλεόρασης που λατρεύει σήμερα η Gen Z
Κι επειδή ο Βαλεντίνος έχει την κακή συνήθεια να μας κάνει να ξεχνάμε τα βασικά, ας κάνουμε το αντίθετο: ας θυμηθούμε πέντε τηλεοπτικά ζευγάρια που όχι μόνο δεν θα έπρεπε να γιορτάζουν, αλλά ιδανικά θα έπρεπε να έχουν λάβει απαγόρευση συναναστροφής από το πρώτο επεισόδιο.
Μαρίνα Κουντουράτου – Κωνσταντίνος Μαρκοράς (Δύο Ξένοι)
Ο έρωτάς τους γράφτηκε ως θρύλος: Δυνατός, θυελλώδης, «απαγορευμένος». Στην πραγματικότητα, όμως, ήταν μια διαρκής αναμέτρηση δύο ανθρώπων που δεν συναντήθηκαν ποτέ στο ίδιο συναισθηματικό επίπεδο.
Η Μαρίνα, παρορμητική και ευάλωτη, κυνηγούσε έναν άντρα που είχε υψώσει γύρω του τείχη από ειρωνεία και υπεροψία. Ο Μαρκοράς, εγκλωβισμένος στη δική του ακαμψία, απαντούσε στο συναίσθημα με απόσταση, στο πάθος με παγωμένη λογική.
Ανάμεσά τους, μια σχέση που έμοιαζε περισσότερο με διαρκές casting για το ποιος θα πληγώσει ποιον πιο ποιητικά. Με τα σημερινά δεδομένα, θα τη λέγαμε αυτό που ήταν: τοξική, εξουθενωτική, και σίγουρα ακατάλληλη για γιορτές με καρδούλες.
Μάρω – Ορέστης (Singles)
Δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν βαθιά, αλλά ποτέ σωστά. Η Μάρω ζητούσε σταθερότητα, ρίζες, μια ζωή με προοπτική. Ο Ορέστης ζητούσε… να μην τον βρίσκουν.
Η σχέση τους ήταν ένα συναισθηματικό escape room χωρίς έξοδο κινδύνου: τραύματα που δεν θεραπεύτηκαν, ανάγκες που δεν συναντήθηκαν, και μια διαρκής προσπάθεια να γίνουν κάτι που δεν ήταν.
Το χειρότερο; Το ήξεραν. Και παρ’ όλα αυτά προχώρησαν, σαν να είχαν συμφωνήσει σιωπηλά ότι η σύγκρουση είναι προτιμότερη από τη μοναξιά.
Πέγκυ – Μάνθος (Κωνσταντίνου και Ελένης)
Εδώ δεν έχουμε απλώς τοξικότητα — έχουμε case study. Η Πέγκυ, μια γυναίκα που διψούσε για αναγνώριση, και ο Μάνθος, ένας άντρας που διψούσε για… οτιδήποτε γυναικείο.
Απιστίες, ψέματα, καβγάδες, υποσχέσεις που δεν άντεχαν ούτε μέχρι το επόμενο επεισόδιο.
Μια σχέση χτισμένη πάνω σε αυταπάτες. Αν αυτή η σχέση είχε τίτλο, θα ήταν: «Μην το δοκιμάσετε στο σπίτι».
Σιλβή – Αποστόλης (Μαύρα Μεσάνυχτα)
Ένας έρωτας που έμοιαζε περισσότερο με σύγκρουση συμφερόντων παρά με σχέση.
Η Σιλβή ήθελε καριέρα, αυτονομία, φωνή. Ο Αποστόλης ήθελε να την έχει — και όχι μεταφορικά και τις πρόσφερε οτι ήθελε, φυσικά μόνο υλικά αγαθά.
Ανάμεσα σε δίσκους, ίντριγκες, προστασίες και παιχνίδια εξουσίας, γεννήθηκε μια σχέση που θύμιζε εταιρική συγχώνευση με ρήτρες, όχι ρομάντζο.
Οπότε, ο Άγιος Βαλεντίνος για αυτό το ζευγάρι, θα ήταν μάλλον μια επιταγή με πολλά μηδενικά.
Διαβάστε ακόμα: Οι 16 καλύτερες ελληνικές κωμικές σειρές
Καίτη – Λαζάρου (Σαββατογεννημένες)
Η Καίτη, μια γυναίκα με τραύματα, άμυνες και χάπια που λειτουργούσαν ως προσωρινή πανοπλία. Ο Λαζάρου, ένα παιδί που μπέρδευε την επιμονή με το ενδιαφέρον και το «όχι» με πρόκληση.
Η σχέση τους ξεκίνησε λάθος, συνέχισε χειρότερα και μόνο στο τέλος βρήκε μια κάποια τρυφερότητα — αλλά μέχρι τότε είχαν ανταλλάξει τόση τοξικότητα που θα έπρεπε να τους παρακολουθεί ψυχολόγος με μπλοκάκι.
Ο Βαλεντίνος εδώ θα απαιτούσε ομαδική θεραπεία πριν από οτιδήποτε άλλο.
Ο έρωτας είναι υπέροχος - όταν δεν σε κάνει να τρέχεις, να κλαις, να σπας, να παρακαλάς ή να ψάχνεις το manual του άλλου. Κι αν κάτι μας δίδαξαν αυτά τα τηλεοπτικά ζευγάρια, είναι πως το πάθος χωρίς όρια δεν είναι ρομάντζο· είναι συναγερμός.
Και για να είμαστε δίκαιοι: όλα τα παραπάνω είναι μυθοπλασία. Χαρακτήρες γραμμένοι για να υπηρετήσουν δράση, ένταση, τηλεοπτικό ενδιαφέρον. Οι σειρές δεν φταίνε - έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνουν. Εμείς, όμως, μεγαλώσαμε. Κι όταν μεγαλώνεις, αρχίζεις να βλέπεις ότι αυτές οι «υπερβολικές» σχέσεις δεν είναι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα. Μερικές φορές, δυστυχώς, την αγγίζουν επικίνδυνα.
Γι’ αυτό και ο Άγιος Βαλεντίνος, με τα ροζ φίλτρα και τις καρδούλες, καλό είναι να μας βρίσκει ξύπνιους. Να θυμόμαστε ότι ο έρωτας δεν χρειάζεται σκηνές, δράματα και συναισθηματικά ακροβατικά για να είναι μεγάλος. Χρειάζεται χώρο, σεβασμό, και δύο ανθρώπους που συναντιούνται - όχι δύο χαρακτήρες που συγκρούονται.
Μερικά ζευγάρια δεν χρειάζονται γιορτή.Χρειάζονται… απόσταση.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
