Η εικόνα αυτών που το 1996 έτρεχαν να αγοράσουν το «Πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου», με την εικόνα αυτών που το 2024 χαρίζουν streams στο «Μπρανκαλεόνε» στο Spotify, μπορεί να φαντάζει πολύ διαφορετική, όμως στην πραγματικότητα είναι ακριβώς η ίδια.
Είναι απίστευτο πώς ο Παύλος Παυλίδης έχει σημαδέψει ολόκληρες γενιές και παραμένει στην καρδιά του κόσμου μέχρι και σήμερα.
Με αλλαγές στον ήχο του, με διαφορετικά σχήματα από τα πρώτα χρόνια κιόλας της καριέρας του, με κάποιον μαγικό τρόπο καταφέρνει να κρατήσει τον μουσικό του χαρακτήρα και ένα σταθερό κοινό που τον ακολουθεί πιστά σε ό,τι και να πειραματιστεί.
Για του λόγου το αληθές, λέμε για «γενιές και γενιές» δεδομένου ότι τον Παυλίδη πρώτη φορά τον είδαμε το 1986 -1987 ως κιθαρίστα στα Μωρά στη Φωτιά. Το 1988 αποχώρησε και «ζέσταινε το έδαφος» για τα Ξύλινα Σπαθιά, όπου στήθηκαν το 1992 με το «Ξεσσαλονίκη». Μετά από ιστορικά άλμπουμ, το 2003 έως το 2005 ο καλλιτέχνης δεν κυκλοφόρησε υλικό, μέχρι να επιστρέψει με τους B-Movies, και αργότερα να σολάρει.
GEN X και Baby Boomers
«Ήταν σαν να ήθελε να κατακτήσει τη σκηνή»
«Τον άκουσα πρώτη φορά γύρω στο 1993–1994, όταν ήμουν 16–17 χρονών. Δεν ήταν σε συναυλία αλλά από δίσκο. Μια φίλη μού έβαλε να ακούσω τα Μωρά στη Φωτιά και θυμάμαι ότι δανείστηκα τον δίσκο. Τον άκουγα ξανά και ξανά, μέχρι που πραγματικά τον «έλιωσα». Ξύλινα Σπαθιά άρχισα να ακούω από τότε κai έπειτα.
Αυτό που μου αρέσει στον Παυλίδη είναι η χροιά της φωνής του. Η μελαγχολία του, που έρχεται σε αντίθεση αλλά συνυπάρχει με τη δύναμη και την ελπίδα. Ο εσωτερικός του ρυθμός. Ο τρόπος που ακουμπάει τον στίχο και νιώθει τη μουσική. Το ότι στις συναυλίες του περιλαμβάνει και ενώνεται και με το κοινό αλλά και με τον χώρο που βρισκόμαστε.
Διαβάστε επίσης: Ευρυδίκη: «Τα τραγούδια μας φοράνε ταμπέλα που μάς χαρακτηρίζει σε όλη μας την πορεία»
Δεν τον έχω δει με τα Μωρά στη Φωτιά, πρώτη φορά ήταν στο Ροδον, με τα Ξύλινα Σπαθιά.
Με τα Ξύλινα Σπαθιά θυμάμαι μια εκρηκτική ενέργεια, σαν να ήθελε να κατακτήσει τη σκηνή. Στη σόλο πορεία του νιώθω ότι αυτή η ένταση δεν χάθηκε· μεταμορφώθηκε. Έγινε πιο εσωτερική, πιο ουσιαστική, με μεγαλύτερη σιγουριά και λιγότερη ανάγκη να αποδείξει οτιδήποτε. Είναι σαν να ακούς τον ίδιο άνθρωπο, αλλά σε διαφορετικό στάδιο της ζωής του.
Η συνεργασία του με τους B-Movies είναι αυτή που έχει δουλέψει περισσότερο μέσα μου. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω έναν στίχο, θα ήταν από τον Κηπουρό: ''Θα μπει στον κήπο αυτό, όλο το φως που υπάρχει''.
Αναφορικά με τις συναλυλίες του, η πιο αγαπημένη ήταν στον τόπο μου, , σε φεστιαβάλ,η δυναμική της συναυλίας σε συνάρπαζε.
Αν έπρεπε να βάλω σε κάποιον που δεν τον ήξερε, ένα τραγούδι του, Λευκή Καταιγίδα». Είναι χαρακτηριστικό όλων αυτών - που σε ερμηνεία στίχο και μουσική συνοψίζει όλο το ύφος του Παυλιδη. Αγαπημένη ερμηνεία είναι και στο «Ένας ευαίσθητος ληστής» των Γκάτσου - Χατζιδάκι, που έλεγε σε εμφανίσεις με τους B movies γύρω στο 2010» - Τζούλια
«Με σημάδεψε το ''Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη'' γιατί έτσι είναι ουσιαστικά κάθε στιγμή μας»
«Τον ήξερα ως όνομα από τα Μωρά στη Φωτιά, κι όταν έβγαλε τον δίσκο «Ξασσαλονίκη» με τα Ξύλινα Σπαθιά (νομίζω ήταν ο πρώτος τους), εννοείται πως τον έλιωσα.
Κάθε συναυλία του είναι ξεχωριστή, δημιουργεί εκπληκτική ατμόσφαιρα και το σημαντικότερο είναι πως κάθε φορά είναι ανανεωμένος. Νομίζω πως η μουσική του έχει ταυτότητα και επηρεάζει πολλούς καινούργιους καλλιτέχνες. Τέλος οι στίχοι των τραγουδιών του είναι ποίηση.
Ο στίχος που με έχει σημαδέψει είναι το ''Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη΄΄, γιατί ουσιαστικά έτσι είναι κάθε στιγμή μας, όμορφη ή θλιμμένη, και συντροφεύει τα βιώματα της εφηβικής και ενήλικης ζωής μας.
Θυμάμαι η πρώτη συναυλία που πήγα ήταν στην Θεσσαλονίκη, στον Μύλο το 1994. Είχαμε ανεβεί 4 φίλοι αποκλειστικά για τη συναυλία και μας φιλοξενούσε ένας φίλος. Η συναυλία δεν περιγράφεται, ήταν κάτι το εξωπραγματικό για εμάς και τη θυμόμαστε με πολύ νοσταλγία.
Τώρα ποια συναυλία είναι η αγαπημένη μου….Η πιο δύσκολη ερώτηση, γιατί αγαπημένες μου συναυλίες είναι σχεδόν όλες. Αυτό γιατί κάθε φορά ο Παύλος Παυλίδης βάζει τον πήχη κάθε φορά όλο και πιο ψηλά και τα καταφέρνει. Ξεχωρίζω όμως δύο: Η πρώτη ήταν στο φεστιβάλ Saristra στην Κεφαλονιά μαζί με τον Γιάννη Αγγελάκα και η άλλη στο Φεστιβάλ Πόλης στο πάρκο Ασυρμάτου στο Μπραχάμι (Άγιος Δημήτριος) το 2018, γιατί είχα την τύχη να την οργανώσω ο ίδιος ως αντιδήμαρχος Πολιτισμού της πόλης» - Ντίνος
Millenials
«Όποτε πάω σε συναυλία, είναι σαν να κάνω δώρο στον 13χρονο εαυτό μου»
«Εμένα η εμπειρία μου, με τον Παυλίδη ξεκίνησε από live, όταν ήμουν 13 ετών, στην πρώτη συναυλία ever που πήγα, που ήταν τα Ξύλινα Σπαθιά στο Άλσος Βαρβαρέσου στην Πεύκη, όπου είχα πάει μόνος μου. Με κάποιον μαγικό τρόπο με είχαν αφήσει οι γονείς μου, δεν ξέρω πως το κατάφερα. Και είχα πάει εκεί πέρα, και είχα περάσει απίστευτα, το θυμάμαι. Το συναίσθημα αυτό το κρατάω μέχρι και τώρα, εικοσι πόσα χρόνια μετά. Το τραγούδι που έχω συνδέσει με αυτό το live ήταν το Λιωμένο Παγωτό, πασίγνωστο εννοείται. Από τότε ο Παυλίδης είναι κορυφή για εμένα.
Οπότε ναι, το Λιωμένο Παγωτό ήταν η αφορμή για να ψάξω περισσότερο τη μουσική του, και γενικότερα το άλμπουμ του «Ξεσσαλονίκη». Το θεωρώ κορυφαίο και είναι αυτό που με έκανε να μπω σε αυτή την ροκ και alternative σκηνή και ηλεκτρνική.
Πάντα μου άρεσαν τα Ξύλινα Σπαθιά για τον ηλεκτρονικό τους ήχο. Θεωρώ ότι αν δεν είχαν αυτά τα σινθεσάιζερ, θα ήταν άλλο συγκρότημα, άλλο άκουσμα τελείως. Δεν θα ξεχώριζαν τόσο. Ο ηελκτρονικός ήχος που είχαν - και ακόμα έχει κρατήσει ο Παυλίδης - είναι ξεχωριστός.
Διαβάστε επίσης: «Εδώ γνωριζόμαστε όλοι με τα μικρά μας»: Στη ντίσκο της Επιδαύρου υπάρχει ακόμη κάτι που δεν έχει χαθεί
Πέρα από τα Ξύλινα Σπαθιά, θεωρώ ότι έχει κάνει πολύ αξιόλογη σόλο καριέρα, με τους μουσικούς που τον περικλύουν και με τους B-movies, που συνεργάστηκε πολλά χρόνια και έβγαλε πολλά άλμπουμ. Αλλά μου αρέσει που εξελίχθηκε και δεν έμεινε στάσιμος στο χαρακτήρα της μουσικής του με τα Ξύλινα Σπαθιά. Άλλαξε τον ήχο του και πειραματίστηκε και αυτό είναι κάτι που κάθε καλλιτέχνης οφείλει να κάνει και είναι ωραίο όπως μεγαλώνει και αλλάζει ο ίδιος, να ''μεγαλώνει ΄΄ και να αλλάζει και η μουσική του.
Αν έπρεπε να συστήσω σε κάποιον τον Παυλίδη, θα έβαζα το Radio Lolipop, που είναι πολύ σημαντικό κομμάτι για εμένα. Θα του έβαζα από τα παλιά του, Ρόδες,Ξύλινα Σπαθιά που μου αρέσει πάρα πολύ, και από τα καινούργια θα έβαζα το Παράθυρα.
Η μουσική του Παυλίδη μου προκαλεί νοσταλγία, συγκίνηση, «τηλεμεταφορά στον 13χρονο εαυτό μου», όποτε πάω σε συναυλία του είναι λες και κάνω ένα δώρο στον μικρό εαυτό μου» - Στέφανος.
«Συντροφεύει την εφηβεία μου, ντύνει τις εκδρομές μου»
«Ο Παυλίδης έρχεται στη ζωή μου πίσω στο 1995-96, μέσα από τα Ξύλινα Σπαθιά, όταν στα χέρια μου πέφτουν οι δίσκοι τους Ξεσσαλονίκη και Πέρα από τις πόλεις της ασφάλτου. Κάποια από τα τραγούδια που περιείχαν, όπως Βασιλιάς της Σκόνης, Λιωμένο Παγωτό, Σιωπή, Πουλιά και πολλά πολλά ακόμη, συντροφεύουν όλη την εφηβεία μου και ντύνουν εκδρομές, έρωτες, παρέες... Στιγμές γεμάτες νιάτα.
Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργεί στα live του. Για να είμαι ειλικρινής δεν θυμάμαι την πρώτη συναυλία στην οποία τον άκουσα, θα ξεχωρίσω όμως δύο: το καλοκαίρι του 2016 στην Τεχνόπολη με το δίσκο Μια πυρκαγιά σε ένα σπιρτόκουτο. Μαγική βραδιά με μαγική παρέα. Και τον Ιούλιο του 2019 στα Λιπάσματα στη Δραπετσώνα με τους Β-Movies που στη μαγική παρέα είχε προστεθεί και ο 1μιση μηνών γιος μου.
Στη σόλο του περίοδο νομίζω επανασυστήνει τον εαυτό του μέσα από διαφορετικές εκδοχές - κυρίως όσον αφορά τον ήχο του - χωρίς να φοβάται μην αποχαρακτηριστεί ροκάς.
Ο αγαπημένος μου στίχος είναι: «Χορεύοντας μου 'δειξες μέσα σε πέντε λεπτά τι θα πει πουθενά και πώς χάνεται ο χρόνος. Ότι αν το πιστέψεις στ' αλήθεια η αγάπη μπορεί, ότι αν αφεθείς, σ' οδηγεί ο δρόμος». Είναι συνδεδεμένο με μια αλλαγή στη ζωή μου που με έφερε πιο κοντά στον εαυτό μου και με οδήγησε σε αυτό που ζω σήμερα. Ευτυχώς!
Αν ήταν να βάλω ένα κομμάτι σε κάποιον που δεν ακούει και θα ακούσει πρώτη φορά θα ήταν το Μόχα. Για τη μουσική, το στίχο, την ιστορία, το συναίσθημα» - Ιωάννα
GEN Z
«Νιώθω μελαγχολία με... ευχάριστο τρόπο. Οι Παυλιδικοί θα με καταλάβουν»
«Δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς πότε ο Παυλίδης ήρθε στη ζωή μου. Θυμάμαι να ακούμε Ξύλινα Σπαθιά σπίτι μου, αλλά δεν θυμάμαι ακριβώς πότε τον ερωτεύτηκα. Το τραγούδι που όμως έχει γράψει μέσα μου είναι ο «Κηπουρός». Ειδικά από την ηχογράφηση του live στη Σύρο. Έκοτε ακολούθησαν και άλλοι ''έρωτες'', όπως Μόχα, η mainstream Λευκή Καταιγίδα, ενώ και το πρόσφατο Γκωγκέν που με ανεβάζει κάθε φορά που το ακούω.
Το ''και η ζωή σου σαν ταινία να κυλά'', από το Φωτιά στο Λιμάνι, αν και δεν είχα γεννηθεί όταν βγήκε, έχει γίνει κάπως το μότο μου. Αλλά και το ''έγινα βροχοποιός γιατί τα δάκρυα στερέψανε'', είναι ένας στίχος που κάτι μου κάνει.
Η μουσική του γενικά με ταξιδεύει και με μελαγχολεί αλλά με έναν ευχάριστο τρόπο. Ξέρω ότι σε πρώτη ανάγνωση δεν είναι κατανοητό αυτό που λέω αλλά οι ''Παυλιδικοί'' θα με καταλάβουν.
Η πρώτη μου συναυλία ήταν σε ένα φεστιβάλ σε νησί, αλλά ήμουν μικρή τότε και απλώς περίμενα να πει το Λιωμένο Παγωτό και τον Βασιλιά της Σκόνης... Η αγαπημένη μου όμως, ήταν πρόπερσι σε μια παραλία στη Νέα Μάκρη. Ήταν μια συναυλία σχεδόν παρείστικη, μακριά από το χάος των μεγάλων οργανώσεων.
Αν έπρεπε να βάλω σε κάποιον που δεν γνωρίζει - που δεν νομίζω ότι υπάρχει αυτός ο άνθρωπος - κομμάτι του Παυλίδη,θα ήταν το Ατλαντίς, ως ένα κλασικό τραγούδι της ροκ σκηνής» - Χρύσα
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
