Η νύχτα που οι Metallica πέρασαν από πάνω μας και από μέσα μας

Είναι πιο εύκολο να περπατήσεις στο νερό, παρά να μην είσαι νοσταλγικός αν γράφεις αυτό το κείμενο με πατημένα τα 40. Δεν θα προσπαθήσω καν (να μην είμαι). Αυτό ήταν μάνι μάνι το πρώτο disclaimer. Το δεύτερο είναι η σαφής έλλειψη διάθσης να κρίνω τεχνικά τη συναυλία. 

Θα ήθελε αναίτιο θράσος να σχολιάσω αν ο Χάμετ έπαιξε καλά το σόλο του One, ή αν οι κάπως extended εισαγωγές στα περισσότερα τραγούδια εξυπηρετούσαν πιο πολύ το σόου παρά τη μουσική και ούτω καθεξής. Δεν είμαι μουσικοκριτικός, και ταυτόχρονα αντιπαθώ σφόδρα τους γηγενείς τέτοιους. Εξάλλου, εικάζω πως οι Metallica είναι κάτι υπερβολικά μέινστριμ για τη μεγαλειότητά τους.

Στο μυαλό μου οι Metallica (ή οι Maiden) είναι κάτι σαν τις πυραμίδες, την Ακρόπολη και τον Μάικλ Τζόρνταν. Όχι με όρους τελειότητας ή κλίμακες G.O.A.T. (ποιος έχει ακόμα χρόνο για τέτοιες κουβέντες;) αλλά με όρους μεγέθους. Είναι φαιδρό να το πάμε εκεί, έτσι κι αλλιώς μετά από 40 χρόνια συναυλιών, είναι κομματάκι δύσκολο να βρεθεί κάποιος σε κακή βραδιά. Το παραγόμενο θέαμα και η απόδοση έχουν περάσει σε άλλα επίπεδα.

Metallica: Αυτό που δεν περίμενε κανείς, εκτός από τις Τρύπες

Μεγάλωσα με τις κασέτες τους στο σπίτι και τα βίντεο κλιπ τους στο MTV. Δεν ήταν ποτέ αυτό που λέμε η αγαπημένη μου μπάντα, αλλά ήταν πάντα εκεί ως σημείο αναφοράς. Ακόμα και σήμερα, σε στιγμές έξτρα νευρικότητας, χτυπώντας τα δάχτυλα στο γραφείο (κάτι σαν) την εισαγωγή του Master of Puppets. Οι Metallica έχουν γραφτεί στο dna μου. Το ίδιο και ένα σωρό μπάντες που άκουγα στα μέσα της δεκαετίας του '90. Όπως οι Τρύπες για παράδειγμα, τις οποίες σε μια στιγμή που δυσκολεύεσαι να πιστέψεις ότι συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου, διασκεύασαν οι Χάμετ και Τρουχίγιο φτάνοντας εκεί μέσα από ένα Συρτάκι.

Ο Χέτφιλντ πιο χαρούμενος και ροδαλός από ποτέ, βαρύς από κατασκευής αλλά γλυκύτατος στις κουβέντες προς το κοινό. Ο Ούλριχ να παίζει ντραμς όρθιος τα μισά τραγούδια. Ο ίδιος Ούλριχ που ήμασταν όλοι εκεί (σ.σ. στο Νάπστερ) όταν ξεκινούσε μια από τις μεγαλύτερες μανούρες στην ιστορία της μουσικής βιομηχανίας. Ο Χάμετ, ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες που έπιασαν ποτέ το όργανο, εκεί με το φοβερό του πουκάμισο, ικανός για το τέλειο φιτ σε τζαζ μπάντα, σε ταινία του Άνταμ Σάντλερ και σε οποιαδήποτε ωδείο της οικουμένης ως δάσκαλος θεωρίας. Ο Χάμετ που πριν το «Δεν Χωράς Πουθενά» μας είπε ότι κάθε φορά που πιάνει την κιθάρα, παίζει τον ελληνικό πολιτισμό. Και ο Τρουχίγιο, αυτός ο υπέροχος τύπος που θα βούτηξε στο κοινό ήδη από το δεύτερο τραγούδι της βραδιάς.

Με μια διάχυτη Metallica family διάθεση, η μπάντα κατάφερε στη συναυλία του Σαββάτου στο ΟΑΚΑ κάτι που δεν θα ζητούσε ούτε ο πιο φανατικός της οπαδός. Κατάφερε να μας βάλει στην οικογένεια. «Γεια σας, δεν είμαστε απλά μια μπάντα που αξίζει δισεκατομμύρια δολάρια, παράγει πια κοινωνικό έργο πολλών εκατομμυρίων δολαρίων και ακούγεται στα πέρατα. Είμαστε σχεδόν φίλοι σας».

Στο Unforgiven, θυμήθηκα τα πάρτι της έκτης δημοτικού. Στο Creeping Death της εισαγωγής, ένιωσα σαν να περνάει από πάνω μου μια Φεράρι. Στο Wherever I May Roam, με είδα από ψηλά να σπάσω ένα χειριστήριο του Nintendo 64, στο Nothing Else Matters, το ΟΑΚΑ έμοιαζε να έχει ξεκολλήσει από τη γη και να αιωρείται.

Δίπλα μας νέοι όλων των ηλικιών από 6 έως 76 ετών. Τα μεγάλα παιδιά έφεραν τα μικρά παιδιά τους στη συναυλία. Αυτό σκεφτόμουν βλέποντας τα ουκ λίγα πιτσιρίκια αριστερά και δεξιά. Ότι είμαστε τυχεροί που μεγαλώσαμε με τέτοια μουσικά τοτέμ. Σε μια εποχή με καθόλου ίντερνετ, λιγότερη πληροφορία, βαθύτερο ψάξιμο και πιο αγνή αγάπη γι' αυτό που μας άρεσε. Κανείς έτσι κι αλλιώς τότε δεν είχε ιδέα ότι 30 χρόνια μετά, σε ένα κατάμεστο ολυμπιακό στάδιο, θα μελετάει από μέσα του και θα μακαρίζει αυτήν ακριβώς την τύχη.

ΥΓ. Εκπληκτικό το πανό του ΚΚΕ λίγο πριν βγεις στην Κηφισίας, με μια φλεγόμενη υδρόγειο και τις λέξεις For Whom The Bell Tolls. Μίλησε στην καρδιά μας. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.