Το ερώτημα μου αρχικά προς τον Μπάμπη Μπατμανίδη ήταν «πόσο κάνει τρία τρία;» αλλά στη συνέχεια το κάναμε λίγο πιο προβοκατόρικο. Γιατί κάποιος να δει το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» στην Τεχνόπολη με live παρουσίαση του σάουντρακ;
Η απάντηση του Μπάμπη Μπατμανίδη στην ερώτηση μου, και ενώ η σελίδα του event είχε γεμίσει τη από καταχωρήσεις φανατικών θαυμαστών τόσο της μπάντας όσο και του έργου του Σταύρου Τσιώλη, ήταν κοφτή.
«...για να καταλάβει τα memes»
Λίγα λεπτά μετά ο Μπατμανίδης συμπλήρωσε: «δες την πρώτα την ταινία, κατάλαβε και μετά πες δεν καταλαβαίνω», παραφράζοντας παρόμοια ατάκα του κύριου Πάνου, του χαρακτήρα που υποδύεται ο Γιάννης Ζουγανέλης στην ταινία.
Η ταινία «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» κυκλοφόρησε το 1998, χωρίς να κάνει τεράστια επιτυχία εκείνη την εποχή. Ήταν άλλωστε μια εποχή που η τηλεόραση προέβαλλε σειρές που σήμερα έχουν χαρακτηριστεί θρυλικές, προγράμματα που καθήλωναν στο σπίτι εκατοντάδες χιλιάδες θεατές.
Το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» είναι η ιστορία των τριών μπατζανάκηδων που, στον δρόμο για τη Θάσο, ζουν περιπέτειες ερωτικές και μοιράζονται υπαρξιακές ανησυχίες («Πάνο, σκέφτομαι πως έρχεται το κορίτσι και σου λέει πάμε. Τη βάζεις στο φορτηγό και πάτε;»), μαθαίνουν σοκαριστικές αλήθειες («ψήφισε η μάνα μου Νέα Δημοκρατία;) και ενίοτε ακουμπάνε και το σκοτάδι που παραμονεύει στις διαπροσωπικές σχέσες («οι άνθρωποι δε συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε»).
Σε αυτό το ταξίδι, οι τρεις πρωταγωνιστές, ο Σάκης Μπουλάς, ο Αργύρης Μπακιρτζής και ο Γιάννης Ζουγανέλης παίζουν σαν να γνωρίζονταν μια ολόκληρη ζωή, ενώ ο Τσιώλης σκορπάει ένα μωσαϊκό χαρακτήρων (οι κυρίες με το cd player, η δόκτορ Μαρί, η Κλυταιμνήστρα ΟΥΟΥΟΥΥ) που μοιάζουν βγαλμένοι από όνειρο.
Τελικά, είναι μια παραίσθηση όλο αυτό που βλέπουμε, μια σκοτοδίνη με παρενέργειες ή ένα ταξίδι στην Ελλάδα των 90s, μέσα από χαρακτήρες με γλυκιά, παιδική ψυχή;
Αυτό ακριβώς το ερώτημα απαντούν εδώ και παραπάνω από δέκα χρόνια οι νέοι «Τσιωλικοί», οι σινεφίλ που ανακάλυψαν τον Σταύρο Τσιώλη στην εποχή των ιντερνετικών memes, που «έλιωσαν» την ταινία σε προβολές από το YouTube.
Κοινό χαρακτηριστικό (σχεδόν) όλων; Ήταν παιδιά προσχολικής ή έστω σχολικής (ή και αγέννητοι) όταν πρωτοπροβλήθηκε η ταινία. Το «Ας Περιμένουν οι Γυναίκες» είναι η καλύτερη επιβεβαίωση πως η ιστορική νοσταλγία υπάρχει και είναι δυνατή, πώς ακόμα κι εκείνοι που δεν έζησαν ποτέ τα `90s, σήμερα τα νοσταλγούν. Παράξενο ε;
Δεν υπάρχει καλύτερη εξήγηση για το πόσο πολύ αντέχει και συσπειρώνεται το κίνημα των Τσιωλικών. Ίσως βέβαια, ο ίδιος ο Σταύρος Τσιώλης να τα έχει πει καλύτερα, για όσους νιώθουν ξαφνικά ένα φύσημα στην καρδιά
- Γιατρίνες είναι και καταλάβανε περί τι φύσημα πρόκειται…διότι λέει η μεγάλη μια στιγμή “Θεέ μου, δεν μπορεί να συμβεί και σε εμένα;”
- Tι να της συμβεί;
- Ξέρω ‘γω κάτι να της συμβεί.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
