Από τα νησιά ως την ηπειρωτική Ελλάδα, η ιστορία των θερινών κινηματογράφων της χώρας

Δίπλα στο κύμα, σε ιστορικούς χώρους, κήπους ή ταράτσες στο κέντρο της πόλης, προσφέρουν μια ξεχωριστή απόλαυση και ιδιαίτερη εμπειρία σε όσους επιλέγουν να συνδυάσουν τη φεγγαράδα με κλασικές ασπρόμαυρες εικόνες ή με ταινίες πρώτης προβολής, με τους ήχους του φιλμ να μπερδεύονται με τη μελωδία των τζιτζικιών και των κυμάτων...

Τα θερινά σινεμά στην ελληνική περιφέρεια έχουν γνωρίσει τις δικές τους εποχές δόξας, όταν σε μικρές και μεγάλες πόλεις, νησιώτικους οικισμούς αλλά και ορεινά χωριά στήνονταν αυτοσχέδιες προβολές.

Όπως και στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, πέρασαν την ακμή και την παρακμή τους, έφτασαν σε συρρίκνωση, κινδύνεψαν με εξαφάνιση, αλλά δεν χάθηκαν.

Μετά την προσπάθεια αναγέννησης των τελευταίων χρόνων (συχνά με την ουσιαστική βοήθεια των Δήμων), η ελληνική περιφέρεια έχει να καμαρώσει κάποια από τα ομορφότερα θερινά σινεμά της χώρας -και του κόσμου- που επιμένουν να γράφουν τη δική τους ιστορία. Ας δούμε ορισμένα από τα πιο ιστορικά, αλλά και τα πιο όμορφα.

Ο ιστορικός «Κήπος»  των Χανίων και το νοσταλγικό «Αττικόν» 

Ο παλαιότερος σε λειτουργία θερινός της χώρας, βρίσκεται στα Χανιά, στο Δημοτικό Κήπο Χανίων, από όπου πήρε και το όνομα «Κήπος».

Με έτος ίδρυσης το 1912, ο «Κήπος»  παραμένει ένα ζωντανό μνημείο πολιτισμού στο κέντρο της πόλης, ενώ μπορεί να διεκδικήσει και τον τίτλο του παλαιότερου θερινού του κόσμου. Στο πέρασμα των χρόνων, άλλαξε διαχειριστές, τοποθεσία και ονόματα, αλλά ανήκε πάντα στον Δήμο.

Σήμερα, ο καταπράσινος και γεμάτος μνήμες «Κήπος», πέρα από κινηματογραφικές προβολές, φιλοξενεί κι άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις κι είναι ένα σταθερό σημείο αναφοράς για τους λάτρεις του κινηματογράφου και της τέχνης, προσφέροντας αξέχαστες καλοκαιρινές βραδιές κάτω από τα αστέρια και το πέτρινο ρολόι της πόλης.

Πολύ μεταγενέστερα, αλλά πάντα στα Χανιά, τη δική του ιστορία συνεχίζει από το 1972 και ο κινηματογράφος Αττικόν, ένας καταπράσινος μοσχοβολιστός κήπος, που διατηρεί την αύρα ενός all time classic θερινού, σε συνδυασμό με νέες κυκλοφορίες αλλά και κλασικές ταινίες.

Από το μακρινό ‘30 στη σημερινή εποχή

Ένας από τους παλαιότερους θερινούς κινηματογράφους της χώρας είναι και η «Εξωραϊστική» στον Βόλο, που ιδρύθηκε το 1930 για την τότε αστική κοινωνία της πόλης κι έχει χωρητικότητα 600 θεατών.

Με σεζ λονγκ πια στις πρώτες σειρές, τραπεζάκια και καρέκλες σκηνοθέτη, η «Εξωραϊστική» συνεχίζει να προσφέρει σε κατοίκους κι επισκέπτες κινηματογραφική μαγεία κάτω από τα αστέρια δίπλα στην παραλία του Βόλου.

Στα παλαιότερα θερινά, που ανανεωμένο πια συνεχίζει από το 1937 τη λειτουργία του, είναι και το «Ηλέκτρα» στο Λουτράκι, ένα πανέμορφο σινεμά δίπλα στη θάλασσα, ανάμεσα σε ευκάλυπτους, γιασεμιά και βουκαμβίλιες.

Με μνήμες από τα ‘50s - ‘60s

Στο κέντρο της Ερμούπολης, σε ένα ιστορικό χώρο που δημιουργήθηκε το 1856 για να στεγάσει το Παντοπωλείο και μετατράπηκε σε κινηματογράφο, περίπου έναν αιώνα μετά, το 1950, βρίσκεται το θερινό σινεμά «Παλλάς».

Θεωρείται ένας από τους πιο δημοφιλείς προορισμούς για ντόπιους και επισκέπτες στη Σύρο, που μπορούν να απολαύσουν ταινίες καινούριας κυκλοφορίας μέσα σε ένα πανέμορφο, γεμάτο μνήμες, χώρο.

Για τη δική του μακρά ιστορία, μπορεί να υπερηφανεύεται και ο δημοτικός θερινός κινηματογράφος «Ελληνίς» στο Αγρίνιο, που αγαπήθηκε με πάθος από το ξεκίνημα της λειτουργίας του το 1952, με όλα τα απαραίτητα ενός κλασικού θερινού: χαλίκι, γκαζόζα, πασατέμπο κι όλα τα μεγάλα είδωλα του σινεμά επί της οθόνης.

Ανακαινισμένο, προβάλλει σήμερα και ταινίες πρώτης προβολής, πάντα κοντά στο κέντρο της πόλης.

Από τη δεκαετία του ‘50 ξεκίνησε το ταξίδι του θερινού Cine Ακρογιάλι της Αίγινας, που παραμένει ένα τυπικό θερινό -με ψηφιακό εξοπλισμό πια- στην άκρη της πόλης της Αίγινας, δίπλα στη θάλασσα, περιτριγυρισμένο από λουλούδια, αρώματα από γιασεμί κι αγιόκλημα και νοσταλγική αύρα.

Στην περιοχή του Ρίου, περίπου 9 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας, βρίσκεται το θερινό Σινέ Κάστρο, το τελευταίο θερινό της περιοχής της Πάτρας, που άντεξε στο χρόνο (ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ‘60) κι αν και παρέμεινε για μια περίοδο κλειστό, επανήλθε και συνεχίζει να λειτουργεί, έχοντας πλέον 210 θέσεις, τραπεζάκια και παραδοσιακό κυλικείο.

Τη δεκαετία του ‘60 ξεκίνησε και η ιστορία του Σινέ Τιτάνια στις Σπέτσες, που στάθηκε κλασικό σημείο συνάντησης για τις παρέες της εποχής. Το ιστορικό θερινό ανακαινίστηκε με σεβασμό, εφοδιάστηκε με εξοπλισμό τελευταίας τεχνολογίας, αλλά παράλληλα διατήρησε την παραδοσιακή αισθητική του (πλούσια βλάστηση, καρέκλες σκηνοθέτη και στρογγυλά τραπεζάκια) και τη συρόμενη οροφή – σήμα κατατεθέν του.

Τη δική του ιστορία στις Σπέτσες έχει γράψει και το Cine Μαρίνα, μια όμορφη ταράτσα σε μια γραφική γωνιά, με υπέροχη θέα στη θάλασσα.

Τα θερινά των ‘90s που έγιναν συνήθεια

Σε αγαπημένη συνήθεια των Λαρισαίων έχει εξελιχθεί το θερινό «Σινέ Μύλος – Μπαρμπής Βοζαλής», που λειτουργεί από τη δεκαετία του ‘90 στον Μύλο του Παππά, δημιούργημα του τότε Δήμου Λαρισαίων.

Αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κινηματογραφόφιλους της πόλης, με ποιοτικές επιλογές και ιδιαίτερα δημοφιλές κυλικείο.

Τη δεκαετία του ‘90 ξεκίνησε τη λειτουργία του και το Cine Rex (σήμερα Cine Rex Plus) της Πάρου. Πολύ κοντά στο κέντρο της Παροικιάς, ξεχωρίζει για τις αναπαυτικές πολυθρόνες – μαξιλάρες που προσφέρονται στη μία πλευρά του.

Στην άκρη της πόλης της Ζακύνθου, σε ένα μαγευτικό περιβάλλον ανάμεσα σε φοίνικες δίπλα στο κύμα της πλαζ του ΕΟΤ, βρίσκεται ο θερινός δημοτικός κινηματογράφος «Χρήστος Νέγκας», που συνεχίζει την παράδοση και την αγάπη των κατοίκων του νησιού στις βραδιές με σινεμά δίπλα στη θάλασσα.

Σινεφίλ και κοσμοπολίτικα

Την αίγλη ενός νησιού που συγκαταλέγεται σταθερά στους δημοφιλέστερους του κόσμου, αλλά κι ενός χώρου, που έχει επανειλημμένως ψηφιστεί στη δεκάδα των ομορφότερων του κόσμου, απολαμβάνει το “Σινέ Καμάρι” στη Σαντορίνη.

Ένας εξωτικός καταπράσινος κήπος (που διατίθεται και για μουσικές ή θεατρικές παραστάσεις) προσφέρει στους επισκέπτες ξεχωριστές κινηματογραφικές βραδιές μέσα σε ένα παραδεισένιο περιβάλλον με λουλούδια και δέντρα και με ένα μπαρ που φημίζεται για τα κοκτέιλ του.

Και με δεδομένο ότι οι πελάτες του είναι σε μεγάλο ποσοστό τουρίστες, τουλάχιστον δύο μέρες την εβδομάδα προβάλλει το «Mamma Mia».

Κι εδώ φτάνουμε σε μια ιδιαίτερη περίπτωση, στον θερινό κινηματογράφο «Open Air» ή «Αττικόν», που ξεκίνησε να λειτουργεί ως κλασικό θερινό στο κέντρο της πόλης της Σκιάθου από το 1964.

Από το 2008 προβάλλει κάθε βράδυ το «Mamma Mia» και γίνεται sold out (χρειάζεται κράτηση τουλάχιστον μια βδομάδα πριν) κυρίως από τουρίστες που μετατρέπουν κάθε προβολή σε πάρτι!

Η απάντηση της Μυκόνου έρχεται από το «Cine Manto», το οποίο βρίσκεται στην καρδιά του νησιού, κοντά στους ανεμόμυλους, μέσα σε έναν βοτανικό κήπο, γεμάτο δέντρα, φοίνικες, κάκτους, πολλές γάτες και μια λίμνη με χρυσόψαρα και νούφαρα.

Ο θερινός κινηματογράφος δημιουργήθηκε το 1995 και μέχρι σήμερα προσφέρει στους επισκέπτες επιλεγμένες ταινίες πρώτης προβολής, απολαυστική δροσιά και μια διέξοδο γαλήνης στον κοσμοπολίτικο πυρετό του νησιού.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.