Υπάρχουν οι άνθρωποι που γνωρίζουμε σε πολύ συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μας, όπως η εποχή που πηγαίναμε δημοτικό σχολείο και έπειτα τα χρόνια περνάνε και τους αφήνουμε πίσω και κάποια στιγμή κάτι συμβαίνει και βρισκόμαστε ξανά σε κάποιο κοινό δρόμο, στην ίδια γειτονιά, έστω ανταλλάσουμε αιτήματα φιλίας στο Facebook και ό,τι αφήσαμε πίσω, τέμνεται ξανά.
Και στην περίπτωση του ηθοποιού Γιώργου Χατζηκυριάκου, που είχα αφήσει ως ένα χρόνο μεγαλύτερο συμμαθητή μου στο δημοτικό σχολείο, πολλά έχουν αλλάξει. Ο Γιώργος είναι ένας επαγγελματίας ηθοποιός με ξεχωριστές εμπειρίες από το σινεμά, το θέατρο, την τηλεόραση και όχι μόνο. Πρόσφατα εμφανίστηκε στην ταινία «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν. Ο Γιώργος έγραψε γι' αυτή την εμπειρία στη σελίδα του στα social media και του ζήτησα να μοιραστεί αυτά τα λογια και με το κοινό του Reader. Τον ευχαριστώ!
«Πέρυσι στην Κόρινθο, στα γυρίσματα της περιβόητης Οδύσσειας του Νόλαν. Απαγορεύονταν τα κινητά, απαγορεύονταν και οι φωτογραφίες. Αλλά άμα είσαι πιο λαμόγιο κι από τον ίδιο τον Οδυσσέα (τον μυθικό, όχι τον Στρατιώτη Ράιαν) βρίσκεις τον τρόπο. Πχ χωνεσαι σε μία τουαλέτα και βγάζεις όσες φωτογραφίες θες. Γιατί στην τελική από μια τεράστια παπάτζα... ε χολιγουντιανή υπερπαραγωγή, τι θα σου μείνει πέρα από τις φωτογραφίες; Τίποτα.
Την ταινία εννοείται πως δεν την είδα ακόμα και ούτε και θέλω να τη δω όπως αντίστοιχα το Rings of Power. Το cast δεν μου άρεσε εξαρχής ενώ δεν υπήρξα ποτέ φαν του Νόλαν (ο οποίος θεωρώ κατέστρεψε τον Μπάτμαν με εκείνη την τριλογία) αν και το Ινσέψιον ήταν πραγματικά ταινιάρα.
Είμαι τεράστιος φαν της ελληνικής μυθολογίας και ομολογώ ότι καμία αμερικανική ταινία που έχει καταπιαστεί με αυτά τα θέματα δεν μου αρέσει (κάτι Τροίες, κάτι Τιτανομαχίες κτλ) και τις θεωρώ πεταμένα λεφτά, σαν αυτά που μας έδωσε ο Νόλαν για να κάνουμε τους στρατιώτες του Αγαμέμνονα. Να είναι καλά ο άνθρωπος βεβαίως γιατί εκείνο το τριψήφιο που έλαβα ως αμοιβή βοήθησε να πληρωθεί το ρεύμα και τα κοινόχρηστα, αλλά σαν "ρόλος" δεν έκανε κάνεις μας τίποτα το ουσιώδες σε εκείνη τη σκηνή.
Εύχομαι κάποτε τα εκατομμύρια που ξοδεύονται για να γυριστεί μια επική ταινία (μυθική ή ιστορική) να ξοδευτούν για να γυριστεί κάτι πραγματικά καλό, κάτι συλλογικό, κάτι για την παγκόσμια πολιτισμική μνήμη και όχι για τον ναρκισσισμό του κάθε καλλιτέχνη. Αλλιώς ας τα κάνει όλα τα ΑΙ που δεν κοστίζει και τίποτα όπως άλλωστε εμείς (οι μικρότεροι καλλιτέχνες) και οι γνώμες μας.
Εύχομαι επίσης να μη χρειάζεται να γραφομαστε στις Μυστικές Υπηρεσίες για να συμμετάσχουμε σε τέτοιες παραγωγές έστω και σαν κομπάρσοι, πόσο μάλλον για ρόλοι (αν και εκ πείρας το λέω, πιο εύκολα παίζεις σε ταινία του εξωτερικού πάρα σε ελληνικό σήριαλ).
Και τέλος εύχομαι αυτή εδώ η μικρή σκατόχωρα που δεν είναι άξια να φτιάξει μια σωστή ταινία για τα 200 χρονια της Ελληνικής Επανάστασης, μια μέρα να καταφέρει να γυρίσει μια ταινία της προκοπής βασισμένη στην ατέλειωτη μυθολογία της, τα ομηρικά έπη και την Ιστορία της.
Αυτά από τη δική μου Οδύσσεια
ΥΓ : γελάω αφάνταστα με όλους αυτούς που λένε ότι η ταινία του Νόλαν βοηθάει τον κόσμο να διαβασει Όμηρο. Όσο βοήθησε και το Game of Thrones να διαβάσει ο κόσμος λογοτεχνία του φανταστικού. Ούτε τα ίδια τα βιβλία του Μάρτιν δεν διάβασαν»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
