Τώρα, αν είχαμε χιούμορ, θα έπρεπε να βάλουμε τη φωτογραφία του Γιάννη Μπέζου από το γνωστό meme, να αναρωτιέται «από πότε είναι αυτή η εφημερίδα;».
Η αλήθεια είναι πως, όπως φαίνεται, δεν κάνει κύκλους μόνο η ζωή. Κάνει και η πολιτική. Και κάποιες φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα.
Ο τίτλος, άλλωστε, θα μπορούσε να είναι και ένας τίτλος όχι ενός αφιερώματος τύπου Σαν Σήμερα αλλά ενός ρεπορτάζ από... σήμερα!
Ο Αντώνης Σαμαράς τα «έσπασε» με τον Μητσοτάκη, έφυγε από τη Νέα Δημοκρατία και έφτιαξε δικό του κόμμα. Πού υπάρχουν διαφορές και πόσες είναι αυτές; Οι βασικές είναι τρεις.
Αρχικά στο ότι ο Σαμάρας τότε τα είχε «σπάσει» με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ενώ τώρα τα «έσπασε» με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Τότε είχε προκαλέσει την πτώση της κυβέρνησης Μητσοτάκη ενώ τώρα όχι. Τότε το νέα κόμμα λεγόταν Πολιτική Άνοιξη ενώ τώρα δεν ξέρουμε ποια θα είναι η ονομασία. Αν τελικά ο πρώην πρωθυπουργός προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος.
Από το το «βρόμικο 89» στην κυβέρνηση Μητσοτάκη
«Τα πρωτοφανή γεγονότα που σημειώνονται τον τελευταίο καιρό στον τόπο μας δημιουργούν την εντύπωση ότι η Ελλάς μετεβλήθη σε απέραντο φρενοκομείο», είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής στις 11 Ιανουαρίου 1989, προκειμένου να περιγράψει όλα αυτά τα απίστευτα που συνέβαιναν στην πολιτική ζωή της Ελλάδας με το σκάνδαλο Κοσκωτά.
Στις 18 Ιουνίου 1989 μέσα σε πολύ βαρύ κλίμα για το κυβερνών ΠΑΣΟΚ η χώρα οδηγείται στις εκλογές τις οποίες κερδίζει η Νέα Δημοκρατία η οποία, ωστόσο, εξαιτίας του εκλογικού συστήματος δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση. Και τότε γίνεται το πρώτο «μπαμ». Νέα Δημοκρατία και Συνασπισμός, δηλαδή οι Κωνσταντίνος Μητσοτάκης από τη μια πλευρά και Λεωνίδας Κύρκος – Χαρίλαος Φλωράκης από την άλλη, αποφασίζουν να φτιάξουν μια νεοφιλελευθεροκομμουνιστική (!) κυβέρνηση που προκάλεσε συζητήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο.
Η συγκεκριμένη κυβέρνηση είχε σαν στόχο την «Κάθαρση», δηλαδή την παραπομπή σε δίκη όλων των εμπλεκόμενων στο σκάνδαλο Κοσκωτά και την προετοιμασία του εδάφους, ώστε, η χώρα σε εύλογο χρονικό διάστημα να οδηγηθεί σε εκλογές.
Ακριβώς ένα μήνα μετά (στις 18 Ιουλίου) η Βουλή αποφασίζει την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου και πέντε ακόμα υπουργών του ΠΑΣΟΚ, σε προανακριτική.
Αφού ολοκλήρωσε το έργο της η, υπό τον πρώην στρατιωτικό και πολιτικό φίλο του Καραμανλή, Τζανή Τζαννετάκη, νεοφιλελευθεροκομμουνιστική κυβέρνηση παραιτείται στις 7 Οκτωβρίου 1989 και άμεσα προκηρύσσει εκλογές.
Με το πολιτικό κλίμα να παραμένει ιδιαίτερα τεταμένο η χώρα οδηγείται στις κάλπες την Κυριακή 5 Νοεμβρίου 1989. Αν και η ΝΔ αύξησε το ποσοστό της σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές, ούτε αυτή τη φορά κατάφερε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Στις 23 Νοεμβρίου 1989, σχηματίζεται κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – Συνασπισμού υπό τον 85χρονο οικονομολόγο Ξενοφώντα Ζολώτα. Είναι η ημέρα που η φράση του Κωνσταντίνου Καραμανλή περί «απέραντου φρενοκομείου» φαίνεται εξαιρετικά λίγη για να περιγράψει το πως η Νέα Δημοκρατία της «κάθαρσης» έκανε κυβέρνηση με τους «κλέφτες» του ΠΑΣΟΚ και τους κομμουνιστές του ΣΥΝ! Υπουργός Εξωτερικών εκείνης της κυβέρνησης ήταν ο Αντώνης Σαμαράς. Ο μικρότερος σε ηλικία ΥΠΕΞ που είχε μέχρι εκείνη την εποχή η χώρα.
Το υβρίδιο αυτό προφανώς και δεν είχε πολλές ελπίδες να μακροημερεύσει. Οι κάλπες στήθηκαν στις 8 Απριλίου 1990 όπου και πάλι αναδείχθηκε πρώτο κόμμα η ΝΔ αλλά και πάλι χωρίς αυτοδυναμία. Αυτή τη φορά, ωστόσο, στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ προσχώρησε ο βουλευτής της ΔΗΑΝΑ (του μετέπειτα προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Στεφανόπουλου) Θεόδωρος Κατσίκης, ενώ αργότερα το εκλογοδικείο έδωσε στη ΝΔ μια ακόμα έδρα (τη δεύτερη της Κέρκυρας) που κατά λάθος είχε δοθεί στο ΠΑΣΟΚ και έτσι με 152 βουλευτές η Ελλάδα απέκτησε κυβέρνηση.
Υπουργός Εξωτερικών εκείνης της κυβέρνησης ήταν (και πάλι) ο Αντώνης Σαμαράς. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1991 η σημερινή Βόρεια Μακεδονία ανακήρυξε την ανεξαρτησία της από την τότε Γιουγκοσλαβία και χρησιμοποίησε το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας» κάτι που όπως είναι φυσικό προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις στην Ελλάδα.
Ο Σαμαράς ήδη από το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς έχει στείλει στους ομολόγους του της ΕΕ, το περίφημο «Memorandum on Yugoslav Macedonia», ζητώντας να μην αναγνωριστεί κράτος με αυτό το όνομα.
Από το «Μακεδονικό» στην Πολιτική Άνοιξη και πίσω στη ΝΔ
Το φθινόπωρο αρχίζει και γίνεται ξεκάθαρο πως ανάμεσα στην γραμμή που ακολουθεί ο Μητσοτάκης και σε εκείνη που ακολουθεί ο Σαμαράς υπάρχει τεράστια διαφορά. Και αυτό μπορεί να είναι ανεκτό για πολιτικούς αντιπάλους αλλά για έναν πρωθυπουργό και έναν εκ των κορυφαίων υπουργών του... μάλλον δεν είναι και το καλύτερο.
Ο Αντώνης Σαμαράς επιλέγει από την πρώτη στιγμή της σκληρή γραμμή. Καμία χρήση της λέξης «Μακεδονία», καμία σύνθετη ονομασία, ούτε καν προσωρινή αποδοχή. Δηλώσεις όπως «Δεν μπορεί να υπάρξει κράτος που να ονομάζεται Μακεδονία» είναι στο καθημερινό «μενού» του Σαμαρά.
Προφανώς αυτό προκαλεί (τουλάχιστον) αμηχανία στο Μέγαρο Μαξίμου αφού ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ακολουθούσε μία πιο «light» γραμμή όπου θεωρούσε ότι ο αλυτρωτισμός είναι το πρόβλημα και όχι αποκλειστικά η ονομασία.
Τους δύο πρώτους μήνες του 1992 το θέμα έλαβε στο εσωτερικό της χώρας ανεξέλεγκτες διαστάσεις με την κόντρα ανάμεσα σε Μητσοτάκη και Σαμαρά να είναι, πλέον, ανοιχτή.
Ο Σαμαράς έχοντας «καβαλήσει το άλογο» των μεγάλων κινητοποιήσεων εμφανιζόταν ως ο εκφραστής της σκληρής γραμμής. Ο Μητσοτάκης θα πει εκείνη την εποχή πως όσα λέει ο Σαμαράς δεν έχουν βάση λογικής.
Στις 13 Απριλίου 1992 στο Συμβούλιο των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποφασίστηκε η «εθνική κόκκινη γραμμή». Μετά το τέλος της σύσκεψης ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε την αποπομπή Σαμαρά από την κυβέρνηση λέγοντας πως την εξωτερική πολιτική της χώρας την ασκεί ο πρωθυπουργός και ο Σαμαράς απάντησε πως «δεν παραιτήθηκα από τις αρχές μου».
Από εκείνο το σημείο και έπειτα οι επιθέσεις του Αντώνη Σαμαρά στον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη είναι καθημερινές και ολοένα και πιο σκληρές. Τον Φεβρουάριο του 1993, ο τότε πρωθυπουργός είχε δηλώσει ότι «πρόκειται για μια υπόθεση που σε δέκα χρόνια θα έχουμε ξεχάσει», μία φράση που θα τον ακολουθούσε για το υπόλοιπο της ζωής του και την οποία ο Σαμαράς έκανε «σημαία».
Κάπως έτσι φτάσαμε στις 30 Ιουνίου 1993. Μία ημέρα σαν σήμερα, ο Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωσε την ίδρυση της Πολιτικής Άνοιξης, με τον Οδυσσέα Ελύτη, να θεωρείται ο εμπνευστής του ονόματος!
Το κόμμα χαρακτηρίστηκε «προσωποπαγές και μονοθεματικό», διότι ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με τις εξελίξεις της εποχής σε σχέση με το Μακεδονικό. «Δεν θα επιστρέψω στη Νέα Δημοκρατία και αν ακόμη αλλάξουν οι πολιτικές συνθήκες, έστω και αν με καλέσουν για να γίνω αρχηγός της», είχε δηλώσει ο Αντώνης Σαμαράς στις 4 Ιουλίου του 1993 σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στην εφημερίδα «Καθημερινή».
Τον Σεπτέμβριο του 1993 οι βουλευτές της ΝΔ Στέφανος Στεφανόπουλος και Γιώργος Συμπιλίδης προσχώρησαν στο κόμμα του Σαμαρά διατηρώντας τις έδρες τους. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε τη δεδηλωμένη και η χώρα οδηγήθηκε σε εκλογές. Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου κέρδισε και ο Σαμαράς - που έκοψε ψήφους από τη ΝΔ - στιγματίστηκε ως «προδότης».
Η Πολιτική Άνοιξη απέσπασε 4,9% στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993 και δέκα έδρες. Το 1996, όμως, κέρδισε 2,9% και δεν μπήκε στη Βουλή.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 αλλά και του 2004 ο Αντώνης Σαμαράς δεν πολιτεύθηκε. Στις δεύτερες, όμως, υποστήριξε ανοιχτά τον Κώστα Καραμανλή δίνοντας, μάλιστα, το «παρών» στην προεκλογική συγκέντρωση του κόμματος στην Καλαμάτα.
Ο Αντώνης Σαμαράς ανέστειλε τη λειτουργία της Πολιτικής Άνοιξης, δύο μήνες μετά τις εκλογές του 2000, κίνηση που του άνοιξε τον δρόμο για να περιληφθεί στη λίστα της ΝΔ για τις ευρωεκλογές του Ιουνίου του 2004.
Η επίσημη επιστροφή του Αντώνη Σαμαρά έγινε πριν τις εκλογές της 7ης Μαρτίου 2004 και τον Νοέμβριο του 2009 εκλέχθηκε αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας συντρίβοντας την Ντόρα Μπακογιάνη για να αποδειχθεί για ακόμα μια φορά πως «μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην πεις». Ειδικά στην πολιτική.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
