Στις αρχές των 90s μια κοπέλα που ζει την πιο ανέμελη δεκαετία της ζωής της ακούει για πρώτη φορά τον Γιώργο Μαζωνάκη μέσα από την τηλεόραση και τη χρυσή εποχή των βίντεο κλιπ. Δέκα χρόνια αργότερα, ένα αγόρι που μόλις ανεβαίνει το τελευταίο σκαλί της εφηβείας του διασκεδάζει χορεύοντας Μαζωνάκη σε μια από τις πρώτες του εξόδους στην παραλιακή. Λίγο πριν τη χρονιά της πανδημίας, μια φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη παίρνει μια ακόμη μεγάλη απόφαση για τη ζωή της ακούγοντας ξανά Μαζωνάκη, όπως είχε μάθει να κάνει, ήδη από όταν βρισκόταν στο παιδικό της δωμάτιο.
Είναι κάποιες ειδήσεις που μπορούν να ενώσουν εκατομμύρια διαφορετικούς ανθρώπους σε ένα μόνο συναίσθημα, και η είδηση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη (εξακολουθεί) να είναι μία από αυτές. Σαν όλοι αυτοί, να βρέθηκαν κάποτε σε έναν τεράστιο χώρο, άκουσαν και διασκέδασαν συλλογικά με τα τραγούδια του, έστησαν ένα μεγάλο πάρτι με αφορμή αυτόν, και τώρα, καιρό μετά, θρηνούν, γιατί ήταν ο λόγος για όσα ένιωσαν και έζησαν παρέα.
Πολλά έχουμε διαβάσει τα τελευταία εικοσιτετράωρα για εκείνο το παιδί από τη Νίκαια που όσα ονειρευόταν από μικρός, τα είδε να περνάνε και να γίνονται ακόμη πιο μεγάλα, ακριβώς μπροστά τα μάτια του. Τραγούδια, επιτυχίες, συνεργασίες. Μεγάλωνε και αυτός και ρουφούσε τη ζωή, αποτυπώνοντας τη στα όσα τραγουδούσε. Και κάπου εκεί, κέρδισε αβίαστα, κάτι που με πολύ κόπο άλλοι προσπαθούν.
Έγινε ο «Μαζω» που ακούμε όλοι, όχι που ακριβώς ταιριάζει σε όλους, αλλά ακόμη καλύτερα, που στον κάθε ένα ξεχωριστά, ξεκλειδώνει ένα μέρος της ψυχής, που δεν ήξερε ότι είχε.
Τρεις γενιές ακούν, διασκεδάζουν, συνδέονται με τον δικό τους τρόπο με τον Γιώργο Μαζωνάκη και μιλούν στο Reader για όσα τους ενώνουν μαζί του:
«Μας ταρακούνησε ο θάνατος του και, ειδικά εμάς, που έχουμε συνδέσει τα πιο ανέμελα μας χρόνια με τα κομμάτια του»
«Ένα από τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη που είμαι περισσότερο συνδεδεμένη είναι το "Με τα μάτια να το λες" (1994) και τώρα που το ακούω ξανά μέσα από τα ρεπορτάζ και τα αφιερώματα για την είδηση του θανάτου με πάει πολλά χρόνια πίσω... Ήταν από τις πρώτες του επιτυχίες, τότε είχε αρχίσει να γίνεται γνωστός. Τον έμαθα κυρίως από την τηλεόραση, ήταν η χρυσή εποχή των βίντεο κλιπ, έτσι μαθαίναμε απ' έξω το κάθε τραγούδι. Χορεύαμε με τα τραγούδια του μόνες μας στα δωμάτια μας, στα πάρτι, στα κλαμπ της παραλιακής... Έτσι τον έχω ακόμη σαν εικόνα, όπως ήταν τότε. Νέο, με το πιο μακρύ μαλλί που είχε εκεί στα 90s. Ήταν μια φωνή ξεχωριστή, που αν την άκουγες ξανά, ήξερες ότι είναι του Μαζωνάκη. Ήταν από τους καλλιτέχνες που σε κέρδιζαν ό,τι μουσική κι αν άκουγες, με το ιδιαίτερο στυλ και τη φωνή του. Μας ταρακούνησε ο θάνατος του και, ειδικά εμάς, που έχουμε συνδέσει τα πιο ανέμελα μας χρόνια με τα κομμάτια του, ήταν σαν να κάτι να αρχίζει να σβήνει, σαν να πήρε μαζί του και ένα μέρος της νιότης μας».
Άννα, 54 ετών
«Πηγαίναμε στον Μαζώ, στον οποίο ένα πράγμα μου άρεσε, ότι ποτέ δεν μου θύμισε κανέναν άλλον»
«Όταν την Τετάρτη το απόγευμα μου έστειλαν «τα’μαθες; Πέθανε ο Μαζωνάκης», η πρώτη μου αντίδραση ήταν «Τι;» και μετά σκέφτηκα: «Μπα, αποκλείεται, δεν διάβασες καλά». Η πραγματικότητα μας προσγείωσε όλους απότομα και ειδικά σε όσους τον έχουμε ζήσει σε όλη του τη διαδρομή από πρωτοεμφανιζόμενο μέχρι σήμερα μοιάζει ακόμα πιο απίθανο να το πιστέψεις. Τα τραγούδια του που μου έρχονται πρώτα στο μυαλό είναι «Ζηλεύω», «Τι σου έχω Κάνει», «Τέσσερις», «Απόψε Θα σ’ονειρευτώ», ίσως επειδή η κυκλοφορία τους συνέπεσε με τα φοιτητικά μου χρόνια που με την παρέα μου είχαμε πάρει στη σειρά όλα τα μπουζούκια όταν δούλευαν 5μερα. Φυσικά, πηγαίναμε και στον «Μαζώ» στον οποίο ένα πράγμα που μου άρεσε ήταν ότι ποτέ δεν μου θύμισε κανέναν άλλο, είχε τελείως δικό του στυλ. Αυτή, άλλωστε, δεν είναι και η μεγάλη επιτυχία για έναν καλλιτέχνη;
Νικόλας, 42 ετών
«Κάθε φορά που με πιάνω να αναρωτιέμαι "άξιζε τελικά αυτό που έκανα;", υπάρχει κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου ο Μαζώ να τραγουδάει "ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου"»
«Έχω συνδέσει τον Μαζωνάκη σχεδόν με όλα τα πάρτι της παιδικής μας ηλικίας, χαρακτηριστικά με την ανάμνηση κάποιου να φοράει γούνα και γυαλιά όταν έπεφτε το «Gucci Φόρεμα». Ακόμη και στην ενήλικη ζωή μας, όπου δεν λείπει ποτέ από καμία αξιοπρεπή playlist «τρασοπάρτου». Η αλήθεια όμως είναι ότι, όσο μεγάλωνα και σταδιακά διαμόρφωνα τον χαρακτήρα μου, το «Ανήκω σε μένα» κατέληξε να είναι ο «οδηγός» μου σε κάθε μεγάλη και (ίσως λίγο αντισυμβατική) επιλογή που έκανα. Κάθε φορά που με πιάνω να αναρωτιέμαι «άξιζε τελικά αυτό που έκανα», υπάρχει κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου ο Μαζώ να τραγουδάει «ανήκω σε μένα και στα όνειρά μου». Και νομίζω ότι αυτή η απίθανη ετερογένεια του ρεπερτορίου του αποτυπώνει και το γιατί αγαπήθηκε από τόσες γενιές, μέχρι και τη δική μας. Γιατί ενσάρκωνε -τουλάχιστον στα μάτια μου- την γνήσια, αυθεντική λαϊκότητα μέσα από μια εντελώς δική του, εκκεντρική, σχεδόν camp αισθητική».
Μαρία, 27 ετών
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
