Μενού

«Έζησα από κοντά τον καύσωνα στις Βρυξέλλες και έμοιαζε με επεισόδιο Black Mirror»

brussels
Shutterstock
  • Α-
  • Α+

Όταν ανέφερα στον διευθυντή του Reader.gr, Ηλία Αναστασιάδη, ότι επρόκειτο να ταξιδέψω γι' ακόμη μια φορά στις Βρυξέλλες, τέταρτη ή πέμπτη τα τελευταία δύο χρόνια, μου απάντησε πως ζήλευε, για τη δροσιά και για τις βόλτες που υπόσχεται η πρωτεύουσα του Βελγίου και οι περισσότερες πόλεις της Κεντρικής και Βόρειας Ευρώπης. Μέσα μου κι εγώ ανυπομονούσα γι' αυτές τις βόλτες, σαν να είναι η προσωπική μου απείθεια στο ξεκίνημα ενός ακόμα μεταμοντέρνου ελληνικού καλοκαιριού με σύστηματα κρατήσεων στις ξαπλώστρες των παραλιών και μπιτσόμπαρα με άπερολ και κλαμπ σάντουιτς ως το τελευταίο αρμυρίκι, για να ικανοποιήσουν τα σμήνη των τουριστών.

Καθώς είχαμε ήδη πετάξει για τις Βρυξέλλες,  η ειδησεογραφία μου θύμισε εκείνο το στίχο των Active Member, «μα η τύχη μ' έχει άχτι», καθώς έλεγε τα εξής:

Η Δυτική και η Κεντρική Ευρώπη βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν σφοδρό καύσωνα, ο οποίος προκαλείται από ένα επίμονο ατμοσφαιρικό σύστημα υψηλής πίεσης, γνωστό ως «Ωμέγα Εμποδιστής» (Omega block). Πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Γαλλίας, της Ισπανίας, της Ιταλίας, της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελβετίας, του Λουξεμβούργου και του Βελγίου, κατέγραψαν εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες, γεγονός που προκάλεσε εκτεταμένες προειδοποιήσεις για ακραία ζέστη και σημαντικά προβλήματα στις μετακινήσεις και τις υποδομές.

Στο Βέλγιο με καύσωνα: Μόνο οι καλοί πεθαίνουν νέοι

Το παραπάνω στιχάκι το τραγούδησε κάποτε ο Μπίλι Τζόελ και ο χαρωπός του σκοπός αντηχούσε στις σκέψεις μου καθώς περπατούσαμε με την σύντροφο μου και το παίδι μας σε μια πόλη που προσπαθούσε να προσαρμοστεί σ' αυτόν τον παράξενο εισβολέα, στη ζέστη. Δεν είχε πάνω από 29-30 βαθμούς το πρωί της Κυριακής 21 Ιουνίου, όμως η αίσθηση ήταν τουλάχιστον 39-40.

Το ταξί που μας είχε φέρει στην πόλη δεν είχε κλιματισμό, το ίδιο και το τρένο που πήγαινε από το αεροδρόμιο στο κέντρο της πόλης. Μια πόλη πυκνοκατοικημένη, γεμάτη μουσεία, επιβλητικά δημόσια κτίρια και εγκαταστάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πλατείες και χώρους κοινής ωφέλειας με ζηλευτική αρχιτεκτονική, ρουφούσε άπληστά τις ακτίνες του ήλιου και δεν την αποδέσμευε πουθενά. Τη Δευτέρα, η θερμοκρασία σκαρφάλωσε στους 30-31 και ήδη η ατμόσφαιρα είχε γίνει απονικτική. Την Τρίτη, ακόμα χειρότερα.

Στα τοπικά μεσα διάβαζες εφιαλτικά πράγματα: Την Τρίτη 23 Ιουνίου, η θερμοκρασία εδάφους σε κεντρικά σημεία της πόλης άγγιζε τους 47 βαθμούς, ενώ μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά, στο Σωνιακό Δρυμό (νότιες Βρυξέλλες), η αντίστοιχη θερμοκρασία ήταν μόλις 24,5 βαθμοί Κελσίου. Μπίλι Τζόελ με ακούς ή έχω παραισθήσεις;

Τρόποι επιβίωσης

Το αγαπημένο μας καφέ, εσωτερικά είχε προνοήσει και είχε τοποθετήσει έναν ανεμιστήρα, μικρό, από αυτούς που βάζουμε στα εξοχικά μας στη Ραφήνα και στη Νέα Μάκρη, όταν πιάνει 40άρι και η μόνη ανάσα δροσιάς είναι η γκρίνια της Χαρούλας Πεπονάκη από τις επαναλήψεις του «Ρετιρέ». Για κακή μας τύχη δεν καταφέραμε να βρούμε τραπέζι κοντά στον ανεμιστήρα και η υπόλοιπη έκταση του καφέ θύμιζε σάουνα. Το σκηνικό ήταν όμοιο και σε πολλά κεντρικά κατάστηματα της πόλης, με εξαίρεση γνωστό σούπερμαρκετ, που μας χάρισε μια εξαιρετική δροσια, πλάι σε βαζάκια με ντοματίνια με εξαιρετικό product design και αμέτρητες ποικιλίες βάφλας και ανάμεσα σε τουρίστες που ξεκίνησαν με χαρά για το Atomium και κατέληξαν μισό βήμα πριν την αφυδάτωση.

Βρήκαμε καταφύγιο πραγματικής δροσιάς μόνο στο Μουσείο Οργάνων των Βρυξελλών (να πάτε, για να θαυμάσετε αμέτρητους προγόνους των σημερινών συνθεσάϊζερ, με σήματα μόρς και σωλήνες με περίτεχνα κεντήματα) και στον κήπο Jardin Hospice, μια πράσινη νησίδα μέσα σε ένα υπέροχο Art Nouveau κτίριο (συνήθως διοργανώνει φοιτητικές εκδηλώσεις)  με μια γιγαντοθόνη και περίπτερα junk food που πρόβαλλε αγώνες της Αργεντινής στο Μουντιάλ. Η  προφορά του Λιονέλ Μέσι ως «Μεσί» σε άψογα γαλλικά, ήταν μια κάποια νότα καλοκαιρινής ανεμελιάς.

Πώς αντέχουν οι ντόπιοι;

brussels
Moυσείο Οργάνων Βρυξελλών (με κλιματισμό να δουλεύει διαρκώς) και ο αγαπημένος μου τοίχος στην πόλη. αδυναμίες είναι αυτές!

Η Ανούκ είναι έφηβη, μένει κοντά μας με την μητέρα της. Μου λέει ότι δεν έχουν ξαναβιώσει κάτι τέτοιο, είναι πρωτόγνωρο φαινόμενο γι' αυτούς ο καύσωνας. Όμως, παρά το γεγονός ότι έχουν τη δυνατότητα προσωρινής διαμονής σε δασική περιοχή όπου η μητέρα της ασχολείται με την ιππασία (όπως πολλοί Βέλγοι), δεν επιλέγει να φύγει εκτός, προτιμά να μείνει και να αντιμετωπίσει τη ζέστη.

Το ίδιο και ο Μαρσέλ, ο αδελφός της, που οργώνει κεντρικά σημεία της πόλης με το ποδήλατο του, από και προς το σπίτι της κοπέλας του. Η μητέρα τους, η Μερέλ, μας προτείνει να μοιραστούμε τον ανεμιστήρα της για να αντιμετωπίσουμε τις δύσκολες μέρες. Κι εκείνη φαίνεται εξουθενωμένη από τη ζέστη, όμως δεν θέλει επ'ουδενί λόγο αυτή να παρεμποδίσει την δύσκολη καθημερινότητα της, ως φωτογράφος μόδας. Μια μέρα αργότερα, θα μας ζητήσει ευγενικά να μοιραστούμε τον ανεμιστήρα (!) και ύστερα θα τρέξουμε σε καταστήματα ηλεκτρονικών ειδών για να βρούμε ανεμιστήρα και θα βρούμε μόλις έναν (1) διαθέσιμο, σε ακτίνα 40 χιλιομέτρων. 

Βγαίνουμε μια ακόμα βόλτα μαζί με την κόρη μας, στις 10 το πρωί της Τετάρτης, ακόμα δεν έχει ξεκινήσει η ζέστη. Μια κυρία, φαίνεται στα δεύτερα «-ηντα» μας χαιρετά και χαμογελάει στην μικρή.  Μου μιλαέι αυθόρμητα "pour le chaleur" (για την ζέστη), καταλάβαίνει το σάστησμα μου και το γυρίζει στα αγγλικά, εξηγώντας μου πως δεν θυμάται ποτέ ξανά τέτοια ζέστη και φοβάται για τα παιδιά της και με προτρέπει να πάμε γρήγορα σπίτι. Είναι μια από τις λίγες Βελγίδες που σπάνε την μάλλον ψυχρή συμπεριφορά που συναντάει κανείς στην τοπική κοινωνία και το χαμόγελο της μαζί με τα λόγια της μου φέρνουν χαρά και τρόμο μαζί. 

Λίγο αργότερα συναντάω τον Τάσο, που δουλεύει σε καφέ, κοντά στο σπίτι μας. Ζει στις Βρυξέλλες αρκετά χρόνια και ανήκει κι εκείνος στην σιωπηρή πλειοψηφία των ντόπιων που συνεχίζουν να δουλεύουν σε συνθήκες τρομακτικής ζέστης σαν να μην τρέχει τίποτα. Το μαγαζί του προσφέρει και φρέντο καπουτσίνο, μια νότα μοντέρνου ελληνικού lifestyle στο brutal-neogothic σκηνικό της πόλης.

Τον ρωτάω πως την παλεύει με τη ζέστη και μου λέει γελώντας πως «ούτε στην Ελλάδα τέτοια κάψα» και συνεχίζει να σερβίρει αλμυρές τάρτες και ζεστούς cafe au lait  σε Βέλγους που βιάζονταν να πάνε στο γραφείο. Επικοινωνούμε με φίλους απ΄την Αμβέρσα που έχουν επίσης μωρό και μας περιγράφουν ένα σκηνικό που θυμίζει όσα ζούσε όλος ο πλανήτης τη διετία 2020-21: όλη μέρα μέσα στο σπίτι και βόλτα γύρω-γύρω το τετράγωνο. Ακυρώνουμε άδοξα τη συνάντηση μας.

Ο Μαύρος Καθρέφτης

Το μεσημερι πέφτει ένα παράξενο σιωπητήριο στην πόλη. Μόνο η Poissonairie της γειτονιάς (ένα κράμα wine bar και σελφ σέρβις ψαροταβέρνας, απορώ πως δεν έχει έρθει στην Ελλάδα) είναι ανοικτή και γεμάτη κόσμο, μαζί και τα μαγαζιά με βάφλες και πατάτες τηγανητές, αυτές που τηγανίζονται σε ζωικό λίπος και το κάθε χωνάκι μυρίζει Κυριακή του Πάσχα μετά το σούβλισμα του αρνιού. Μέσα στο σπίτι μας υπάρχει τρομακτική ζέστη, ακόμα και η αυλή με τη λιγοστή της πρασινάδα δεν σώζει καθόλου την κατάσταση. Μια πόλη που αγαπούσαμε να βολτάρουμε, μια πόλη σαν κινηματογραφικό σκηνικό, τώρα θύμιζε τα νοσηρά όνειρα του Τσάρλι Μπρούκερ, που οπτικοποιήθηκαν με τη σειρά "Black Mirror".

Εκτός των Βρυξελλών, οι άνθρωποι δεν χάνουν την ευρηματικότητα τους. Ο Δήμος της Γάνδης προτείνει «βρέιτε ένα δέντρο, εξασφαλίστε στην καλύτερη δροσιά». Στο Μέχελεν λένε για τις εκκλησίες, πως εκεί οι πιστοί νιώθουν σαν σε πισίνα. Το επίσημο σάιτ της πόλης των Βρυξελλών καταγράφει «σημεία δροσιάς» της πόλης, από εισόδους του μετρό, μέχρι δημόσια κτίρια και πισίνες. Αναφέρουν και την βιβλιοθήκη Muntpunt ανάμεσα σ' αυτά. Ακόμα και το να φτάσουμε εκεί, μοιάζει μαραθώνιος. 

Ο διάβολος που ξέραμε καλύτερα 

Τελικά κατάφεραμε να κάνουμε τη δουλειά μας νωρίτερα και να επισπεύσουμε την επιστροφή μας στην Αθήνα. Προφανώς και στην Αθήνα είχε πάρα πολλή ζέστη, αλλά αυτός ήταν ένας «διάβολος» που ξέραμε καλύτερα πως να διαχειριστούμε. Προηγουμένως, είχαμε φτάσει στο απόλυτο σημείο απόγνωσης, αναζητώντας και δωμάτιο σε ξενοδοχείο, το οποίο δεν ήταν σαφές ότι είχε κλιματισμό και παρ' όλα αυτά κόστιζε ένα ποσό αστρονομικό, για μια και μόλις διανυκτέρευση. 

Το πρωί της Πέμπτης το αεροπλάνο μας είχε προσγειωθεί στην Ελλάδα, άνοιγα το κινητό μου και έβλεπα κι άλλες ειδοποιήσεις και άρθρα με τη λέξη «λαγοκέφαλος» μέσα. Πόση ανακούφιση ένιωσα δε λέγεται.

Google News

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.