Γιατί η Αθήνα είναι γεμάτη νεραντζιές - H ιστορία του δέντρου με το ιρανικό όνομα

Η Αθήνα είναι πόλη των παραδόξων. Μέσα στην τσιμεντένια καθημερινότητα της πόλης, υπάρχει με τρόπο ήπιο μια νότα πρασίνου. Οι νεραντζιές κατακλύζουν τα πεζοδρόμια και όταν ανθίζουν η ευωδία αναμειγνύεται με το καυσαέριο. Πώς αυτό το δέντρο κατάφερε να γίνει το σήμα κατατεθέν της Αθήνας;

Η αρχή που έγινε από τη βασίλισσα Αμαλία

Ο αριθμός των νεραντζιών στην Αθήνα σήμερα φτάνει περίπου τις 35.000! Σημαντικός αριθμός για μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα, και για ένα δέντρο που η καταγωγή του χάνεται στα βάθη της Ανατολής. Όταν η Αμαλία έφτασε στην πρωτεύουσα ως σύζυγος του νέου μονάρχη, είδε μια εγκαταλελειμμένη πόλη με ελάχιστο πράσινο. Το 1836 ανέλαβε μια πρωτοβουλία, για τη δημιουργία ενός μεγάλου κήπου που θα λειτουργεί ως πνεύμονας πρασίνου για την πόλη και θα βρίσκεται κοντά στα ανάκτορα (τη σημερινή Βουλή).

Με πλοίο από τη Γένοβα, έφτασαν στην Αθήνα εκατοντάδες δέντρα διάφορων ειδών για να στολίσουν την πόλη. Ανάμεσά τους, και η νεραντζιά, ένα δέντρο που δεν ήταν γνωστό στην ελληνική παράδοση. Η Αθήνα άλλωστε ήταν η πόλη της ελιάς. Η νεραντζιά όμως «κέρδισε» την ελιά κατά κράτος. Μετά την Αμαλία, τη δενδροφύτευση συνέχισε ο Γεώργιος Α'. Δεν ήταν μόνο η επιλογή των μοναρχών που ενίσχυσε την παρουσία αυτού του ιδιαίτερου δέντρου. Ήταν και η ανθεκτικότητά του στις καιρικές συνθήκες της Αττικής. Η νεραντζιά χωρίς να απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα, αντέχει στον παγετό και τον καύσωνα.

Η επικράτησή της συνεχίστηκε και τις δεκαετίες που η πόλη μεγάλωσε. Ειδικότερα τη δεκαετία του '80, όταν δήμαρχος της Αθήνας ήταν ο Δημήτρης Μπέης, η δενδροφύτευση εντάθηκε σε κεντρικές περιοχές όπως το Παγκράτι και τα Εξάρχεια. Ο λόγος ήταν ο λεπτός κορμός του δέντρου που δεν παρεμπόδιζε την κίνηση των αυτοκινήτων ή και των πεζών στο πεζοδρόμιο.

Η καταγωγή από την Ασία και το περσικό όνομα

Αν ψάξουμε το όνομα του δέντρου, θα βρεθούμε σε ένα παράδοξο αδιέξοδο. Το «νεράντζι» είναι παρμένο σχεδόν αυτούσιο από τα περσικά (nārenj). Η άλλη ονομασία του είναι «πορτοκάλι της Σεβίλλης» ή «πικρό πορτοκάλι». Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, το δέντρο και ο καρπός του ήταν άγνωστα στην αρχαιότητα. Εντοπίζονται για πρώτη φορά στην Κίνα και φτάνουν στη Μέση Ανατολή περίπου τον 7ο αιώνα μ.Χ.. Στην Ευρώπη μεταφέρθηκαν από τους Άραβες κατακτητές της Ισπανίας και ο καρπός εντάχθηκε σταδιακά στη γαστρονομική παράδοση αρκετών χωρών.

Στον Δυτικό κόσμο, και κυρίως στην Αγγλία, χρησιμοποιείται σε μαρμελάδες για να δίνει μια γλυκόπικρη γεύση. Με αντίστοιχο τρόπο το χρησιμοποιούν και στην Τουρκία. Στην Ελλάδα, χρησιμοποιείται για την παρασκευή γλυκού του κουταλιού ενώ οι πιο...ευφάνταστες χρήσεις του νεραντζιού αφορούν συνήθως τις εκάστοτε διαδηλώσεις. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.