Οι επικεφαλής της FIFA δεν είναι πάντα αγαπητά πρόσωπα. Η θέση τους έχει συχνά συνδεθεί με σκάνδαλα διαφθοράς ή με εξαιρετικά αμφιλεγόμενες αποφάσεις. Σίγουρα το να σκαρφαλώσεις στην ιεραρχία και να φτάσεις στην κορυφή, απαιτεί θυσίες. Αρκετές φορές απαιτεί συμβιβασμούς και φιλικές σχέσεις με διάφορα κέντρα εξουσίας που δεν φημίζονται για την προσήλωσή τους στις δημοκρατικές αξίες. Ο Τζιάνι Ινφαντίνο έχει καταφέρει να βρεθεί στο επίκεντρο. Για όλα τα λάθος πράγματα.
Εν αρχή...η Ελβετία
Ο Βιντσένζο και η Μαρία Ινφαντίνο μετανάστευσαν από την Ιταλία στην Ελβετία. Εκεί, γεννήθηκε το 1970 το τρίτο παιδί της οικογένειας, ο Τζιοβάνι που τον φώναζαν Τζιάνι. Δεν υπάρχουν λεπτομέρειες για τα παιδικά χρόνια του Ινφαντίνο στην Ελβετία. Ξέρουμε μόνο πως ο πατέρας του εργαζόταν ως οδηγός σε τρένο ενώ ο ίδιος λάτρευε την Ίντερ από μικρός. Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ και σε ηλικία 30 χρονών εντάχθηκε στο νομικό τμήμα της UEFA.
Κάτω από τις «φτερούγες» του Μισέλ Πλατινί, έφτασε στο αξίωμα του Γενικού Γραμματέα της ομοσπονδίας τον Οκτώβριο του 2009. Δικές του πρωτοβουλίες υπήρξαν το Nation's League και η αύξηση του αριθμού των ομάδων του Euro σε 24. Στην Ελλάδα, το όνομά του ακούστηκε πιο έντονα όταν το 2016 συγκρούστηκε με την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα για τις νομοθετικές παρεμβάσεις της στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Διαβάστε Επίσης: Όλα όσα έχει κάνει λάθος η FIFA στο φετινό Μουντιάλ και μας κάνει να αναρωτιόμαστε
Ο Ινφαντίνο πάντως κατάφερε από την αρχή να χτίσει το προφίλ ενός δημόσιου λειτουργού του ποδοσφαίρου που προσπαθεί για το καλύτερο. Και όταν ανέλαβε τα ηνία της FIFA τον Φεβρουάριο του 2016, αυτή η εικόνα φάνηκε να κυριαρχεί. Από πότε όμως ο επικεφαλής της FIFA έγινε το πρόσωπο που οι φίλαθλοι στα στάδια του Μουντιάλ λατρεύουν να γιουχάρουν;
Από τον Πούτιν στον Τραμπ
Είπαμε και στην αρχή αυτού του άρθρου πως ο Ινφαντίνο είναι ο κατάλληλος άνθρωπος. Το να είσαι επικεφαλής της FIFA σημαίνει ότι πρέπει να «λερώσεις» τα χέρια σου. Ή τουλάχιστον, πρέπει να έχεις ένα είδος συνείδησης που είναι κάπως...ελαστική. «Βασιλιά του ποδοσφαίρου» τον αποκαλεί ο Τραμπ. Ο Πούτιν δεν πρόλαβε να του βρει κάποιο παρατσούκλι. Από το Μουντιάλ του 2018 στο Μουντιάλ του 2022, ο Ινφαντίνο κατάφερε να αναπτύξει σχέσεις με κάθε υποψήφιο ή δυνάμει δικτατορίσκο. Έτσι γίνονται οι δουλειές άλλωστε.
Καλά τα δημοκρατικά δικαιώματα, καλό το κράτος δικαίου αλλά, τι δουλειά έχουν όλα αυτά στο ποδόσφαιρο; Αυτά θα μας γεμίσουν τα γήπεδα; Εδώ είμαστε για τον άρτο και το θέαμα, τα φρου φρου κρατήστε τα εσείς. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ο Ινφαντίνο δεν είναι ο αντίχριστος (όχι ότι δεν είναι ικανός). Απλώς, εκπροσωπεί ένα όραμα για το ποδόσφαιρο που είναι διαφορετικό. Διαφορετικό γιατί είναι καταστροφικό.
Η συνέντευξη τύπου που τα κατέστρεψε όλα
Στη συνέντευξη τύπου που είχε δώσει πριν την έναρξη του Μουντιάλ το 2022, παρείχε ένα αξέχαστο σόου στους δημοσιογράφους. Προσπαθούσε να υπερασπιστεί τα...ανυπεράσπιστα. Πιο απλά, να κάνει το άσπρο μαύρο. Στις αναφορές των δημοσιογράφων για την κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις αρχές του Κατάρ, στα αμέτρητα ζητήματα γύρω από την ασφάλεια των εργαζομένων και τις συνθήκες που βίωσαν οι εργάτες, ο Ινφαντίνο έδωσε ένα μικρό ρεσιτάλ.
Ήταν ένα συνονθύλευμα προσωπικών αναφορών για τα δύσκολα παιδικά χρόνια στην Ελβετία επειδή ήταν Ιταλός μαζί με δικαιολογίες που θα ζήλευε και ο τελευταίος δικτάτορας υποσαχάριου κρατιδίου. «Με αυτά που έχουμε κάνει εμείς οι Ευρωπαίοι εδώ και 3.000 χρόνια, θα πρέπει να ζητάμε συγγνώμη για άλλα 3.000 χρόνια». Τέτοια επιχειρήματα μόνο εκ στόματος Πούτιν έχουν ακουστεί. Λογικά θα τα έχει πει και ο Τραμπ αλλά τώρα μου διαφεύγει. Στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να υπερασπιστεί το Μουντιάλ του Κατάρ, ο Ινφαντίνο επιστράτευσε κάθε γελοιότητα.
Με το φετινό Μουντιάλ, δεν άλλαξε ιδιαίτερα το μοτίβο. Ίσως το αποκορύφωμα ήταν η απόφαση της FIFA για τον Μπάλογκαν. Βέβαια, δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα. Οι σχέσεις του Ινφαντίνο με τον Τραμπ είναι γνωστές. Επανερχόμαστε όμως στο ζήτημα για το όραμα που έχει η ομοσπονδία για το ποδόσφαιρο. Τα τρομερά γιουχαΐσματα όταν στις οθόνες του γηπέδου εμφανίζεται ο Ινφαντίνο λένε πολλά. Η όρεξή του έχει ανοίξει για ένα μεγαλύτερο Μουντιάλ, χωρίς ακόμη να είναι σαφές το πώς θα εξελιχθεί η ίδια η διοργάνωση αν ένα τέτοιο σχέδιο πραγματοποιηθεί.
Αυτό που είναι σαφές είναι η απέχθεια που έχει επάξια κερδίσει ο Τζιάνι Ινφαντίνο από το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ο άνθρωπος που έχει γίνει ο λατρεμένος των δικτατορίσκων, έχει γίνει το κόκκινο πανί για όποιον αγαπάει το άθλημα. Είναι ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη εποχή και εκπροσωπεί ένα αποστειρωμένο ποδόσφαιρο-θέαμα, χωρίς ουσία, χωρίς ψυχή, χωρίς νόημα. Μακριά από πολιτική, μακριά από ουσιώδη ζητήματα, αποσυνδεδεμένο από την καθημερινότητα.
Στην εποχή του Ινφαντίνο, το να αγαπάς το ποδόσφαιρο είναι τιμή. Γιατί είναι ίσως το μοναδικό πράγμα που δεν μπορεί να εξαγοραστεί.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
