Πόσα ραντεβού χρειάζονται για να βρεις την αγάπη; Πόσες φορές χρειάζεται να προετοιμαστείς ψυχολογικά, να πεις τα σωστά λόγια, να είσαι ο εαυτός σου και να μην υποδυθείς κάποιον άλλο, για να καταφέρεις να βρεις τον άνθρωπο της ζωής σου, που θα είναι διαθέσιμος ψυχολογικά, κοινωνικά και σωματικά για να ξεκινήσει μαζί σου μια σχέση; Ο Κρις ΜακΚίνλεϊ, ένας 35χρονος υποψήφιος διδάκτορας εφαρμοσμένων μαθηματικών στο UCLA, είχε αυτές τις απορίες και ήθελε να βρει τις απαντήσεις. Φυσικά τις ήθελε για προσωπικό όφελος, αλλά αν προέκυπτε μια νέα, πανανθρώπινη αλήθεια για τις ερωτικές σχέσεις μέσα από την έρευνα του, μια επιστημονική τομή, δεν θα την αρνούνταν.
Ήταν το 2014 λοιπόν, όταν ο Κρις μετρούσε εννέα μήνες μετά τον τελευταίο του χωρισμό. Είχε στείλει δεκάδες μηνύματα μέσω του OkCupid, αλλά τα περισσότερα έμεναν αναπάντητα και είχε καταφέρει να βγει μόλις σε έξι πρώτα ραντεβού.
Ένα βράδυ, ενώ εργαζόταν μέχρι τα ξημερώματα πάνω στη διδακτορική του διατριβή, κοίταξε το σχεδόν ανενεργό προφίλ του και συνειδητοποίησε ότι προσπαθούσε να βρει σύντροφο όπως κάθε άλλος χρήστης. Αν ήθελε πραγματικά να αυξήσει τις πιθανότητές του, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει τον έρωτα όπως αντιμετώπιζε κάθε δύσκολο πρόβλημα: ως μαθηματικός.
Το σχέδιο του Κρις
Το OkCupid βασιζόταν σε εκατοντάδες ερωτήσεις για την πολιτική, τη θρησκεία, την οικογένεια, το σεξ και τις προσωπικές προτιμήσεις. Οι χρήστες δεν απαντούσαν μόνο τι πίστευαν οι ίδιοι, αλλά δήλωναν επίσης ποιες απαντήσεις θα δέχονταν από έναν πιθανό σύντροφο και πόσο σημαντική θεωρούσαν κάθε ερώτηση. Ο αλγόριθμος χρησιμοποιούσε αυτές τις πληροφορίες για να υπολογίσει ένα ποσοστό συμβατότητας. Το πρόβλημα ήταν ότι ο ΜακΚίνλεϊ είχε απαντήσει σχεδόν τυχαία σε ερωτήσεις που δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλείς. Δεν το γνώριζε.
Η εφαρμογή τον είχε αυτομάτως περιορίσει. Σε μια πόλη με περίπου 80.000 γυναίκες στο OkCupid, λιγότερες από εκατό εμφανίζονταν ως συμβατές μαζί του σε ποσοστό άνω του 90%.
Ο Κρις λησε να εντοπίσει ποιες ερωτήσεις και ποιες απαντήσεις είχαν μεγαλύτερη σημασία για τον τύπο γυναικών που τον ενδιέφερε. Για να συγκεντρώσει τα απαραίτητα δεδομένα, δημιούργησε δώδεκα ψεύτικους λογαριασμούς και έγραψε προγράμματα-bots σε Python, τα οποία επισκέπτονταν προφίλ γυναικών ηλικίας 25 έως 45 ετών και συνέλεγαν πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά, τις απαντήσεις και τις προτιμήσεις τους.
Όταν το OkCupid άρχισε να εντοπίζει και να αποκλείει τους λογαριασμούς λόγω της αφύσικα γρήγορης δραστηριότητάς τους, ο ΜακΚίνλεϊ μελέτησε τη συμπεριφορά ενός πραγματικού χρήστη και προγραμμάτισε τα bots να μιμούνται τον ανθρώπινο ρυθμό πληκτρολόγησης και τα κλικ του. Μέσα σε τρεις εβδομάδες είχε συγκεντρώσει έξι εκατομμύρια απαντήσεις από περίπου 20.000 γυναίκες.
Δεν το έβαλε κάτω. Μέσα από ένα δικής του έμπνευσης αλγόριθμο ομαδοποίησης, χώρισε τις γυναίκες σε επτά στατιστικά διακριτές κατηγορίες. Δύο από αυτές του φάνηκαν περισσότερο συμβατές με τον χαρακτήρα και τα ενδιαφέροντά του. Η πρώτη περιλάμβανε κυρίως νεότερες γυναίκες, καλλιτέχνιδες, μουσικούς και ανθρώπους της εναλλακτικής σκηνής.
Η δεύτερη αποτελούνταν από ελαφρώς μεγαλύτερες γυναίκες που εργάζονταν σε δημιουργικά επαγγέλματα, όπως επιμελήτριες και σχεδιάστριες. Δημιούργησε δύο διαφορετικά προφίλ, ένα για κάθε ομάδα, χρησιμοποιώντας διαφορετικές φωτογραφίες και δίνοντας διαφορετικό βάρος στις ίδιες ειλικρινείς απαντήσεις του. Το ένα προφίλ τον έδειχνε να κάνει αναρρίχηση και το άλλο να παίζει κιθάρα σε συναυλία.
Πολυπράγμων τύπος, θα έλεγε κάποια πιθανή περιγραφή του στο First Dates.
Πάμε καλά, υπάρχει απήχηση
Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά. Όταν ολοκλήρωσε τις αλλαγές και αναζήτησε γυναίκες στο Λος Άντζελες με βάση το ποσοστό συμβατότητας, εμφανίστηκαν χιλιάδες προφίλ άνω του 90%, πολλά από αυτά στο 99%.
Για να γίνει ακόμα πιο ορατός, έγραψε ένα έξτρα πρόγραμμα-bot, το οποίο επισκεπτόταν αυτόματα τα προφίλ των καλύτερων αντιστοιχίσεων (πόσα bots έχει ακόμα αυτή η ιστορία άραγε;). Οι γυναίκες λοιπόν έβλεπαν ότι κάποιος είχε τσεκάρει τη σελίδα τους και από λογική περιέργεια, επισκέπτονταν το προφίλ του.
Σύντομα άρχισε να λαμβάνει περίπου είκοσι μηνύματα την ημέρα. Κάποτε έστειλνε επανειλημμένα μηνύματα χωρίς απάντηση. Πλέον, είχε γίνει εκείνος που μπορούσε να επιλέξει με ποια θα συναντηθεί.
Από την θεωρία στην πράξη
Ο ΜακΚίνλεϊ άρχισε να βγαίνει σε έναν πραγματικό μαραθώνιο πρώτων ραντεβού, συχνά δύο την ίδια ημέρα. Για να προλαβαίνει κάθε ραντεβού, έβαλε κανόνες: καθόλου αλκοόλ, κανένα σινεμά ή συναυλία και άμεσο τέλος όταν γινόταν φανερό ότι δεν υπήρχε ενδιαφέρον.
Κατέγραφε κάθε ραντεβού σε ένα εργαστηριακό σημειωματάριο, σαν να επρόκειτο για επιστημονικό πείραμα. Παρότι βγήκε με περισσότερες από 55 γυναίκες μέσα σε ένα καλοκαίρι, μόνο τρεις συναντήσεις οδήγησαν σε δεύτερο ραντεβού και μόνο μία σε τρίτο.
Τα ποσοστά δεν ήταν ενθαρρυντικά και η αναζήτηση μίας επιστημονικής αλήθειας έμοιαζε να έχει υπερκεράσει την αναζήτηση ερωτικού συντρόφου. Πού ήταν το τέλος σε όλο αυτό;
Τότε έλαβε ένα μήνυμα από την 28χρονη Κριστίν Τιεν Γουάνγκ. Η νεαρή καλλιτέχνιδα και ακτιβίστρια, η οποία τον είχε βρει αναζητώντας ψηλούς άνδρες με μπλε μάτια κοντά στο UCLA και ήθελε απλώς να βγει ένα ραντεβού, χωρίς να έχει καταστρώσει παράλληλες εργασίες μέσω αλγόριθμων.
Το ποσοστό συμβατότητάς τους ήταν 91%.
Συναντήθηκαν στον κήπο γλυπτών του πανεπιστημίου. Πήγαν για ασιατικό. Μίλησαν για βιβλία, τέχνη και μουσική, και ο ΜακΚίνλεϊ ένιωσε αμέσως ότι υπήρχε κάτι ενδιαφέρον εκεί..Της αποκάλυψε ολόκληρη την ιστορία με τα bots, τα δεδομένα και τους αλγορίθμους. Εκείνη τη βρήκε σκοτεινή και κυνική, αλλά ταυτόχρονα συναρπαστική. Ήταν το 88ο πρώτο ραντεβού του.
Ακολούθησαν δεύτερο και τρίτο ραντεβού και, μέσα σε δύο εβδομάδες, απενεργοποίησαν και οι δύο τους λογαριασμούς τους στο OkCupid. Έναν χρόνο αργότερα εξακολουθούσαν να είναι μαζί, παρά την απόσταση που τους χώριζε όταν η Κριστίν μετακόμισε προσωρινά στο Κατάρ για μια καλλιτεχνική υποτροφία.
Το ζευγάρι κατέληξε σε ένα κοινό συμπέρασμα, πως ο αλγόριθμος δεν δημιούργησε τη σχέση τους. Απλώς τους έφερε στον ίδιο χώρο. Ένα ποσοστό συμβατότητας που προκύπτει μέσω από ηλεκτρονικές φόρμες ερωτοαπαντήσεων δεν μπορεί να διαμορφώσει τον πυρήνα μιας ερωτικής σχέσης. Οι άνθρωποι είναι πολύ πιο σύνθετοι από τα διαδικτυακά τους προφίλ και ανέκαθεν οι σχέσεις είχαν ένα και μοναδικό προαπαιτούμενο για την επιβίωση τους: την καθημερινή προσπάθεια.
Λίγο αργότερα, σε μια από τις καθημερινές τους συνομιλίες μέσω Skype, ο ΜακΚίνλεϊ εμφάνισε μπροστά στην κάμερα ένα διαμαντένιο δαχτυλίδι. Η Κριστίν είπε το «ναι». Κι εκεί βέβαια, ο Κρις έπρεπε να υπολογίσει κάτι σημαντικό. Την ιδανική ημερομηνίας γάμου.
Ο Κρις ΜακΚίνλεϊ κατέγραψε την περιπέτεια του στο βιβλίο Optimal Cupid.
Πηγή: Wired
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
