Ο Εφραίμ Ντιβερόλι και ο Ντέιβιντ Πακούζ όταν έγιναν 20 ετών, δεν μπορούσαν να διανοηθούν όλα τα παράξενα που θα έφερνε το μέλλον στις ζωές τους. Ο Εφραίμ, ένας κλασικός έφηβος στο Μαϊάμι των αρχών του 2000, κάπνιζε μαλακά ναρκωτικά και δούλευε στη βιομηχανία όπλων που είχε δημιουργήσει ο πατέρας του, γιατί δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Ο πόλεμος κόντρα στους Ταλιμπάν ήταν μια ιδανική ευκαιρία για να έχουν σταθερή δουλειά. Ήταν το 2005 όταν δημιούργησε την δική του εταιρεία, την "AEY",πείθοντας και τον φίλο του, τον Ντέιβιντ Πακούζ να εργαστεί σε αυτήν, ώστε να εξασφαλίσει κάποιο στοιχειώδες μεροκάματο.
Θα ξεπερνούσε πολύ γρήγορα αυτό το «στοιχειώδες».
Πώς τα κατάφεραν
Η AEY του Ντιβερόλι ξεκίνησε διακριτικά, εξασφαλίζοντας ομοσπονδιακά συμβόλαια για τα οποία οι μεγαλύτερες εταιρείες δεν ενδιαφέρονταν. Ο Ντέιβιντ Πάκουζ βοηθούσε στο να μελετά τα περίπλοκα συμβόλαια των κυβερνητικών προμηθειών, ενώ ένας άλλος παιδικός φίλος, ο Άλεξ Ποντρίζκι, ανέλαβε τις επιτόπιες επιχειρήσεις στο εξωτερικό. Η εταιρεία λειτουργούσε κυρίως μέσα από ένα διαμέρισμα στο Μαϊάμι, πράγμα που σημαίνει ότι τα πάγια έξοδα ήταν ελάχιστα, γεγονός που έκανε τις προσφορές τους χαμηλότερες, και αυτό ήταν ακριβώς που ήθελε η αμερικανική κυβέρνηση, που βιαζόταν να αλλάξει την εικόνα στο πεδίο των μαχών.
Η κυβέρνηση Μπους άρχισε να δίνει προτεραιότητα σε μικρότερους εργολάβους για την προμήθεια όπλων και πυρομαχικών. Έτσι, η εταιρεία του Ντιβερόλι ήταν ο τέλειος προμηθευτής. Bazinga, όπως έλεγε και ένας ήρωας sitcom της εποχής.
Δύο παιδιά στον κόσμο των μεγάλων
Δεν ήταν κι εύκολο να είσαι 21-22 ετών και να εμπορεύεσαι όπλα, να παίζεις με τα «παιχνίδια» των μεγάλων. Η ψυχολογική πίεση που ένιωθαν οι δύο φίλοι στις εμπορικές τους συναλλαγές ήταν μεγάλη. Δεν ήταν ποτέ σαφές αν ήταν έτοιμοι να εκραγούν ψυχολογικά ή αν έπαιζαν θέατρο.
Ο Πάκουζ θυμάται για το πως διαχειριζόταν τις συμφωνίες ο Ντιβερόλι.
«Όταν προσπαθούσε να κλείσει μια συμφωνία, ήταν απόλυτα πειστικός. Αλλά αν ήταν έτοιμος να χάσει μια συμφωνία, η φωνή του άρχιζε να τρέμει. Έλεγε ότι διοικούσε μια πολύ μικρή επιχείρηση, παρόλο που είχε εκατομμύρια στην τράπεζα. Έλεγε ότι αν η συμφωνία ναυαγούσε, θα καταστρεφόταν. Θα έχανε το σπίτι του. Η γυναίκα και τα παιδιά του θα πεινούσαν. Έκλαιγε κυριολεκτικά. Δεν ήξερα αν επρόκειτο για ψύχωση ή για υποκριτική, αλλά πίστευε απόλυτα αυτά που έλεγε».
Ο Ντιβερόλι καθοδηγούνταν από μια νοοτροπία «ο νικητής τα παίρνει όλα»: Αν δεν έφευγε έχοντας κερδίσει τα πάντα, δεν υπήρχε νόημα.
Ο Πάκουζ περιέγραψε την εικόνα ενός ανθρώπου για τον οποίο η νίκη δεν ήταν αρκετή, ήθελε επίσης κάποιος άλλος να χάσει. «Αν ο άλλος είναι χαρούμενος, σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμα χρήματα στο τραπέζι», θυμάται ο Πάκουζ. «Αυτού του τύπου άνθρωπος είναι».
Πώς έφτασαν στο μεγάλο κόλπο
Ήταν Μάιος του 2007 και ο πόλεμος στο Αφγανιστάν ήταν ένα μεγάλο αδιέξοδο για την Αμερική, που σημείωνε διαρκώς ήττες στο πεδίο των μαχών με τους Ταλιμπάν. Τότε, ο Ντιβερόλι άρπαξε τη μεγαλύτερη ευκαιρία του για να νικήσει. Η AEY έκανε προσφορά χαμηλότερη από τον πλησιέστερο ανταγωνιστή κατά περίπου 50 εκατομμύρια δολάρια και κατάφερε να υπογράψει ένα συμβόλαιο όπλων AK47 ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων με το Πεντάγωνο. Γιόρτασαν την τύχη τους πίνοντας σαμπάνια (μπορούσαν πια, να πίνουν νόμιμα) και μπόλική κοκαΐνη. Αγόρασαν πανάκριβα ρούχα, καινούριο σπορ αυτοκίνητο, γυναίκες επί πληρωμή και πέρασαν μέρες ατελείωτες με πάρτι, πάρτι, πάρτι.
Στη συνέχεια, στρώθηκαν στη δουλειά για να βρουν τα πολύτιμα AK47. Το πάρτι τέλειωσε γρήγορα όμως. Οι νεαροί δυσκολεύτηκαν να βρουν τα συμφωνηθέντα σε αμερικάνικο έδαφος και τελικά στράφηκαν σε λαθραίες κινεζικές και αλβανικές προμήθειες. Τα όπλα που βρήκαν είχαν ημερομηνίες κατασκευής από 1962 ως 1974
Δεν πανικοβλήθηκαν. Άλλαξαν τις ταμπέλες, βρήκαν καινούρια κιβώτια, εξαφάνισαν κάθε ίχνος κινέζικων χαρακτήρων. Η AEY παρέδωσε τελικά αυτά τα παράνομα προϊόντα στην κυβέρνηση.
Το τέλος
Όταν ένας ανταγωνιστικός προμηθευτής όπλων κατήγγειλε ανώνυμα πως η εταιρεία των δύο φίλων στέλνει διαλυμένα όπλα στον πόλεμο του Αφγανιστάν, τότε οι ανώτατες αρχές μπήκαν σε υποψίες. Με το ένταλμα σύλληψης στα χέρια, μπήκαν στο σπίτι-γραφείο των δύο φίλων και κατάσχεσαν υπολογιστές, έγγραφα και ό,τι άλλο είχαν μέσα. Τα e-mail μεταξύ των δύο φίλων και συνεργατών, έδειχναν βήμα-βήμα την διαμόρφωση του κόλπου τους, για να ξεγελάσουν την αμερικάνικη κυβέρνηση.
Αρχές του 2008, ο Ντιβερόλι σταμάτησε πια να παίζει κρυφτό. Δήλωσε ένοχος για απάτη και συνωμοσία με σκοπό την εξαπάτηση της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Ήταν 23 ετών.
«Είχα πολλές εμπειρίες στη σύντομη ζωή μου», δήλωσε ο Ντιβερόλι ενώπιον της δικαστού Τζόαν Λέναρντ στο δικαστήριο. «Έχω κάνει περισσότερα από όσα μπορούν να ονειρευτούν οι περισσότεροι άνθρωποι. Αλλά θα το έκανα διαφορετικά. Όλη η φήμη στον κλάδο μου και όλες οι καλές στιγμές, δεν μπορούν να αναπληρώσουν τη ζημιά». Ο Πακούζ παραδόθηκε επίσης στις αρχές και συνεργάστηκε απόλυτα. Καταδικάστηκε σε κατ`οίκον περιορισμό για πέντε μήνες. Ο Ντιβερόλι καταδικάστηκε σε τετραετή κάθειρξη. Φήμες λένε ότι ακόμα και μέσα στην φυλακή έκανε συναλλαγές με παράνομα όπλα.
Ενέπνευσε αυτό το γεγονός κάποια ταινία;
Ήταν το War Dogs του Τοντ Φίλιπς (2016), με τους Τζόνα Χιλ και Μάιλς Τέλερ στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, μια ντραμεντί που διηγήθηκε την ιστορία πάνω-κάτω όπως συνέβη στην πραγματικότητα, με κωμικοτραγικά ταξίδια στην Αλβανία (!) και μπόλικη καφρίλα 20άρηδων που γίνονται από τη μια μέρα στην άλλη εκατομμυριούχοι. Ο αληθινός Ντιβερόλι μήνυσε την παραγωγή της ταινίας για δυσφήμιση και δεν κατάφερε να πείσει κανέναν, ενώ ο Πακούζ πήρε ένα μικρό ρόλο, τραγουδώντας "Don't Fear The Reaper" μέσα σε ένα γηροκομείο (!).
Άλλαξε κάτι στις ζωές των δύο φίλων αυτή η περιπέτεια; Αν κρίνουμε από το γεγονός ότι ο Εφραίμ Ντιβερόλι «ζει σε ένα συγκρότημα κατοικιών με κλειδωμένη πύλη» όπως λέει και σχετικό άρθρο στο Rolling Stone και οδηγεί μια BMW, φαίνεται πως ψάχνουν εναγωνίως το επόμενο κόλπο
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
