Ο Τζον Λένον, η Γιόκο Όνο και η πιο παράξενη αντιπολεμική διαμαρτυρία που «γέννησε» έναν διαχρονικό ύμνο

Την εποχή που οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν «βυθιστεί» σε έναν πόλεμο που ήταν ξεκάθαρο πως δεν μπορούσαν να κερδίσουν, η κοινή γνώμη είχε ξεσηκωθεί και ζητούσε να επιστρέψουν οι στρατιώτες από το Βιετνάμ.

Σε εκείνη ακριβώς την περίοδο που το αντιπολεμικό κλίμα είχε ανθίσει για τα καλά, κάποιοι καλλιτέχνες βγήκαν μπροστά και αποφάσισαν να ενώσουν τις φωνές τους με εκείνες των «ανώνυμων πολιτών» και να απαιτήσουν τον τερματισμό του πολέμου.

Από τον Μπόμπ Ντίλαν μέχρι την Τζόαν Μπάεζ, πολλοί καλλιτέχνες σήκωσαν την αντιπολεμική σημαία μετατρέποντας τις συναυλίες τους σε διαδηλώσεις.

Μέχρι που εμφανίστηκαν ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο και πήγαν την έννοια της διαμαρτυρίας σε άλλο επίπεδο και συγκεκριμένα σε... ξαπλωτό επίπεδο!

Διαμαρτυρία κατά του πολέμου στο... κρεβάτι; Αν είσαι ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο γιατί όχι; Έχεις και τη δύναμη και επικοινωνιακό χάρισμα, ώστε, να καταφέρεις περισσότερα από πολλές αντιπολεμικές πορείες.

Και επειδή ακριβώς είσαι ο Τζον Λένον, όταν ένας δημοσιογράφος σου κάνει μια ερώτηση και εσύ απαντάς, το καλοσκέφτεσαι και βλέπεις πως η απάντησή σου είναι ότι πρέπει για να γίνει στίχος! Και το κάνεις στίχο. Και τον στίχο τραγούδι. Και το τραγούδι αυτό είναι ο διαχρονικότερος ύμνος στην ειρήνη.

Ο Τζον Λένον και ο πόλεμος στο Βιετνάμ

Στις 9 Οκτωβρίου του 1940 η «Λουφτβάφε» βομβάρδισε δίχως έλεος το Λίβερπουλ. Εκεί, σε ένα νοσοκομείο της πόλης, εκείνη την ώρα και κάτω από τους ήχους των βομβών γεννήθηκε ένα αγοράκι το οποίο έμελλε να αφήσει το δικό του αποτύπωμα στην παγκόσμια μουσική σκηνή και να αποτελεί έναν από τους επιδραστικότερους μουσικούς όλων των εποχών. Ο Τζον Λένον είχε, λοιπόν, μια ιδιαίτερη, σχεδόν καρμική σχέση με την Ειρήνη.

Το 1959, όταν ήταν 19 ετών μαζί με τον φίλο του Πολ ΜαΚάρτνεϊ δημιούργησαν τους Beatles και μέσα σε τρία χρόνια μετατράπηκαν σε ζωντανούς θρύλους της μουσικής που προκαλούσαν πανικό σε κάθε τους εμφάνιση.

Όλα τα ωραία, ωστόσο, κάποια στιγμή τελειώνουν. Οι δυο φίλοι ήρθαν σε σύγκρουση και τα προβλήματα γιγαντώθηκαν όταν η ερωμένη του Λένον, Γιόκο Όνο άρχισε να «μπλέκεται» στις υποθέσεις του συγκροτήματος. Η διάλυση του οποίου είναι αναπόφευκτη.

Τα «σκαθάρια» διαλύθηκαν επίσημα το 1970, ωστόσο, ο Τζον Λένον είχε αρχίσει να έχει τη δική του πορεία νωρίτερα.

Η πορεία αυτή χαρακτηρίστηκε από την «στροφή» που έκανε ο Λένον σε πιο κοινωνικά ζητήματα. Ένα από αυτά ήταν ο αγώνας που έκανε κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Ο Λένον εκμεταλλεύτηκε την «αγάπη» που του έδειχναν τα ΜΜΕ και προσπάθησε να ευαισθητοποιήσει την παγκόσμια κοινή γνώμη στην υπόθεση της παγκόσμιας ειρήνης.

Βοήθησε βέβαια σε αυτό και η Γιόκο Όνο η οποία ήταν βαθιά επηρεασμένη από την εννοιολογική τέχνη και τις πολιτικές performances. Μέσα από τη σχέση τους ο Λένον ήρθε σε επαφή με νέες μορφές ακτιβισμού, πιο συμβολικές και θεατρικές αλλά ταυτόχρονα εξαιρετικά αποτελεσματικές επικοινωνιακά.

Παράλληλα, ωστόσο, ο ίδιος ο Νίξον τον πολέμησε με πείσμα και επεδίωξε την απέλασή του από τις ΗΠΑ ενώ και πανίσχυρες εκκλησιαστικές οργανώσεις τον έβαλαν στο στόχαστρό τους επειδή δεν ξεχνούσαν την δήλωση του 1966, ότι «οι Beatles είναι ανώτεροι από τον Θεό».

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σημείο ο Λένον να πιστεύει ακράδαντα πως οι παραδοσιακές μορφές πολιτικής διαμαρτυρίας δεν αρκούσαν πλέον. Χρειαζόταν κάτι που να τραβήξει την προσοχή των Μέσων Ενημέρωσης παγκοσμίως.

Αντί για θυμό ή βία, ο ίδιος και η Όνο επέλεξαν τον σαρκασμό, το χιούμορ και τον συμβολισμό. Ήθελαν να αποδείξουν πως ακόμη και η ειρήνη μπορούσε να γίνει «θέαμα» αρκετά ισχυρό ώστε να ανταγωνιστεί την εικόνα του πολέμου.

Η διαμαρτυρία στο κρεβάτι και το «Give Peace A Chance»

Ενώ ο Τζον Λένον και η Γιόκο Όνο είναι στο μήνα του μέλιτος στο Άμστερνταμ, αποφάσισαν να κάνουν την πρώτη bed-in διαμαρτυρία στο δωμάτιο 702 του Χίλτον όπου διέμενάν. Αποφάσισαν δηλαδή, να ανοίγουν την πόρτα του δωματίου τους κάθε μέρα από τις 9 το πρωί έως τις 9 το βράδυ στους εκπροσώπους του Τύπου.

Το κόλπο φυσικά και πέτυχε. Οι δημοσιογράφοι συνέρρεαν κατά δεκάδες, πιστεύοντας ότι θα συλλάβουν το ζευγάρι σε τρυφερές στιγμές, μετά τη γυμνή φωτογράφισή τους στο εξώφυλλο του άλμπουμ Two Virgins.

Προς μεγάλη τους απογοήτευση, ο Τζον και η Γιόκο, καθισμένοι στο κρεβάτι του δωματίου τους, συζητούσαν μαζί τους για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη στον κόσμο εξηγώντας πως η διαμαρτυρία τους ήταν στην πραγματικότητα ένα «πείραμα διαφημιστικής ειρήνης»!

Αν οι κυβερνήσεις χρησιμοποιούσαν τα media για να δικαιολογούν πολέμους, τότε και οι ακτιβιστές μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τα media για να διαδώσουν αντιπολεμικά μηνύματα.

Η επιλογή του κρεβατιού φυσικά και δεν ήταν τυχαία. Τα ταμπλόιντ της εποχής αντιμετώπιζαν τη σχέση τους με χλευασμό και συχνά υπαινίσσονταν σκάνδαλα που δεν υπήρχαν. Ο Λένον αποφάσισε να χρησιμοποιήσει αυτήν ακριβώς την εμμονή των ΜΜΕ προς όφελός του.

Η διαμαρτυρία αυτή είχε εντυπωσιακό αποτέλεσμα και έτσι το ζευγάρι αποφάσισε να το ξανακάνει.

Αρχικά αποφάσισαν να το κάνουν στη Νέα Υόρκη. Οι αμερικανικές αρχές, όμως, τους απαγόρευσαν την είσοδο, λόγω της καταδίκης του Λένον για κατοχή μαριχουάνας το 1968.

Τελικά, αποφασίζουν να το κάνουν στον Καναδά, στο δωμάτιο 1472 του ξενοδοχείου Queen Elizabeth στο Μόντρεαλ.

Το δεύτερο bed-in ξεκίνησε μια ημέρα σαν σήμερα στις 26 Μαΐου 1969. Η δεύτερη αυτή διαμαρτυρία ήταν ακόμα πιο επιτυχημένη από την πρώτη με αποτέλεσμα το δωμάτιο του ζευγαριού να μετατραπεί σε ένα... ιδιότυπο κέντρο πολιτισμού, πολιτικής και αντιπολεμικού ακτιβισμού.

Δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, φοιτητές, ακτιβιστές αλλά και περίεργοι επισκέπτες περνούσαν καθημερινά από τη σουίτα 1472 που είχε γεμίσει κάμερες, καλώδια, μικρόφωνα, λουλούδια και χειρόγραφα σημειώματα.

Και κάποια στιγμή μέσα σε όλο αυτό το όμορφο χάος, «γεννήθηκε» κάτι υπέροχο. Ένας δημοσιογράφος ρώτησε τον Τζον γιατί το κάνει όλο αυτό και εκείνος του απάντησε «All we are saying is give peace a chance».

Η ατάκα αυτή άρεσε στους παρευρισκόμενους αλλά άρεσε πολύ και στον Λένον ο οποίος σκέφθηκε ότι τα λόγια του αυτά θα μπορούσαν να γίνουν τραγούδι. Έτσι «γεννήθηκε» ένας διαχρονικός ύμνος για την ειρήνη, το Give Peace A Chance.

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε την 1η Ιουνίου στο δωμάτιο του ξενοδοχείου. Ο Λένον ζήτησε από τον υπεύθυνο Τύπου του, να βρει επειγόντως εξοπλισμό ηχογράφησης. Ο Ντέρεκ Τέιλορ έκανε κάποια τηλεφωνήματα και μετά από λίγο εμφανίστηκε στη σουίτα ο παραγωγός Άντρε Πέρι κουβαλώντας ένα τετρακάναλο μαγνητόφωνο Ampex και μόλις τέσσερα μικρόφωνα.

Όπως εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς η ηχογράφηση ήταν χαοτική. Μέσα στο δωμάτιο υπήρχαν δεκάδες άνθρωποι οι οποίοι χτυπούσαν παλαμάκια, τραγουδούσαν στο ρεφρέν και γελούσαν. Για την ηχητική ούτε λόγος, βέβαια.

Ο Πέρι παραδέχθηκε αργότερα πως το υλικό από εκείνη την ηχογράφηση ήταν τόσο κακό που αναγκάστηκε να προχωρήσει σε επιπλέον επεξεργασία προκειμένου να μπορεί να κυκλοφορήσει, ενώ πρόσθεσε και επιπλέον φωνές από επαγγελματίες τραγουδιστές που ζούσαν και εργάζονταν στο Μόντρεαλ για να «γεμίσει» ο ήχος!

Λίγους μήνες μετά το τραγούδι ακουγόταν σε όλες τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις από την Ουάσινγκτον μέχρι το Λονδίνο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.