«Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει», είχε γράψει ο Γιώργος Σεφέρης το 1936. Το 2025, δεν χρειάστηκε να ταξιδέψω μακριά. Μόνο μέχρι το κέντρο της Αθήνας, μέχρι την πλατεία Συντάγματος.
Ο χώρος μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη έχει αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Όπως έχει αλλάξει ο φυσικός χώρος, έχει αλλάξει και ο συμβολισμός. Πλέον μπροστά από το μνημείο, υπάρχουν γραμμένα τα ονόματα των ανθρώπων που σκοτώθηκαν στα Τέμπη. Εκεί που το έθνος τιμάει τους νεκρούς του που έπεσαν σε μάχες και πολέμους, λίγα μέτρα πιο κάτω, η κόκκινη μπογιά κρατάει ζωντανή την μνήμη εκείνων που δεν «χάθηκαν» σε κάποιον πόλεμο, αλλά ταξιδεύοντας για να γυρίσουν σπίτι τους.
Δεν είχα δει από κοντά τα ονόματά τους. Το σημείο σου τραβάει την προσοχή αλλά και σε κάνει να νιώθεις ένα δέος που βγαίνει αυθόρμητα. Μια πινακίδα αποτρέπει τους περαστικούς να πατάνε πάνω στα ονόματα των ανθρώπων. Μαζί με το δέος, η αύρα του χώρου κουβαλάει μια ιερότητα. Λίγο πιο δίπλα, περαστικοί τουρίστες που κοιτάνε με περιέργεια καθώς συνεχίζουν προς τους τσολιάδες. Η ατμόσφαιρα, όσο παράξενο κι αν ακούγεται, είναι βαριά πάνω από το αστικό τοπίο του Συντάγματος.
O αγώνας του Πάνου Ρούτσι
Τουρίστες που προσπαθούν να καταλάβουν τι είναι αυτό το άλλο μνημείο μπροστά στο μνημείο που ήρθαν να δουν. Περαστικοί Αθηναίοι που ρίχνουν ένα κοφτό βλέμμα καθώς πηγαίνουν στις δουλειές τους. Η κίνηση που στριγγλίζει. Δίπλα εκεί, στα ονόματα των νεκρών, στέκεται ο Πάνος Ρούτσι, ο πατέρας του 22χρονου Ντένις Ρούτσι που ήταν στην μοιραία αμαξοστοιχία.
Ο Ντένις ήταν στο πέμπτο βαγόνι. Είχε ταξιδέψει για να δει ορισμένους συγγενείς και την κοπέλα του. Λίγο πριν το τέλος, μιλούσε με τον πατέρα του αλλά το σήμα δεν ήταν καλό και μετακινήθηκε στο πρώτο βαγόνι. Χωρίς να δώσουν ιδιαίτερες εξηγήσεις, οι υπεύθυνοι τους ενημέρωσαν πως ο γιος τους ήταν νεκρός.
Ο Πάνος Ρούτσι, ξεκίνησε τον δικό του αγώνα, την απεργία πείνας και δίψας αφού οι αρχές απέρριψαν το αίτημά του για εκταφή του Ντένι. Όπως και τόσοι άλλοι γονείς, δεν μπόρεσε να αποχαιρετήσει τον γιο του όπως ήθελε. Τον παρέλαβε, όπως ο ίδιος έχει πει, σε ένα κλειστό κουτί. Από εκείνη την στιγμή, ο χρόνος σταμάτησε για εκείνον και την οικογένειά του. Το μόνο που έχει τώρα είναι ο αγώνας του και η στήριξη των ανθρώπων.
Διαβάστε ακόμα: Αστυνομικός πήγε για ταυτοποίηση στον απεργό πείνας πατέρα του Ντένις Ρούτσι που χάθηκε στα Τέμπη
Τον προσέγγισα με σεβασμό. Με το ίδιο δέος που αισθάνθηκα μπροστά στα ονόματα των νεκρών. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά άλλωστε. Δίστασα, αλλά βρήκα έναν άνθρωπο που μέσα στον πόνο του, ήταν φοβερά γλυκός και ιδιαίτερα ευγενικός. Καθώς απαντούσε στις ερωτήσεις μου, με κοιτούσε στα μάτια.
Πώς ήταν η πρώτη νύχτα εδώ;
«Εντάξει, είχα παρέα. Ο κόσμος ήταν μαζί μου μέχρι τα ξημερώματα. Πήγαν κατευθείαν στην δουλειά τους οι άνθρωποι. Σήμερα πιστεύω θα έχει πιο πολύ κόσμο».
Τι είναι αυτό που σας δίνει δύναμη σε αυτόν τον αγώνα;
«Το παιδί μου. Μου δίνει δύναμη πάνω απ’ όλα. Με καθοδηγεί. Ο κόσμος που μου δίνει κουράγιο και συμπαράσταση. Και το δίκιο. Να βρω το δίκιο μου. Για την εκταφή του παιδιού μου, που είναι δικαίωμά μου που δεν θέλουν να μου το δώσουν. Γιατί κάτι υπάρχει εκεί μέσα κι εμείς το ξέρουμε. Δυόμιση χρόνια τώρα, αυτό το μπάζωμα, αυτή η συγκάλυψη που γίνεται. Δεν θα το αφήσω. Θα επιμείνω. Θα είμαι εδώ, δεν θα φύγω».
«Είπα στην αστυνομία, η ταυτότητά μου είναι ο Ντένι»
Σας προσέγγισε κανείς από τον πολιτικό κόσμο;
«Η αστυνομία! Τους είπα η ταυτότητά μου είναι αυτός εδώ (δείχνοντας προς την φωτογραφία του Ντένι). Ταυτότητα δεν θα πάρουν».
Δεν σας ξαναενόχλησαν μετά από αυτό…
«Όχι. Τους είπα, άμα ήρθατε για να με εκφοβίσετε, δεν φοβάμαι κανέναν».
Τι θα θέλατε να ξέρει ο κόσμος για τον Ντένι;
«Όχι μόνο για τον Ντένι, για όλα τα παιδιά. Είχαν μια ζωή μπροστά τους. Ο Ντένις είχε πολλά όνειρα που δυστυχώς δεν τα έκανε. Μακάρι να ήμουν εγώ στην θέση του. Ο κόσμος μας υποστηρίζει. Τους ευχαριστούμε πάρα πολύ για την υποστήριξη. Έρχονται εδώ και θέλουν μόνο μια αγκαλιά από μένα κι εγώ από αυτούς, γιατί το χρειάζομαι. Μου δίνει πολλή δύναμη για να συνεχίσω τον αγώνα για το παιδί μου, και για όλα τα παιδιά».
Για όλο τον κόσμο που σας παρακολουθεί και είναι μαζί σας, τι θα θέλατε να τους πείτε;
«Μέσα από την καρδιά μου, τους ευχαριστώ. Υποκλίνομαι. Και να ξέρουν, δεν θα σταματήσω. Θα το πάω μέχρι τέλους».
Τον ευχαρίστησα, του ευχήθηκα καλή δύναμη και απομακρύνθηκα. Η Αθήνα συνεχίζει στους δικούς της ρυθμούς και οι άνθρωποι που έχασαν εκείνους που αγάπησαν στα Τέμπη συνεχίζουν τον δικό τους αγώνα. Ενάντια στη λήθη και την κρατική αναλγησία.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
