Δεν πίστευα ποτέ ότι το «αχ, να κρατούσε για πάντα» είναι κάτι που μπορεί πραγματικά να σκεφτεί κάποιος μέχρι που έζησα αυτή τη στιγμή, που δεν ήθελα να τελειώσει με τίποτα. Ταράτσα, τέλη Ιουλίου. Οι πρώτες διακοπές του καλοκαιριού έχουν τελειώσει.
Μικρή παρέα, μια ανακουφιστική δροσιά μετά τη ζέστη της ημέρας, κάπου ανάμεσα στο πριν και το επόμενο ταξίδι. Κρατάω μια παγωμένη ΑΛΦΑ Χωρίς και, ενώ ακούω την αφήγηση ενός φίλου, ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι... είμαι εδώ. Πίνω παγωμένη μπύρα. Είμαι με ανθρώπους που συμπαθώ και νοιάζομαι.
Έχω ήδη ζήσει κάτι όμορφο σε ένα νησί και ετοιμάζομαι για ένα επόμενο. Και, παρόλο που είμαι στην Αθήνα, τη νιώθω ξαφνικά παίρνει άλλη υπόσταση, να γίνεται μαγική. Τα φώτα της πόλης χαμηλώνουν σιγά σιγά, κάπου στο βάθος ακούγονται τζιτζίκια. Πίνω άλλη μια γουλιά και σκέφτομαι: δεν χρειάζεται να κρατήσει αυτή ακριβώς η στιγμή, αλλά θα ήθελα η αίσθηση ευγνωμοσύνης που τη συνοδεύει να μείνει λίγο ακόμα.
Γενικά, αυτό το καλοκαίρι να κρατήσει λίγο ακόμα. Και η μπύρα. Κυρίως η ΑΛΦΑ Χωρίς. Για στιγμές που δεν θέλω να τελειώσουν.
- Φωτιά στο εργοστάσιο της Βιολάντα: Τα σενάρια για τα αίτια της τραγωδίας - Αγωνία για τις αγνοούμενες
- Όταν η Βιολάντα ήταν φούρνος της γειτονιάς στα Τρίκαλα: Η ιστορία της εμβληματικής βιομηχανίας
- Δήμητρα Λιάνη: Η αντίδρασή της στο άκουσμα του θανάτου της Αναστασίας Αθήνη
- Γιώργος Λιάγκας: Του έκλεισε το τηλέφωνο ο Μιχάλης Γιαννάκος - «Μου έκανε τη μούρη κρέας. Άντε από ‘δω!»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
