Εθνικά μπούτια και εθνικά κόμπλεξ - Ένας αποχαιρετισμός στον Γιώργο Σταυρόπουλο

Η ελληνική γλώσσα, σε αντίθεση με την αγγλική για παράδειγμα, έχει μία σχετική ελευθερία ως προς τη σειρά όρων. Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουμε αυστηρούς κανόνες ως προς το πού μπαίνει το ρήμα, πού το υποκείμενο, πού το επίρρημα κτλ.

Τα δύο παρακάτω είναι εξίσου σωστά και γραμματικά αλλά έχουν λεπτές υφολογικές διαφορές:

- Το παιδί είδε το παιχνίδι.

- Είδε το παιχνίδι το παιδί.

Αυτή η σχετική ελευθερία των γραμματικών κανόνων της ελληνικής γλώσσας μας χάρισε αυτή την αρτιότητα του Mr Μπούτια: «Εσύ ειδικά μιλάς».

****

Όταν ακούς την είδηση ότι «έφυγε από τη ζωή ο Mr Μπούτια, όπως έγραψε η Πέπη Τσεσμελή», η πιο κομπλεξική πλευρά του εαυτού σου είναι σαν να συνδέεται άμεσα με τους μύς του χείλους και ρίχνεις ένα χαμογελάκι. Δεν επιτρέπεται να μιλήσεις σοβαρά για αυτό που θεωρούνταν απόλυτο τρας της δεκαετίας του 1990, ακόμα και στον θάνατο. Δεν το επιτρέπεις στον εαυτό σου.

Η εικόνα που είχαμε για τις εκπομπές των περιφερειακών καναλιών της δεκαετίας του 1990 είναι φυσικά ότι αποτελούσαν τα απόλυτα τηλεοπτικά σκουπίδια τα οποία τα κρυφοκοιτούσαμε σχεδόν με ηδονή. Υπήρχε από τη μία η «σοβαρή» τηλεόραση των ειδήσεων και υπήρχε και το τσίρκο, το φρικ σόου. 

Ο Γιώργος Σταυρόπουλος και τα outcasts

Χρειαζόταν αρκετός καιρός για να καταλάβω ότι αυτή η οπτική της τηλεόρασης είχε στις βάσεις κάτι ρηξικέλευθο και σίγουρα το αντισυμβατικό. Στο κάτω-κάτω, μιλούσαμε για outcasts, για ανθρώπους που θα θεωρούνταν τσίρκο για τη συντηρητική μικροαστική Ελλάδα του 1990 είτε μπροστά στην κάμερα είτε όχι. Θυμάμαι μία απάντηση που μου είχε δώσει η Βίκυ Μιχαλονάκου στη συνέντευξη που της είχα πάρει πριν λίγο καιρό για το Reader:

«Το Ερωτοδικείο με ανάγλυφα τα "φελινικά" στοιχεία κατάφερε να δημιουργήσει ένα παράξενο ονειρικό κλίμα παραδοξότητας και παραλογισμού κατά της αυτοματοποίησης και αλλοτρίωσης του ερωτισμού».

Ο Mr Μπούτια είναι γέννημα-θρέμμα αυτής της τηλεόρασης. Ο ίδιος συχνά-πυκνά περηφανευόταν ότι έχει ποζάρει για τον Τσαρούχη. Πολλοί από τους ανθρώπους εκείνης της εποχής είχαν επαφές και έρχονταν από περιβάλλοντα πολύ μορφωμένων ανθρώπων. Συχνά αυτές τους οι σχέσεις ήταν μία άμυνα απέναντι σε όσους ήθελαν να τους παρουσιάσουν ως τσίρκο.

Οτιδήποτε έκανε στις τηλεοπτικές του παρουσίες ο Γιώργος Σταυρόπουλος ήταν προγραμματισμένο και προμελετημένο. Ο Mr Μπούτια ήταν η περσόνα του, drag queen θα μπορούσες να την πεις. Ένας άνθρωπος που έκανε το στιλ του και το σώμα του ένα σύμβολο.

Ο ίδιος βέβαια είχε μετανιώσει για τον τρόπο που εκμεταλλεύτηκε το ταλέντο του. Υπάρχει δε ένα συγκλονιστικό κομμάτι που έρχεται από το βιβλίο της ζωής του όπου γράφει με αναστοχαστική διάθεση: 

 «Άραγε, αν δεν με τράβαγαν οι φωτογραφίες, τα πράγματα θα ήταν τώρα διαφορετικά; Θα ήμουν τώρα ένας καλοβολεμένος οικογενειάρχης δίπλα σε μια στρουμπουλή νοικοκυρά και ανάμεσα σε μερικά ζωηρά κουτσούβελα; Ή μήπως ο δρόμος μου θα ήταν ο ίδιος, κι εγώ απλώς βιάστηκα να τον διαβώ από μόλις πέντε χρονών; Ένα ερώτημα που θα μείνει αναπάντητο για πάντα!». 

Αυτή η εξομολόγηση από μόνη της είναι φυσικά εκατομμύρια φορές πιο σημαντική και πιο βαθιά από τις επιφανειακές ανοησίες που αναπαράγουν με ύφος ειδήμονα διάφοροι ετεροκανονικοί φιλόσοφοι που έχουν πάρει τον ρόλο του «σοβαρού» επί παντός επιστητού, χωρίς να έχουν την παραμικρή ιδέα για τι μιλάνε. 

Ένας βαθιά μορφωμένος άνθρωπος

Μπορεί να φαίνεται παράξενο αλλά σε όλα του τα κείμενα ο Γιώργος Σταυρόπουλος φαινόταν ένας βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος. Κι αν έχεις πολλά να πεις για την τηλεοπτική κουλτούρα που τον γέννησε, σίγουρα δεν μπορείς να την κατηγορήσεις για υποκρισία ή ασφυκτική επανάληψη του εαυτού της.

Πέραν όμως της τηλεόρασης, στη δεύτερη νιότη του, ο Γιώργος Σταυρόπουλος έγινε meme. Τον έμαθαν και οι νεότερες γενιές μέσα από βίντεο και σκετσάκια με πρώτο και κύριο το ουρλιαχτό. Την ίδια ώρα ο ίδιος είχε αποφασίσει να αποτραβηχτεί από τα φώτα της δημοσιότητας και να κάνει μία πιο μοναχική ζωή. 

Ο Mr Μπούτια έφυγε από τη ζωή χθες. Ο θάνατός του δεν έγινε γνωστός από κάποιο σοβαρό και έγκυρο μέσο. Έγινε από την Πέπη. Πήρε μαζί του μία εποχή που είχε χίλια προβλήματα αλλά τουλάχιστον δεν είχε αυτή την ασφυκτική και τυποποιημένη προβλεψιμότητα. Άνοιγες την τηλεόραση, πήγαινες στο σινεμά, έβγαινες στα μπαρ και δεν ήξερες πραγματικά τι θα σου έρθει.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.