Ηχεί στ’ αυτιά μου αυτή η φράση αρκετά έντονα. Την έχω ακούσει αρκετές φορές σε παρέες ανδρών. Σαν να πρόκειται για έναν διαγωνισμό ποιος θα τιμηθεί περισσότερο. Βέβαια για να είμαστε ειλικρινείς, απλώς σηματοδοτεί μια μικρή ανασφάλεια ή μια απειλή προς τα προνόμια που απολαμβάνουμε εμείς οι άνδρες παραδοσιακά.
Τι εννοείς δεν μπορώ να καταλάβω;
Σε παρέες γυναικών, έχω ακούσει διαφορετικά πράγματα. «Δεν μπορεί ένας άνδρας να καταλάβει τα δικά μας βιώματα». Για να είμαι και πάλι ειλικρινής, με ενοχλούσε όταν μου το έλεγαν αυτό. Δηλαδή, μισό λεπτό, ισότητα δεν έχουμε; Τι θα πει ότι δεν μπορώ να καταλάβω τι έχεις περάσει; Ένιωθα σαν να υπάρχει ένα τείχος που μας χωρίζει και ό,τι κι αν κάνω, δεν θα μπορέσω ποτέ να το σκαρφαλώσω.
Καθώς τα χρόνια πέρασαν, άρχισα να συνειδητοποιώ, έστω και λίγο, ότι αυτό το τείχος είναι αρκετά βαρύ. Και εγώ ήμουν αρκετά αφελής. Αυτά που άκουγα σε γυναικείες παρέες ήταν πράγματα που εγώ δεν τα έχω ζήσει. Έχω περπατήσει ξημερώματα σε άδειους δρόμους στην Αθήνα και σε πόλεις του εξωτερικού. Δεν ένιωσα φόβο. Δεν ένιωσα την ανάγκη να πιάσω τα κλειδιά μου για να προστατευτώ. Δεν έχω τρέξει προς την είσοδο της πολυκατοικίας επειδή με έχουν κυνηγήσει. Δεν έχω υποκριθεί ότι μιλάω στο τηλέφωνο με κάποιον. Δεν έχω κοιτάξει πίσω μου, με πανικό.
Δεν είναι ότι πρόκειται για διαφορετικά βιώματα. Απλώς μεγαλώσαμε σε διαφορετικούς κόσμους. Ένα αγόρι ακούει από μικρή ηλικία τις…γνωστές παραινέσεις και ερωτήσεις από τον θείο που κάθεται με τη νεολαία. Δεν χρειάζεται να τις αναπαράγουμε, τις γνωρίζουμε όλοι. Από 12 χρονών περίπου άκουγα την ερώτηση αν έχω κορίτσι. Στα 12 το μόνο που είχα ήταν μια συλλογή Πόκεμον. Και μου αρκούσε.
«Πρόσεχε τι φοράς»
Αντίθετα, η αδερφή μου δεν έλαβε ποτέ την ίδια ερώτηση. Μόνο συμβουλές για να προσέχει το τι φοράει. Μαζί με παραινέσεις για υποψήφιους γαμπρούς. Και όταν έκανε το «λάθος» να κάνει ξανθές ανταύγειες (το απαγορευμένο χρώμα!) η αντίδραση των παππούδων μας ήταν σχεδόν εκρηκτική. Αυτό που για έναν άνδρα είναι η κανονικότητα, για μια γυναίκα δεν είναι. Μεγαλώσαμε σε έναν κόσμο που μας προόριζε για κυρίαρχους κυνηγούς και τοποθετούσε τη γυναίκα πάντα στη δεύτερη μοίρα της. Αυτός είναι ο κόσμος της πατριαρχίας.
Όταν, λοιπόν, ακούω την ερώτηση που αναγράφεται στον τίτλο, αναρωτιέμαι αν αυτός που την κάνει έχει ιδέα τι είναι αυτό που ρωτάει. Κάθε μέρα είναι η μέρα του άνδρα. Όσο υπάρχουν γυναικοκτονίες, όσο υπάρχει κακοποίηση που φοράει τη μάσκα του «σ'αγαπώ», όσο υπάρχουν γυναίκες που παλεύουν να φτάσουν σε θέσεις που βρίσκονται άνδρες αυτοδικαίως, αυτός ο κόσμος γιορτάζει καθημερινά τους άνδρες.
Υπάρχει μόνο μια μέρα που είναι αφιερωμένη στις γυναίκες. Ως μια υπενθύμιση πως ο δρόμος για την ισότητα είναι μακρύς. Και ο δρόμος για έναν κόσμο που ανήκει και στις γυναίκες είναι μακρύτερος. Αλλά όχι αδιάβατος.
- «Με τραυμάτισε»: Η έρευνα του Reader για τη σεξουαλική παρενόχληση γυναικών στα ΜΜΜ - Μόνο το 3,3% καταγγέλλει
- Η συγκλονιστική και ιστορική επιστολή του εκδότη της «Καθημερινής» στον Αδόλφο Χίτλερ
- Σεισμός 5,3 Ρίχτερ στη Θεσπρωτία: Συνεχείς οι μετασεισμοί, η εκτίμηση Λέκκα - «Φοβηθήκαμε πολύ» λέει κάτοικος
- Γιάμαλη για μήνυση Γεωργιάδη σε Λαζόπουλο: «Γιατί δεν κάνει και σε αυτούς που τον παρακολουθούσαν με το Predator;»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
