Η Γαλλία μάς θυμίζει ότι η φτώχεια δεν είναι σταθερότητα

Όσοι πουλάνε «πολιτική σταθερότητα» στην Ελλάδα, ξέρουν καλά ότι η πραγματική αστάθεια είναι η φτώχεια και η ανασφάλεια.

Η πτώση της κυβέρνησης στη Γαλλία έδωσε το σύνθημα για να ακουστεί ξανά το αγαπημένο τροπάρι της εγχώριας εξουσίας: «Δείτε τι γίνεται εκεί, να χαίρεστε για τη σταθερότητα που έχουμε εδώ». Είναι ένα αφήγημα που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που μια κοινωνία αντιδρά. Η αστάθεια παρουσιάζεται σαν απειλή, η σιωπή σαν προτέρημα. Αλλά η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική.

Η «πολιτική σταθερότητα», έτσι όπως τη λανσάρουν οι κυβερνώντες, δεν είναι ουδέτερη. Δεν αφορά την καθημερινότητα των πολιτών αλλά τη σιγουριά των αγορών και των επενδυτών. Σταθερότητα σημαίνει να συνεχίζονται αδιατάρακτα οι ίδιες πολιτικές: ιδιωτικοποιήσεις, επιδοτήσεις στο μεγάλο κεφάλαιο, πίεση στους εργαζόμενους, διάλυση των δημόσιων υποδομών. Σταθερότητα είναι να γνωρίζουν οι λίγοι ότι τίποτα δεν θα αλλάξει εις βάρος τους.

Ποιοι ωφελούνται από αυτή τη σταθερότητα; Οι τράπεζες που «σώθηκαν» -και μάλιστα όχι μόνο μία φορά- με δημόσιο χρήμα, οι πολυεθνικές που αγοράζουν υποδομές κοψοχρονιά, οι μεγαλοεργολάβοι που πλουτίζουν από τα δημόσια έργα, οι ενεργειακοί όμιλοι που χρηματοδοτούνται για να ανεβάζουν τους λογαριασμούς μας. Είναι μια σταθερότητα που παράγει βεβαιότητα μόνο για τα κέρδη τους.

Διαβάστε ακόμα: Έπεσε η κυβέρνηση στη Γαλλία: Ραγδαίες εξελίξεις καθώς ο Μπαϊρού απέτυχε να λάβει ψήφο εμπιστοσύνης

Και ποιοι πληρώνουν; Οι εργαζόμενοι που βλέπουν τον μισθό να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας. Οι νέοι που ζουν σε ενοίκια-καρμανιόλες, χωρίς καμία ελπίδα για ιδιοκτησία. Οι συνταξιούχοι που παλεύουν να επιβιώσουν με συντάξεις που δεν φτάνουν ούτε για φάρμακα. Οι οικογένειες που καλούνται να πληρώνουν για ιδιωτική υγεία και εκπαίδευση επειδή το δημόσιο διαλύεται. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της «σταθερότητας».

Η Γαλλία ως καθρέφτης

Η Γαλλία δεν κατέρρευσε επειδή «οι καιροί είναι δύσκολοι». Η κυβέρνηση έπεσε επειδή μια κοινωνία που στραγγαλίζεται δεν μπορεί να μείνει σιωπηλή. Ο Μακρόν και οι σύμμαχοί του μοίρασαν δισεκατομμύρια σε επιχειρήσεις, φόρτωσαν τους πολίτες με λιτότητα και χρέος, ανέβασαν όρια συνταξιοδότησης, έκοψαν επιδόματα. Η κοινωνική πίεση έγινε εκρηκτική και η πολιτική σταθερότητα θυσιάστηκε στον βωμό της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Αυτό που στην Ελλάδα παρουσιάζεται ως «αστάθεια» είναι στην πραγματικότητα μια κοινωνία που διεκδικεί. Οι Γάλλοι δεν αποδέχθηκαν να ζουν σε μια ψεύτικη ηρεμία, όπου η καθημερινή φτώχεια βαφτίζεται σταθερότητα. Αντίθετα, ύψωσαν το ανάστημά τους και ανάγκασαν την εξουσία να πληρώσει πολιτικό κόστος.

Το ελληνικό αντι-παράδειγμα

Στην Ελλάδα, η ίδια ρητορική χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να περάσουν όλα τα μέτρα χωρίς αντίδραση. Ο ένας μιλά για «πατριωτισμό της λιτότητας», ο άλλος για «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις», αλλά η ουσία δεν αλλάζει: σταθερότητα σημαίνει να πληρώνει πάντα η κοινωνία το κόστος, ενώ οι λίγοι απολαμβάνουν ασυλία. Το «να μην ταράξουμε τα νερά» μεταφράζεται σε αποδοχή της διαρκούς λεηλασίας.

Η πραγματική αστάθεια δεν βρίσκεται στις κυβερνητικές καρέκλες αλλά στη ζωή των ανθρώπων. Αστάθεια είναι να μην ξέρεις αν θα έχεις δουλειά αύριο, αν θα μπορείς να πληρώσεις το ρεύμα, αν εσύ και το παιδί σου θα βρείτε γιατρό στο νοσοκομείο. Η ανατροπή κυβερνήσεων είναι σύμπτωμα υγείας μιας κοινωνίας που δεν δέχεται να της κλέβουν τη ζωή.

Η μόνη αληθινή σταθερότητα

Η Γαλλία μάς δείχνει ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ότι η κοινωνία έχει το δικαίωμα –και την ευθύνη– να υψώνει ανάστημα. Ότι η «αστάθεια» που τόσο φοβούνται οι ισχυροί είναι στην πραγματικότητα η μόνη σταθερά ελπίδας για όσους ζουν από τη δουλειά τους.

Η φτώχεια δεν είναι σταθερότητα. Είναι η απόδειξη ότι η σταθερότητα αυτή είναι ψεύτικη, στημένη για να συντηρεί ένα σύστημα που γκρεμίζει ζωές. Η πραγματική σταθερότητα μπορεί να υπάρξει μόνο όταν η κοινωνία ζει με αξιοπρέπεια. Και αυτό δεν το εξασφαλίζουν οι κυβερνήσεις, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι όταν αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι.

Ο Φρανσουά Μπαϊρού είναι ο νέος πρωθυπουργός της Γαλλίας