Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Ο ζόφος των social media παρασύρει τους (πολιτικά αφελείς) ανθρώπους ή οι άνθρωποι που δεν έχουν από κάπου πλέον να πιαστούν αφήνονται να παρασυρθούν από τον ζόφο των social media;
Ότι από τα δύο και να ισχύει το θέμα είναι πως η ιστορία αυτή (ειδικά όταν συνδέεται με κομμάτια της ζωής μας που είναι σαφές ότι αυτοί που τα αναπαράγουν δεν έχουν την παραμικρή ιδέα), αρχίζει να γίνεται εξαιρετικά επικίνδυνη.
Και εξηγούμαι: Την Κυριακή το βράδυ διοργανώθηκε στο Σύνταγμα (μία ακόμα) συγκέντρωση συμπαράστασης στον απεργό πείνας Πάνο Ρούτσι που, φυσικά, ταυτόχρονα, ήταν και συγκέντρωση διαμαρτυρίας για το έγκλημα στα Τέμπη.
Κάποια στιγμή ο Θοδωρής Ελευθεριάδης, γιος της Μαρίας Εγούτ που έχασε τη ζωή της στα Τέμπη, βλέποντας πως οι Εύζωνες απομακρύνθηκαν από τις σκοπιές τους και εμφανίστηκαν κάποιες διμοιρίες των ΜΑΤ, εκτίμησε πως κάτι συμβαίνει και ζήτησε από τους συγκεντρωμένους να κάτσουν οκλαδόν στο οδόστρωμα προκειμένου να δείξουν τις ειρηνικές τους προθέσεις.
Οι περισσότεροι έκατσαν ενώ υπήρχαν και αρκετοί που δεν το έκαναν. Το μπλοκ των αναρχικών, για παράδειγμα, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που δεν το έκανε. Αντίθετα έβαλαν τα κράνη τους και κρατώντας τα κοντάρια των σημαιών τους στάθηκαν όρθιοι θέλοντας να περιφρουρήσουν τη συγκέντρωση.
Τελικά, δεν έγινε το παραμικρό και το όλο συμβάν θα τελείωνε εκεί αν στη συνέχεια δεν αναλάμβανε δράση ο ζόφος των social media.
Ένας άνθρωπος (δε θα γράψω αν ήταν άνδρας ή γυναίκα, δεν έχει νόημα) πήγε σπίτι του και προκειμένου να κάνει το κομμάτι του και να κερδίσει μερικά like παραπάνω «ανέβασε» φωτογραφίες από το μπλοκ των αναρχικών και δημιούργησε ένα μυθιστόρημα σύμφωνα με το οποίο αυτοί ήταν... εγκάθετοι της κυβέρνησης, άνθρωποι που ήθελαν να δημιουργήσουν επεισόδια, δεν ήταν νεαροί αλλά μεγαλύτεροι σε ηλικία και καλά εκπαιδευμένοι (!) και πως η κίνηση του Θοδωρή Ελευθεριάδη να ζητήσει από τους συγκεντρωμένους να κάτσουν οκλαδόν ξεσκέπασε (!) τις προθέσεις τους, αφού εκείνοι δεν το αντιλήφθηκαν έγκαιρα (;) και έμειναν όρθιοι.
Τώρα. Προφανώς και όλο αυτό δε σηκώνει και μεγάλη ανάλυση. Το τι μπορεί να υπάρχει μέσα στο κεφάλι αυτού του ανθρώπου μπορούμε να το αντιληφθούμε όλοι μας. Το ότι δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αντιληπτική ικανότητα είναι εξίσου σαφές με το ότι καθημερινά ξημερώνει και μετά από κάποιες ώρες νυχτώνει.
Το θέμα είναι άλλο. Αυτή η δημοσίευση έγινε μέσα σε λίγη ώρα viral με χιλιάδες αναπαραγωγές, χιλιάδες reactions και φλογερά σχόλια για την κυβέρνηση Μητσοτάκη που εκτέθηκε.
Τι έγινε, λοιπόν, εδώ; Γιατί υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι πρόθυμοι να πιστέψουν κάποιον ο οποίος εμφανώς δεν καταλαβαίνει τι λέει, δεν καταλαβαίνει τι γράφει και κυρίως δεν καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του;
Αναρχικοί «αυτοί οι προβοκάτορες, οι τρομοκράτες»
Η προβοκατορολογία είναι ένα κοινωνικό – πολιτικό σύμπτωμα που στη χώρα μας ανθεί πολλές δεκαετίες τώρα. Υπάρχουν πολλοί (κυρίως στην αριστερά και ιδιαίτερα στο ΚΚΕ) που την προβοκατορολογία την έχουν ως «αγαπημένο άθλημα».
Βασικός στόχος ο αναρχικός χώρος. Ο συγκεκριμένος πολιτικός χώρος δεν έχει αποκηρύξει την πολιτική βία ως μέσω πάλης. Αντίθετα. Χρησιμοποιεί τη βία είτε ως «απάντηση» είτε ως «άμυνα» απέναντι στο κράτος. Είτε αυτό μας αρέσει, είτε δε μας αρέσει. Είτε κάνει σε κάποιους, είτε δεν κάνει. Δεν είναι κάτι που αλλάζει αυτό. Δεν πρόκειται να αλλάξει.
Όχι μόνο στην Ελλάδα. Παντού στον κόσμο. Όχι μόνο τώρα. Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα όταν εμφανίστηκε ως μαχητική συνιστώσα του εργατικού κινήματος (με τις ρίζες του σε θεωρητικό κομμάτι να απλώνονται μέχρι την αρχαιότητα).
Είτε συμφωνείς είτε διαφωνείς με τους Αναρχικούς, είτε συμφωνείς με τον τρόπο που δρουν, είτε όχι, είναι ένας πολιτικός χώρος που (και στην Ελλάδα) έχει πληρώσει ακριβό τίμημα για τις επιλογές του με νεκρούς, με φυλακισμένους, με καταδιωκόμενους και κυρίως με ανθρώπους που αφιερώνουν τη ζωής του σε αυτό που εκείνοι θεωρούν σωστό χωρίς να έχουν να περιμένουν ότι θα κερδίσουν κάποια «καρέκλα» ή μερικές χιλιάδες like στα social media.
Μπορείς, λοιπόν, να διαφωνείς με τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Τόσο σε ιδεολογικό κομμάτι, όσο και στην επί του πεδίου δράση. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα σου ακόμα και το να ασκείς την πιο σκληρή πολιτική κριτική εναντίον τους.
Αλλά όταν τραβάς φωτογραφίες ή/και βίντεο, τις ανεβάζεις στα social, «γεννάς» στο μυαλό σου μία ιστορία και κατηγορείς εκατοντάδες νέους ανθρώπους σαν «προβοκάτορες», «ασφαλίτες» και «ρουφιάνους» είναι ένα εξαιρετικά επικίνδυνο παιχνίδι το οποίο – είμαι σίγουρος – κανείς δε θέλει να παίξει γιατί μπορεί να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.
Όσοι ήταν στις 20 Οκτωβρίου του 2011 στο Σύνταγμα ή δεν ήταν εκεί αλλά έχουν καλή μνήμη, καταλαβαίνουν πολύ καλά το τι λέω.
Απόδειξη του ότι κανείς δε θέλει να «ξεφύγει» η κατάσταση, είναι πως όλη τη μέρα χθες (Δευτέρα 29/9) και προπαραμονή της γενικής απεργίας της Τετάρτης (1/10) υπήρχαν πάρα πολλοί που είτε δημόσια, είτε σε πιο κλειστές διαδικασίες επιχείρησαν να ρίξουν τους τόνους και να λυθεί το θέμα με εκατέρωθεν εξηγήσεις.
Κάπως έτσι προέκυψε και η ανακοίνωση της ομάδας «Μέχρι Τέλους» που βρίσκεται διαρκώς στο πλευρό του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι και στην οποία γινόταν σαφές ότι το συγκεκριμένο μπλοκ ήταν «αναρχικοί αλληλέγγυοι» και όχι προβοκάτορες.
Ακόμα και ο ίδιος ο άνθρωπος που έκανε την αρχική δημοσίευση περί προβοκατόρων αναγκάστηκε μετά από πίεση να πει – με μισή καρδιά - ότι ανακαλεί τη λέξη «προβοκάτορες». Ούτε συγγνώμη ζήτησε βέβαια, ούτε έσβησε την πρώτη δημοσίευση. Κρίμα να χαθούν τόσες χιλιάδες like.
Είναι γνωστό, άλλωστε, πως «ο έξυπνος παραδέχεται, ο πονηρός δικαιολογεί και ο ηλίθιος επιμένει».
Πολιτικός αναλφαβητισμός στα χρόνια των social media
Άρα το ερώτημα που έθεσα στην αρχή του κειμένου παραμένει: Γιατί ο κόσμος δείχνει ότι παρασύρεται τόσο εύκολα από κάποιον εμφανώς ανίδεο;
Είναι μία ανάγκη να κρατηθεί από κάπου αφού το πολιτικό σύστημα δεν του προσφέρει έστω μία προφανή διέξοδο;
Φταίνε τα social media που (κατά το κοινώς λεγόμενο) «από μηδενικό σε κάνουν νούμερο»;
Είναι η ίντριγκα αυτή που επικρατεί πανηγυρικά στο μυαλό του καθενός εξορίζοντας την πολιτική σκέψη (αν ποτέ αυτή υπήρχε);
Είναι τόσο μεγάλη η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος που έχουμε φτάσει στο σημείο επί ένα διήμερο να ασχολούμαστε με κάτι εμφανώς φαιδρό που έγραψε στο facebook η κυρά Λίτσα από το Γύθειο ή ο κυρ Μπάμπης από τα Φιλιατρά, ευχόμενος/η, παράλληλα, καλή και ευλογημένη Δευτερούλα;
Είναι τόσο μεγάλη η (αντιπολιτευτική) πολιτική κενότητα που έχει δημιουργηθεί στους πολίτες από την κοινωνική και κινηματική ανυπαρξία της (κοινοβουλευτικής) Αριστεράς;
Είναι τόσο βαθιά η έλλειψη πολιτικής παιδείας στους πολίτες αυτής της χώρας που δε γίνεται αντιληπτό ότι η διαρκής αναφορά σε προβοκάτορες και η σχεδόν εμμονική στοχοποίηση ενός συγκεκριμένου πολιτικού χώρου τον μόνο που εξυπηρετεί είναι η κυβέρνηση την οποία υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν και παράλληλα «φουντώνει» την παραφιλολογία πως κάτι άλλο κρύβει από πίσω;
Είναι τόσο βαθιά η αλλοτρίωση του πολίτη σήμερα που αποφασίζει να κατέβει στο δρόμο όχι προκειμένου να αλληλεπιδράσει, να ρωτήσει, να κουβεντιάσει, να διαβάσει, να προβληματιστεί, να αμφισβητήσει, να μάθει, αλλά με στόχο να βρει την καλύτερη γωνία για να τραβήξει την πιο cool φωτογραφία και μετά να κάνει το κομμάτι του στα social πουλώντας «μούρη» ότι «έχω φάει τις διαδηλώσεις με το κουτάλι εγώ»;
Και τελικά, το να παρασύρεται κανείς τόσο εύκολα από κάποιον «μυρωδιά», μήπως δεν αφορά μόνο την πολιτική αλλά είναι ένα γενικότερο θέμα εκπαίδευσης και παιδείας σε μία κοινωνία που, καιρό τώρα, νοσεί βαριά;
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
