Ήρωες με μισθό 1050 ευρώ μεικτά

Ηχεί αυτή η φράση μέσα στα αυτιά μου για την Ελλάδα και τα παιδιά της. Δεν θυμάμαι την πρώτη φορά που την άκουσα. Ίσως σε κάποιο οικογενειακό τραπέζι. Δεν θυμάμαι και την πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι είναι αλήθεια. Μπορεί να χωρέσει όλη η ελληνική πραγματικότητα μέσα σε λίγες λέξεις; Αν δούμε τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ναι. Μπορεί να χωρέσει όλη η υποκρισία μέσα σε ένα νούμερο; Επίσης ναι. 1050 ευρώ περίπου είναι ο πρώτος μισθός που θα πάρει ένας πυροσβέστης. 

Στη χώρα της βιτρίνας και των αναρτήσεων

Ίσως είναι και λιγότερα. Δεν είναι ποσοτικό το ζήτημα. Είναι βαθύτατα ποιοτικό όμως. Δείχνει το πόσο υπολογίζουμε την προσπάθεια μιας ομάδας ανθρώπων. Έχω μια σκέψη μέσα στο μυαλό μου αλλά δεν ξέρω πόσο ευσταθεί. Θα την μοιραστώ όμως. Η Ελλάδα είναι η χώρα της βιτρίνας, η χώρα των δηλώσεων στα social media και της αδιαφορίας στην πραγματική ζωή. Πέντε είναι ο άλλος αριθμός που συμπυκνώνει την επικαιρότητα της περασμένης εβδομάδας. Πέντε νεκροί.

Διαβάστε επίσης: Πώς η φωτιά στην Αττική έκανε στάχτη παρθένο δάσος σε λίγα 24ωρα: Η πρόληψη που πρέπει να γίνει «ευαγγέλιο»

Δεν είναι δουλειά αυτού του άρθρου (και σίγουρα όχι του γράφοντος) η απόδοση ή αναζήτηση ευθυνών. Ας δούμε τα πράγματα πιο απλά. Αν είσαι πυροσβέστης στην Ελλάδα, γνωρίζεις το ρίσκο. Γνωρίζεις ότι έρχεσαι αντιμέτωπος με ακραίες συνθήκες και φτάνεις στα όρια των φυσικών αντοχών. Ίσως και στα όρια της ζωής. Αν είσαι πυροσβέστης στην Ελλάδα, είσαι ο ήρωας του καλοκαιριού και ο πιο αδιάφορος τύπος τον χειμώνα. Εκτός αν ζητήσεις κάτι παραπάνω οπότε θα θεωρηθείς «εισβολέας».

Αν είσαι πυροσβέστης στην Ελλάδα, δεν έρχεσαι αντιμέτωπος μόνο με τις φωτιές αλλά και με τη διαχρονική (και διαρκώς αυξανόμενη) κρατική αδιαφορία. Αυτή η αδιαφορία δεν έχει πρόσωπο γιατί πολύ απλά έχει εισχωρήσει τόσο βαθιά στον κρατικό μηχανισμό που δεν μπορείς να την ξεχωρίσεις. Ακούμε κρατικούς λειτουργούς χωρίς αιδώ να εκφράζουν θλίψη ή θαυμασμό για τους πυροσβέστες, αναλόγως με την περίσταση.  

Καλύτερα μητροπολίτης παρά πυροσβέστης

Σε συζητήσεις που άκουσα γύρω μου υπήρχε μια βασική απορία: γιατί επενδύουμε περισσότερα σε μητροπολίτες και αστυνομικούς αλλά όχι σε πυροσβέστες; «Λαϊκισμός» ενδέχεται να κραυγάσουν κάποιοι. Εύλογο ερώτημα θα απαντήσω εγώ. Εντάξει όμως, μην είμαστε και αχάριστοι. Έχουμε και το 112. Θα εκκενώνουμε, και θα εκκενώνουμε και θα εκκενώνουμε. Θα πρέπει να είναι κάποιος φοβερά ανόητος για να νομίζει ότι αυτό αρκεί για να αντιμετωπιστεί η συνθήκη μιας πυρκαγιάς. Αλλά είπαμε, δεν είμαστε εδώ για την απόδοση ευθυνών. 

Διαβάστε επίσης: Θλίψη για το Πόρτο Γερμενό: Στάχτη ο παράδεισος της Δυτικής Αττικής

«Απόλυτη προτεραιότητα η προστασία της ανθρώπινης ζωής» είπε ο πρωθυπουργός τις προάλλες και είχε δίκιο. Γιατί όμως πρέπει να επικροτούμε το προφανές; Γιατί πρέπει να δηλώνουμε το προφανές και να θεωρούμε ότι αυτό αρκεί; Κάπως έτσι επανέρχομαι στην προηγούμενη σκέψη περί βιτρίνας. Για έναν πολιτικό ή κρατικό λειτουργό, δεν χρειάζεται να κάνει κάτι, αρκεί να φαίνεται ότι προσπαθεί πως κάνει κάτι. Δεν χρειάζεται να ανανεωθεί ο στόλος των καναντέρ. Δεν χρειάζονται νέες προσλήψεις στο πυροσβεστικό σώμα. Δεν χρειάζονται καλύτερο εξοπλισμό οι πυροσβέστες. 

Το μόνο που χρειάζεται είναι να φαίνεται πως όλοι προσπαθούμε. Δεν αρκεί αυτό για τους πυροσβέστες; Ε, κι αν δεν αρκεί, θα μιλήσουμε για τον ηρωισμό τους, για την αυτοθυσία τους, για την αίσθηση καθήκοντος που τους διακατέχει. Άλλωστε, μια βιτρίνα για να λειτουργήσει σωστά χρειάζεται και την απαραίτητη διακόσμηση. Αλλιώς είναι κενός χώρος. 

Και σε αυτό το σημείο, αναρωτιέμαι αν ποτέ θα αλλάξει τίποτα, αν θα σταματήσουμε να είμαστε συμβιβασμένοι με την καταστροφική μετριότητα, με τις βαρύγδουπες δηλώσεις που απλώς επισημαίνουν το προφανές, με τις αναρτήσεις που θρηνούν νεκρούς ενώ αγνοούν τους ζωντανούς. Απευθύνω αυτό το ερώτημα στον εαυτό μου πρωτίστως ψάχνοντας την ελπίδα σε μια χώρα που «τρώει» τις σάρκες της. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.