Και κάπου εκεί πίσω αχνοφαίνεται ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός

Η κόντρα του Παναθηναϊκού με τον Ολυμπιακό είναι προαιώνια. Πρόσφατα είχα τη συζήτηση του πόσο χαζό είναι να δανειζόμαστε όρους από την Ισπανία (τύπου το «ελληνικό classico»), ενώ έχουμε αυτό το υπέροχο «ντέρμπι των αιωνίων αντιπάλων».

Ενόψει της τελικής ευθείας, με το Final 4 της Euroleague, την προοπτική του πρώτου ελληνικού τελικου και, δευτερευόντως, των ελληνικών τελικών της Basket League, η εχθρότητα αυτή εκτοξεύτηκε. Φτάσαμε να αγωνιούμε για τις φιλίες μας, τα νεύρα και την καρδιά μας... αν θα καταφέρουν να αντέξουν στον χρόνο.

Η αποτυχία στην Euroleague με τη σειρά της έφερε γκρίνια και στα δύο στρατόπεδα. Όχι ακριβώς αναίτια. Οι διοικήσεις των ομάδων είχαν ξοδέψει τεράστια ποσά για να προσφέρουν όλη τη χρονιά δύο από τα καλύτερα ρόστερ που έχουν δει στην Ευρώπη την τελευταία δεκαετία. Και εκεί που το κίνητρο έμοιαζε να πέφτει, η προαιώνια εχθρότητα άναψε και πάλι φτάνοντας την τοξικότητα σε πρωτοφανή επίπεδα.

Για κάποιους, αυτό ήταν αποτέλεσμα μίας συνολικής πορείας που οδηγούνταν από τα κάτω, από το εν βρασμώ Twitter που σε όλον τον πλανήτη έχει γίνει οχετός της ακροδεξιάς αλλά στο μικρό μας γαλατικό χωριό έχει γίνει οχετός αντικρουόμενων τρολ με πράσινα και κόκκινα που βρίζουν ο ένας τα ιερά και τα όσια του άλλου.

Απορούσαμε, λοιπόν, στην πορεία των προηγούμενων μηνών αν η χώρα μας, η ελληνική μας κοινωνία, η εθνική μας ομοψυχία θα άντεχε την τοξικότητα της πιο προγονικής κόντρας της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί, στη συλλογική συνείδηση, το δίπολο αριστερά-δεξιά έχει πια διαφθαρεί. Το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός είναι ακόμα ακμαίο.

Προφανώς για μία ακόμα φορά βουτήξαμε το κεφάλι μας έξω από τον κόσμο γύρω μας. Και η πραγματικότητα ήρθε να μας χτυπήσει σαν καυτό και ξερό αεράκι. Τίποτα το συλλογικό δεν έχει τόση σημασία. Ακόμα και στην πιο πρωτόγονη εκδοχή του.

Όχι ότι η τοξικότητα δεν υπήρξε. Υπήρξε και υπήρξε πιο μεγάλη από ποτέ. Κάποιες σπίθες της γεννήθηκαν στην μακρινή Αραβία όπου σε μία ακόμα υπέροχη έκφανση ελληνικής εσωστρέφειας, πλακωνόμασταν μεταξύ μας για μία κούπα που πήραν οι ξένοι.

Και όταν πια φτάσαμε στους τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, έγινε χαμός. Κάποιοι τσακώθηκαν, έλεγαν για τοξικότητες, για χειρονομίες, για διαιτήσεις, για 7 ευρωλίγκες, για Κόνφερες. Για όλα αυτά τα πολύ ωραία τα οποία θρέφουν εδώ και χρόνια την αιώνια κόντρα και γίνονται ένας τρόπος επικοινωνίας μεταξύ Παναθηναϊκών και Ολυμπιακών. 

Όλα αυτά βέβαια κράτησαν για ελάχιστα. Για λίγες μόνο ώρες.

Από το επόμενο πρωί, ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, αυτή η υπέροχη συλλογική καφρίλα, η παράξενη σύνδεσή σου με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις, μπήκε στο περιθώριο. Το θέμα απεκδύθηκε την «ιδεολογική» του πλευρά (εμείς είμαστε οι καλοί και εσείς οι κακοί) και εν ριπή οφθαλμού έγινε μία (ακόμη) σύγκρουση πλουσίων και ισχυρών που έβαλαν στη μέση και έναν υπούργο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.