Σε ένα παιχνίδι της μοίρας, σχεδόν παράλληλα με τις ειδήσεις που έβγαιναν από το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα και το ξεπούλημά του, το ΜΕΡΑ-25 ανακοίνωνε τη διακοπή της συνεργασίας του με τη ΛΑΕ, ανεβάζοντας τον αριθμό διασπάσεων από τις διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε αστρονομικό πλέον επίπεδο και το ενδιαφέρον για τις διασπάσεις αυτές κοντά στο μηδέν.
Μεταξύ των δύο ειδήσεων αυτών υπήρχε κάτι κοινό: Η αιώνια τάση της αριστεράς για διασπάσεις επί διασπάσεων, για τσακωμούς, για έριδες, για «συντροφικά μαχαιρώματα», όπως θα διαβάσεις στην αρθρογραφία της αντίπερα, πιο συστημικής και θεσμικής όχθης. Υπήρχε και μία διαφορά: Η είδηση της αποχώρησης της ΛΑΕ αφορούσε ελάχιστους. Από την άλλη, το βιβλίο του Τσίπρα είναι βασικό θέμα σε όλη τη χώρα.
Αυτή η μικρή αντίθεση μεταξύ των δύο είναι τελείως ενδεικτική για το ποιος ήταν ο Αλέξης Τσίπρας για την αριστερά. Βγήκε από ένα περιβάλλον που γεννούσε μηδενικό ενδιαφέρον στις τάξεις τις οποίες δήθεν εκπροσωπούσε και κατάφερε να γίνει Πρωθυπουργός πατώντας βέβαια επί κυμάτων.
Όλη η συμπεριφορά του Τσίπρα, τουλάχιστον από το 2015 και μετά, και ιδίως από το 2019 και την πρώτη ήττα, θύμιζε συμπεριφορά ενός παίκτη που (θεωρούσε ότι) είναι πολύ καλύτερος από την ομάδα στην οποία έπαιζε. Σαν να ήρθε ο Ιμπραΐμοβιτς να παίξει στον Αστέρα Τρίπολης, με όλον τον σεβασμό που έχω για την Τρίπολη αλλά και τα συμπαθή ουράνια σώματα.
Πλέον, έχοντας φύγει από τον ΣΥΡΙΖΑ μπορούσε να πετάξει και όσα θεσμικά φίλτρα είχε και να φτιάξει καθαρό το αφήγημα που είχε ο ίδιος στο κεφάλι του και που επαναλαμβάνουν οι ουκ ολίγοι οπαδοί του σε διάφορους τόνους: Υπέροχος σκηνοθέτης, άθλια παράσταση. Φαίνεται ότι ο σκηνοθέτης επιλέγει να υπερασπιστεί περισσότερο τη σκηνοθέσια και ας πάει στο διάβολο η παράσταση.
Όπως είπε και ο Ηλίας Αναστασιάδης στο “Έχω Μία Απορία”, ο Τσίπρας «δεν μεγάλωσε με υπουργούς και με πρωθυπουργούς στα χριστουγεννιάτικα τραπέζια» κι όμως τα κατάφερε να κυβερνήσει τη χώρα από το πουθενά. Και αυτό ήταν ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ασπίδα και η αχίλλειος πτέρνα του. Εξαρτάται από πού το βλέπει κανείς.
Με τα χρόνια να έχουν περάσει και τις πληγές να κλείνουν, η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ ως του απόλυτου κακού δεν τραβάει όσο τραβούσε το 2019. Ταυτόχρονα, αυτό το απερίγραπτο gaslighting που προσπαθούσε να μας πείσει πως ο ΣΥΡΙΖΑ μας έβαλε στην κρίση, λες και ο κόσμος ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2015, μοιάζει πια με κακή πλάκα από αυτές που δεν πιστεύεις πώς διάολο έγιναν πιστευτές.
Το βασικό πρόβλημα εδώ όμως είναι ότι ο Τσίπρας που έπιασε τέλεια τη γλώσσα του 2012 πρέπει να την αφήσει πίσω του και να επανέλθει με μία νέα γλώσσα η οποία να αρμόζει περισσότερο στον κόσμο που έχει τόσο αλλάξει. Γιατί στην Ελλάδα είναι όλοι έξαλλοι αλλά δεν έχουν καμία διάθεση για νέες διχόνοιες.
Και ο Τσίπρας, μόνος του ή με τον ΣΥΡΙΖΑ μαζί του, φέρνει μνήμες τραυματικές από αυτές που η ελληνική κοινωνία δεν έχει μπει καν στη διαδικασία να τις διαχειριστεί. Όπως μου είπε μία πολύ καλή φίλη που εγκατέλειψε την Ελλάδα, όσο υπήρχε ακόμα ελπίδα σε αυτή, «νιώθω σαν να γύρισε πίσω ο πρώην μου». Μόνο που αυτοί τη φορά ήρθε χωρίς τις παρέες του.
Στο βιβλίο του, λοιπόν, είναι σαν να στέλνει μία επιστολή στις πρώην του, στους φίλους του, σε αυτούς και κυρίως αυτές που τον έβλεπαν σαν γιο ή σαν εγγόνι. Στην επιστολή αυτή εξηγεί γιατί δεν ήταν όλα όσο ονειρικά όσο υποσχόταν στο πρώτο ραντεβού. Το αν θα ζητήσει δεύτερη ευκαιρία θα φανεί σύντομα. Το αν θα του δοθεί πράγματι λίγο αργότερα.
- Θανατηφόρο δυστύχημα στη Ρουμανία: Νεκροί Έλληνες οπαδοί του ΠΑΟΚ σε τροχαίο καθ' οδόν για Γαλλία
- Σαββίδης: «Τα παιδιά του ΠΑΟΚ είναι δικά μας παιδιά, δεν αφήνουμε κανέναν μόνο του»
- Tελικά πόσο κόστισε και πόσα έβγαλε ο «Καποδίστριας»;
- Ελένη Βουλγαράκη: Τέλος από το πλευρό του Φάνη Λαμπρόπουλου στο ραδιόφωνο
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
