Ο Τσάρλι Κερκ, ο Χίτλερ και «τα 13 λεπτά που δεν άλλαξαν την Ιστορία»

Είτε μας αρέσει, είτε δε μας αρέσει η Ιστορία είναι βίαιη. Ένα το κρατούμενο. Η Ιστορία δε γράφεται με «αν». Δύο τα κρατούμενα.

Δεν μπορείς, δηλαδή, να πεις «αν δε γινόταν αυτό, θα γινόταν το άλλο». Είναι μία δυναμική κατάσταση και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το παραμικρό.

Παρόλα αυτά υπάρχουν κάποιες κομβικές στιγμές για τις οποίες είμαστε σίγουροι πως η ιστορία θα είχε γραφτεί «αλλιώς». Δεν ξέρουμε πώς θα «έμοιαζε» αυτό το «αλλιώς» αλλά ξέρουμε πως θα ήταν «αλλιώς».

Η απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ το 1939

Για παράδειγμα: Ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου 1939 η Ναζιστική Γερμανία υπό τις διαταγές του ημιπαράφρονα Αδόλφου Χίτλερ, εισέβαλε στην Πολωνία. Για τη συντριπτική πλειονότητα των ιστορικών αυτή ήταν η «ληξιαρχική πράξη γέννησης» του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Περίπου δύο μήνες αργότερα, στις 8 Νοεμβρίου, ένα ξυλουργός, ο Γκέοργκ Έλσερ, αποπειράθηκε να δολοφονήσει τον Χίτλερ, τοποθετώντας μία βόμβα στην περίφημη Bürgerbräukeller, την μπυραρία στο Μόναχο από την οποία τον Νοέμβριο του 1923 ο «φύρερ» είχε ξεκινήσει το αποτυχημένο του πραξικόπημα.

Με αφορμή εκείνη την επέτειο, λοιπόν, κάθε χρόνο ο Χίτλερ και επιφανή στελέχη και οπαδοί του ναζιστικού κόμματος συγκεντρώνονταν στην Bürgerbräukeller για να γιορτάσουν. Πάντα, η εκδήλωση έκλεινε με μια ομιλία του Χίτλερ ο οποίος έκανε έναν απολογισμό και αποκάλυπτε τα μελλοντικά του σχέδια.

Κομμουνιστής και αντίπαλος του ναζιστικού καθεστώτος ο Γκέοργκ Έλσερ θεωρούσε πως αν σκότωνε τον Χίτλερ θα γλίτωνε τη Γερμανία από έναν ακόμα μεγάλο πόλεμο και νέες μεγάλες συμφορές.

Προσοχή τώρα: Ο Γκέοργκ Έλσερ δεν αποφάσισε να σκοτώσει τον Χίτλερ όταν πλέον ο πόλεμος είχε ξεκινήσει. Ήθελε να το κάνει ήδη από το φθινόπωρο του 1938. Έναν χρόνο πριν την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ίσως και νωρίτερα.

Τι ήταν τότε ο Χίτλερ; Για τους πολιτικούς εχθρούς του ένας επικίνδυνος άνθρωπος με ακραία ρητορική, με «αμφιλεγόμενες» πρακτικές το διάστημα που ήταν στην εξουσία, που μισούσε οτιδήποτε διαφορετικό ή για να το θέσουμε καλύτερα μισούσε οτιδήποτε (κατά τον ίδιο) μπορούσε να αποτελέσει εμπόδιο στην κυριαρχία της Άριας Φυλής.

Μετά από αρκετή προετοιμασία και διάφορες κινηματογραφικές περιπέτειες, ο Γκέοργκ Έλσερ τοποθέτησε τον ωρολογιακό μηχανισμό στη βόμβα, και τον προγραμμάτισε να εκραγεί στις 9:20 το βράδυ.

Αυτό που δεν ήξερε ήταν πως εξαιτίας του άσχημου καιρού, ο Χίτλερ είχε τροποποιήσει το πρόγραμμά του, το είχε κάνει ακόμα πιο «σφιχτό» και έτσι στις 9:07, ολοκλήρωσε την ομιλία του, αποχαιρέτησε τους 3.000 οπαδούς του και έφυγε από την μπυραρία.

Η βόμβα «έσκασε», άφησε πίσω της μερικούς νεκρούς και αρκετούς τραυματίες, αλλά ο Χίτλερ βρισκόταν ήδη στο αεροδρόμιο του Μονάχου.

Αυτά είναι, λοιπόν, «τα 13 λεπτά που δεν άλλαξαν την ιστορία». Με τον Αδόλφο Χίτλερ νεκρό και τη Ναζιστική Γερμανία «ακέφαλη» η Ιστορία θα ήταν διαφορετική. Μπορεί η ανθρωπότητα να μην είχε ζήσει τον εφιάλτη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν μπορούμε βέβαια να είμαστε σίγουροι για αυτό. Το είπαμε. Μπορούμε, όμως, με βάση τα δεδομένα να είμαστε σχεδόν σίγουροι πως η Ιστορία θα ήταν διαφορετική αν ο Γκέοργκ Έλσερ είχε πετύχει τον σκοπό του.

Αλλά δε θα το μάθουμε ποτέ...

Η δολοφονία του ακροδεξιού Τσάρλι Κερκ

Ο Τσάρλι Κερκ δεν ήταν ένας «συντηρητικός ινφλουένσερ» όπως βλέπω δεξιά και αριστερά και μου «γυρίζει» το μάτι με το «ξέπλυμα» που επιχειρούν κάποιοι. Ήταν ένας σκληρός ακροδεξιός με ακραίες έως/και αποκρουστικές ιδέες.

Για πολλούς ήταν το «νούμερο 3» στην ιεραρχία των Ρεπουμπλικάνων μετά τον Τραμπ και τον σημερινό αντιπρόεδρο Τζέι Ντι Βανς. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως δεν θα μπορούσε να αποκλειστεί η πιθανότητα σε μερικά χρόνια από τώρα να βλέπαμε τον Τσάρλι Κερκ, έναν άνθρωπο «τραμπικότερο του Τράμπ» και άρα δυνητικά πιο επικίνδυνο από αυτόν, πρόεδρο των ΗΠΑ.

Κατάργηση συντάξεων γιατί δεν είναι... θέλημα του θεού, δημόσιες εκτελέσεις με τηλεοπτική κάλυψη προς γνώσιν και συμμόρφωσιν, επιστροφή της δουλείας, ανωτερότητα των πολιτών των ΗΠΑ έναντι οποιουδήποτε άλλου λαού στον κόσμο.

Ο Κερκ ήταν αντίθετος με τον Νόμο περί Πολιτικών Δικαιωμάτων του 1965, που απαγόρευσε τις διακρίσεις με βάση τη φυλή, το χρώμα, τη θρησκεία, το φύλο και την εθνική καταγωγή.

Ήταν απροκάλυπτα ομοφοβικός, ισλαμοφοβικός και αντι-αριστερός. Ήταν ένας επιχειρηματίας που έκανε την ιδεολογία του μπίζνα και έβγαζε λεφτά (πολλά λεφτά, πάρα πολλά λεφτά) χύνοντας δηλητήριο για οτιδήποτε διαφορετικό και σπέρνοντας τη διχόνοια και το μίσος.

Ήταν, επίσης, υπέρ της οπλοκατοχής ακόμα και με κόστος σε ανθρώπινες ζωές (τι ειρωνεία...). Κάπου πήρε το μάτι μου μία εκπληκτική δημοσίευση στα social media (πιθανότατα από κάποιον χρήστη στις ΗΠΑ, δυστυχώς δεν κατάφερα να συγκρατήσω το όνομά του) που έλεγε ότι «δεν υποστηρίζω αυτό που έγινε στον Τσάρλι αλλά ο Τσάρλι υποστήριζε αυτό που έγινε στον Τσάρλι».

Το πιο αποκρουστικό, ωστόσο, ήταν οι θέσεις του για τις αμβλώσεις. Ο Κερκ είχε ερωτηθεί σε μία δημόσια συζήτηση ποια θα ήταν η θέση του εάν η δική του κόρη, σε ηλικία 10 ετών, βιαζόταν και έμενε έγκυος.

Εκείνος απάντησε πως είναι αντίθετος στην άμβλωση υπό οποιαδήποτε περίσταση. «Αυτό είναι υπερβολικά γραφικό. Αλλά η απάντηση είναι ναι, το μωρό πρέπει να γεννηθεί», είχε πει!

Υπήρχαν ακόμα και συντηρητικοί που έλεγαν πως οι απόψεις του Κερκ κάνουν κακό στο Ρεπουμπλικανικό κόμμα και πως «παρασύρει τους νέους συντηρητικούς σε λάθος μονοπάτια».

Και θα πει κάποιος «και τι κάνεις ρε μεγάλε τώρα; Συγκρίνεις τον Τσάρλι Κερκ με τον Χίτλερ»; Η απάντηση είναι όχι. Δεν κάνω αυτό αν και θα μπορούσα γιατί ιδεολογικά δεν ήταν μακριά ο ένας από τον άλλο. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως αυτοί που έχουν ξεσηκωθεί σήμερα στις ΗΠΑ και μέσω social media... υπόσχονται εμφυλίους, στη συντριπτική πλειονότητά τους είναι νεοναζί.

Κάνω, όμως, κάτι διαφορετικό. Λέω πως αυτό που ζούμε αυτές τις ημέρες είναι πιθανό να είναι το: «η Ιστορία αλλιώς».

Δε λέω πως τώρα που τον «έφαγαν» όλα θα γίνουν καλύτερα. Μπορεί. Ίσως. Δεν το ξέρω. Το να απουσιάζουν τέτοιες αποκρουστικές ρητορικές από τον δημόσιο διάλογο, στην ηθική μου, είναι καλό.

Μπορεί, όμως, όλο αυτό να λειτουργήσει και σαν πυροδοτικός μηχανισμός για να γίνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα. Αλλά ούτε αυτό το ξέρω.

Δε θα μάθουμε ποτέ τι θα είχε γίνει αν σε εκείνη τη βομβιστική επίθεση το 1939 είχε σκοτωθεί ο Χίτλερ, όπως δε θα μάθουμε ποτέ τι θα γινόταν στο μέλλον αν ζούσε ο Τσάρλι Κερκ.

Το μόνο σίγουρο είναι πως για ακόμα μία φορά αποδεικνύεται πως η Ιστορία είναι βίαιη και εμείς απλοί παρατηρητές που αυτό που μπορούμε να κάνουμε είναι να ευχόμαστε να μην κατευθυνόμαστε με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε μία εποχή που οι κανίβαλοι αυτού του κόσμου θα καθορίζουν τις ζωές μας.

Και δύο υστερόγραφα

ΥΓ1: Αντίθετα με τα όσα διέδιδαν οι οπαδοί του Τραμπ, ο Τάιλερ Ρόμπινσον, ο νεαρός που φέρεται να ομολόγησε τη δολοφονία του Κερκ, δεν είναι ούτε gay, ούτε αντίφα (τουλάχιστον όχι με τη μορφή του μέλους κάποιας οργάνωσης - ομάδας), ούτε μαύρος, ούτε μουσουλμάνος, ούτε καν ψηφοφόρος των Δημοκρατικών. Λευκός, Χριστιανός, straight από οικογένεια συντηρητικών Ρεπουμπλικάνων με πατέρα υπέρ της οπλοκατοχής, είναι ο άνθρωπος.

ΥΓ2: Ο Γκέοργκ Έλσερ αν και μέλος της ακροαριστερής «Roter Frontkämpferbund», όπως αποδείχθηκε αργότερα, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα ενεργός πολιτικά και δεν είχε πάει ποτέ σε καμία συνέλευση της οργάνωσης. Ελάχιστοι τον γνώριζαν. Αυτό βέβαια δεν εμπόδισε τους Ναζί, μετά την απόπειρα, να εξαπολύσουν ένα πρωτοφανές πογκρόμ κατά των πολιτικών αντιπάλων τους.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.