Κάθε φορά που ένας καλλιτέχνης της ραπ σκηνής «βγαίνει από το hood» και από τα μικρές σκηνές της πόλης του, φτάνει να γεμίζει στάδια ολόκληρα και να συνεργάζεται με εταιρείες κολοσσούς, οι αντιδράσεις του κοινού είναι σχεδόν προβλέψιμες και κινούνται γύρω από το ίδιο μοτίβο: «ξεπουλήθηκε».
Η συνεργασία του ΛΕΞ με την ION και η είδηση ότι το ντοκιμαντέρ του Bloody Hawk μπαίνει στο Netflix έφεραν ξανά στην επιφάνεια, ένα φαινόμενο που παρατηρείται από τη στιγμή που η ραπ έγινε νούμερο ένα είδος στην Ελλάδα, και κατ΄ επέκταση mainstream.
Το φαινόμενο αυτό σχετίζεται με το ότι η ραπ κουλτούρα σιχαίνεται να βλέπει κάποιον καλλιτέχνη της να κάνει εμπορική επιτυχία, δηλαδή να τα καταφέρνει, να βγάζει πολλά χρήματα και να βιοπορίζεται αποκλειστικά από την τέχνη του.
Μήπως όλο αυτό ξεκινά επειδή η ραπ έγινε mainstream;
Κάποτε, όσοι άκουγαν ραπ ήταν οι «περιθωριοποιημένοι», παιδιά που μεγάλωσαν με δυσκολίες, ελλείψεις και περιορισμένες ευκαιρίες. Το πρώτο σοκ για πολλούς από αυτούς ήρθε όταν είδαν για πρώτη φορά έναν πιο προνομιούχο συμμαθητή τους να vibαρει με τα ίδια κομμάτια με εκείνους, που κάποτε ενδεχομένως κορόιδευε.
Κάπου στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας η ραπ, από μουσική των λίγων, άρχισε να γίνεται το πιο mainstream είδος μουσικής, και έτσι οι πρώτοι καλλιτέχνες που έβγαλαν πολλά λεφτά από τη μουσική τους ήταν πλέον γεγονός.
Και κάπως έτσι ξεκίνησαν και τα σχόλια του τύπου «άλλαξες». Ξαφνικά το κοινό χωρίστηκε στα δύο: σε εκείνους που άκουγαν ραπ «πριν γίνει μόδα» και σε εκείνους που την ανακάλυψαν ακριβώς επειδή έγινε mainstream.
Για μερικούς, η ταυτότητα της ραπ ως «underground» και αντισυστημικής δεν ήταν απλώς θέμα αισθητικής, αλλά μια ιδεολογική στάση. Όταν, λοιπόν, κάποιοι από τους καλλιτέχνες του είδους, που οι ίδιοι στήριξαν και ανέδειξαν, άρχισαν να γνωρίζουν εμπορική επιτυχία, να κάνουν μεγάλες συνεργασίες ή να προβάλλονται σε παγκόσμιες πλατφόρμες, άρχισαν να νιώθουν «προδομένοι».
Εξάλλου, υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη αντίληψη ότι ο «σωστός» ράπερ πρέπει να παραμένει για πάντα στο περιθώριο και να υποφέρει για να θεωρείται αυθεντικός. Ωστόσο, από πότε η επιτυχία είναι προδοσία;
Η ίδια μερίδα κοινού, έτσι κι αλλιώς, μοιάζει να μην είναι ποτέ ικανοποιημένη με εκείνους που πέτυχαν. Αν βγάλουν λεφτά και μιλούν ακόμα για φτώχεια, είναι υποκριτές. Αν πάλι, έχουν βγάλει λεφτά και αρχίσαν να «ραπάρουν» για το πώς είναι η ζωή τους τώρα που τα απέκτησαν, είναι πουλημένοι και «έχουν αλλάξει».
Είναι σαν να περιμένουν «στη γωνία» τον κάθε ΛΕΞ και Bloody Hawk μέχρι να βρουν ευκαιρία να πουν ξανά ότι ξεπουλήθηκαν για να βγάλουν χρήματα.
Γιατί οι ράπερ κάνουν συνεργασίες με πολυεθνικές
Φυσικά, για καλλιτέχνες όπως ο ΛΕΞ ή ο Bloody Hawk, που έχουν ήδη αποδείξει την αξία και τη δυναμική τους, με συναυλίες που γίνονται σχεδόν κάθε φορά sold out και με νέες κυκλοφορίες που σκαρφαλώνουν αμέσως στην κορυφή των charts, μια συνεργασία με την ION ή η προβολή του ντοκιμαντέρ στο Netflix δεν συνιστά σε καμία περίπτωση το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας τους. Ωστόσο, τα συγκεκριμένα περιστατικά είναι απλώς μια μικρή αφορμή για να μιλήσουμε ξανά για αυτό το debate: τελικά είναι ξεπουλημένοι ή όχι;
Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα παιδιά που μεγάλωσαν στα χρόνια της οικονομικής κρίσης της προηγούμενης δεκαετίας είναι σήμερα ενήλικες. Κουβαλούν βιώματα μιας παιδικής ηλικίας, γεμάτης με ανασφάλεια, περιορισμούς και απογοήτευσης και έτσι φυσικά και ταυτίζονται με τις μπάρες των ραπ κομματιών.
Κι όταν ένα μουσικό είδος καταφέρνει να αγγίζει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων, είναι αναπόφευκτο να μην ξεφύγει από τα στενά όρια του «underground».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι συνεργασίες με μεγάλες εταιρείες ή οι συμφωνίες με διεθνείς πλατφόρμες δεν προκύπτουν τυχαία. Είναι η φυσική εξέλιξη μιας τεράστιας πλέον σκηνής που έχει επιρροή σε εκατομμύρια ανθρώπους - ό,τι ακριβώς ζητά μια πολυεθνική για τα project της.
Άλλωστε, ο ίδιος ο ΛΕΞ και ο Bloody, έχουν σταματήσει εδώ και πολύ καιρό να γράφουν μπάρες για τη φτώχεια. Πλέον, μιλούν για εικόνες από την κοινωνία που αντιλαμβάνονται και να αναφέρονται στα σκληρά βιώματα τους, ως κάτι πεπερασμένο.
«Η νίκη του ενός ποτέ δεν θα είναι αρκετή»
Ο ίδιος ο ΛΕΞ έχει σχολιάσει έμμεσα αυτό το φαινόμενο, μέσα από τη μουσική του.
Ο ράπερ κλείνει το άλμπουμ του, G.T.K., με το κομμάτι «Μωβ Βροχή», στο οποίο αναφέρει τους εξής στίχους:
«Στην κοπέλα στο περίπτερο σχολιάζω τη ζέστη.
Καθώς μου δίνει τα τσιγάρα, μέσα της μου λέει δεν γ@@ιέσαι,
δεν έχεις πλέον το δικαίωμα να παραπονιέσαι.
Η νίκη του ενός ποτέ δεν θα είναι αρκετή.»
Μέσα σε αυτούς τους στίχους συνοψίζεται όλη η αντίφαση που συνοδεύει την επιτυχία. Από τη μία, η προσωπική διαδρομή και η «νίκη» ενός ανθρώπου που τα κατάφερε. Από την άλλη, η κοινωνία που του υπενθυμίζει ότι, εφόσον τα κατάφερε, δεν δικαιούται πια να μιλά για δυσκολίες.
- Βίντεο από τη μεγάλη φωτιά σε αποθήκες στα Σπάτα
- Αφθώδης πυρετός: Σε καραντίνα όλη η Κύπρος για 21 ημέρες - «Eκτός ελέγχου η κατάσταση»
- Η Ειρήνη Παπαδοπούλου βασίλισσα στο καρναβάλι της Ξάνθης - Το εντυπωσιακό άρμα
- «Είμαι γιος της βασίλισσας, δεν μπορείτε να το κάνετε αυτό» - Τα λόγια του Άντριου κατά τη σύλληψή του
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
