Ιστορική αλήθεια Νο.1
Στις 18 Σεπτέμβρη 1936, η δικτατορία της 4ης Αυγούστου δημοσίευσε τον Αναγκαστικό Νόμο 117 «Περί μέτρων προς καταπολέμησιν του κομμουνισμού και των εκ τούτου συνεπειών». Ο νόμος αντικαθιστούσε (δεν συμπλήρωνε, όπως λανθασμένα αναφέρουν ορισμένοι) τον νόμο 4229/25-7-1929 «Περί μέτρων ασφαλείας του κοινωνικού καθεστώτος και προστασίας των ελευθεριών των πολιτών». Αυτό ήταν το περιβόητο «Ιδιώνυμο που είχε ψηφίσει το 1929 η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου.
Οι δύο πιο βασικές από τις διαφορές ανάμεσα στους νόμους αυτούς ήταν πως με τον Μεταξικό Νόμο οι ποινές ήταν πολύ πιο αυστηρές (από έξι μήνες εκτοξεύτηκαν στα πέντε χρόνια) και το κυριότερο είχε εξαλειφθεί η λέξη «βιαίως» σε ότι αφορά την προσπάθεια ανατροπής του καθεστώτος. Ο Βενιζελικός Νόμος, δηλαδή, έλεγε πως αν επιχειρήσεις να ανατρέψεις το καθεστώς βιαίως θα τιμωρηθείς με έξι μήνες φυλακή, ενώ ο Μεταξικός έλεγε πως έστω και αν προπαγανδίσεις τις (αριστερές) ιδέες σου θα βρεθείς στη φυλακή για πέντε χρόνια. Αν είσαι τυχερός.
Ιστορική αλήθεια Νο.2
Υπολογίζεται πως με βάση εκείνον τον Μεταξικό νόμο περίπου 80.000 άνθρωποι βρέθηκαν στις φυλακές και τα ξερονήσια όπου βασανίστηκαν φρικτά επειδή μόνο και μόνο η ιδεολογία τους ήταν κομμουνιστική (η γενικότερα αριστερή). Δεν είχαν καταδικαστεί για φόνους, ληστείες, βιασμούς. Βρέθηκαν στην κόλαση κυνηγημένοι από ένα αδίστακτο καθεστώς επειδή ήταν πολιτικοί αντίπαλοι. Δεν ήταν επικίνδυνοι για την «δημόσια ασφάλεια». Ήταν «επικίνδυνοι» γιατί οι ιδέες τους ήταν ανατρεπτικές και... ανθελληνικές. Αυτό το τελευταίο καλό θα ήταν να το κρατήσετε.
Ιστορική αλήθεια Νο.3
Όταν ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος έριξε βαριά τη σκιά του πάνω από την Ελλάδα, οι συγκεκριμένοι... ανθέλληνες ζήτησαν (με τρεις διαφορετικές επιστολές τους η πρώτη εκ των οποίων στις 29/10/1940) να απελευθερωθούν προκειμένου να φύγουν για το μέτωπο, ώστε να πολεμήσουν. Τους το αρνήθηκαν. Ο Μεταξάς ζήτησε να υπογράψουν δήλωση μετανοίας για να αφεθούν ελεύθεροι.
Αργότερα, με τη ναζιστική εισβολή στην Ελλάδα, όταν πλέον πρωθυπουργός ήταν ο διορισμένος από τον Γεώργιο Β', Εμμανουήλ Τσουδερός, οι φυλακισμένοι κομμουνιστές ζήτησαν ξανά να απελευθερωθούν για να οργανώσουν την αντίσταση κατά του κατακτητή.
Αυτή τη φορά όχι απλά τους το αρνήθηκαν αλλά φρόντισαν να κλειδώσουν τα κελιά και να τους παραδώσουν στις ναζιστικές ορδές.
Αυτό ακριβώς έγινε και στις φυλακές του Χαϊδαρίου. Όταν οι ναζί μπήκαν στην Αθήνα στις 27 Απριλίου του 1941, τις κατέλαβαν και τις βρήκαν γεμάτες με Έλληνες κομμουνιστές.
Ιστορική αλήθεια Νο.4
Οι άνθρωποι αυτοί, λοιπόν, οι πολιτικοί κρατούμενοι, βρέθηκαν στα χέρια του κατακτητή χωρίς να έχουν κάνει το παραμικρό. Όπως ήδη αναφέρθηκε, δεν είχαν καταδικαστεί για φόνους, ληστείες, βιασμούς. Δεν είχαν προχωρήσει σε καμία αντιστασιακή δράση κατά του κατακτητή διότι πολύ απλά ήταν ήδη φυλακισμένοι όταν οι Γερμανοί ήρθαν στην Ελλάδα.
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και γνωστά παραδείγματα είναι αυτό του Ναπολέοντα Σουκατζίδη ο οποίος βρισκόταν στις φυλακές ήδη από το 1936 επειδή... ήταν μέλος του ΚΚΕ.
Ιστορική αλήθεια Νο.5
Όταν στις 27 Απριλίου 1944 μία διμοιρία του 8ου Συντάγματος του Ε.Λ.Α.Σ. εκτέλεσε στους Μολάους Λακωνίας τον διοικητή της 41ης Γερμανικής Μεραρχίας Οχυρών, υποστράτηγο Φραντς Κρεχ και μέλη της συνοδείας του, τα αντίποινα σκληρά.
Όχι μόνο από τους Ναζί. Αλλά και από Έλληνες συνεργούς τους. Ταγματασφαλίτες του περιβόητου Διονύση Παπαδόγγονα, με εντολή του ίδιου, εξαιτίας της προσωπικής… συμπάθειας που έτρεφε απέναντι στον εκτελεσθέντα ναζί υποστράτηγο, δολοφόνησαν στην Πελοπόννησο 100 Έλληνες αντιστασιακούς ή ύποπτους για αντιστασιακή δράση.
Επιπλέον οι κατοχική διοίκηση έδωσε εντολή να εκτελεστουν 200 κρατούμενοι των φυλακών στο Χαϊδάρι! Πενήντα εκτελεσθέντες για κάθε έναν νεκρό Γερμανό από την επίθεση του Ε.Λ.Α.Σ. στους Μολάους.
Ιστορική αλήθεια Νο.6
Σύμφωνα με τον ιστορικό Μενέλαο Χαραλαμπίδη οι 150 από τους 200 εκτελεσμένους ήταν κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι. Επιπλέον τρεις ήταν αρχειομαξιστές και τέσσερις τροτσκιστές. Όλοι τους είχαν συλληφθεί από την Μεταξική ασφάλεια την περίοδο 1936–1939 και είχαν παραδοθεί από τις ελληνικές αρχές στα γερμανικά στρατεύματα τον Απρίλιο του 1941.
Παράλληλα, άλλοι 22 από τους 200 ήταν μέλη του ΕΑΜ, τα οποία είχαν συλληφθεί κατά τη διάρκεια της κατοχής από την Ελληνική Χωροφυλακή, η οποία τα παρέδωσε στους Γερμανούς προς εκτέλεση!
Οι ιστορικοί δεν μπορούν να επιτελέσουν σήμερα το επιστημονικό τους έργο όπως θα ήθελαν επειδή 80 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου το ελληνικό κράτος εξακολουθεί να κρατά κλειστά τα πολύτιμα για την έρευνα αρχεία των ελληνικών υπηρεσιών ασφαλείας. Μήπως μπορείτε να μαντέψετε το γιατί;
Μνήμη ενάντια στη λήθη
Αυτές ήταν επτά ιστορικές αλήθειες τις οποίες κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Κανείς. Και πονάνε τόσο πολύ αυτές οι αλήθειες που είναι πάρα πολλοί εκείνοι που τις θέλουν ακόμα και σήμερα θαμμένες βαθιά μέσα στο χώμα της λήθης.
Μάταια το προσπαθούν. «Και τι δεν κάνατε για να με θάψετε, όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος», που έγραφε και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος.
Οι 200 της Καισαριανής, αυτοί οι ήρωες που πήγαιναν να συναντήσουν τον θάνατο με το χαμόγελο στα χείλη και με τις γροθιές τους υψωμένες, φροντίζουν κάθε τόσο να επανέρχονται με τρόπο ανατριχιαστικό στην επικαιρότητα προκειμένου να θυμίζουν όχι μόνο τους φονιάδες τους αλλά και το ποιοι ήταν αυτοί που τους παρέδωσαν στον εχθρό.
Πώς, δηλαδή, οι «υπερ - πατριώτες» παρέδωσαν στους ναζί κατακτητές τους «ανθέλληνες».
Για αυτό το λόγο εκείνα τα χαμογελαστά πρόσωπα που πήγαιναν ίσια στο θάνατο και αυτές οι υψωμένες γροθιές μπροστά στα πολυβόλα των ναζί δολοφόνων προκαλέσαν τόσο πανικό στην περιβόητη «σπορά των ηττημένων του 1945» που είχε πει κάποτε και ο «φυρερίσκος» Νίκος Μιχαλολιάκος.
Γι' αυτό οι πολιτικοί απόγονοι των δωσίλογων, των ρουφιάνων, των χαφιέδων, των προδοτών πήγαν στην Καισαριανή και βεβήλωσαν αυτόν τον ιερό χώρο.
Γι' αυτό οι φωτογραφίες, από εκείνο το ματωμένο πρωινό της πρωτομαγιάς του 1944, που είδαν το φως της δημοσιότητας τους τρόμαξαν τόσο.
Γιατί οι 200 της Καισαριανής «ζωντάνεψαν» για να θυμίσουν ξανά πως οι χειρότεροι εχθροί αυτού του τόπου ήταν πάντα οι «Εφιάλτες» που φορούσαν το προσωπείο του πατριώτη και με αυτό φρόντιζαν να κάνουν τα ειδεχθέστερα εγκλήματα.
Γιατί κάποτε κυκλοφορούσαν στις γειτονιές με τις κουκούλες τους ενώ σήμερα κυκλοφορούν με ξυρισμένα κεφάλια και τατουάζ στα μπράτσα ελληνικές σημαίες και αρχαιοελληνικούς μαιάνδρους.
Γιατί όσο και αν κρατάνε καταχωνιασμένους σε υπόγεια τους φακέλους άλλο τόσο θα πρέπει να θυμόμαστε τη Βιάνο, τα Ανώγεια, το Δοξάτο, τα Καλάβρυτα, την Κάνδανο, το Κοντομαρί, το Κομμένο, το Λοιδορίκι, τον Τυμφηστό, τις Λιγκιάδες, την Κλεισούρα, τον Χορτιάτη, την Κοκκινιά. Και φυσικά την Καισαριανή.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
